پاورپوینت کامل شخصیت و تاریخ خلیفه بن خیاط ۶۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شخصیت و تاریخ خلیفه بن خیاط ۶۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شخصیت و تاریخ خلیفه بن خیاط ۶۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شخصیت و تاریخ خلیفه بن خیاط ۶۳ اسلاید در PowerPoint :

>

رشد و تکامل تاریخ نگاری در گستره فرهنگ و تمدن اسلامی مرهون کوشش مورخان بسیاری است; یکی از این مورخان خلیفه بن خیاط عصفری صاحب دو کتاب تاریخ و طبقات است که در میان پژوهشگران و دانشجویان تاریخ اسلام چندان شناخته شده نیست. وی در اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم قمری در بصره می زیسته و یکی از پیشگامان تاریخ نگاری به شیوه سالشمار و نیز طبقات نگاری می باشد. در نوشتار حاضر زندگی و کتاب تاریخ وی به اختصار بررسی شده است.

شرح حال خلیفه

ابوعمرو خلیفه بن خیاطبن ابی هبیره(۲) خلیفه بن خیاط شیبانی عصفری بصری(۳) معروف به ((شباب))(۴) از مورخان و محدثان و نسب شناسان برجسته نیمه اول قرن سوم قمری (د ۲۴۰ق) است. از زندگی شخصی وی اطلاع چندانی در دست نیست, احتمالا در حدود سال ۱۶۰ق در بصره متولد شد.(۵) آنچه در کتب رجال و تراجم در مورد وی آمده از ذکر نسب و سال وفات و تعداد شیوخ و شاگردان وی فراتر نمی رود.

وی در بصره به تحصیل علم پرداخت و احتمالا بر خلاف رسم آن زمان برای تحصیل علم مسافرت نکرد, زیرا هیچ یک از منابع حتی خطیب بغدادی به سفر وی برای کسب علم اشاره نکرده اند.(۶)

بصره در قرن دوم و سوم قمری یکی از مهمترین مراکز فرهنگ اسلامی ـ عربی به ویژه در زمینه های لغت و ادب و حدیث و تاریخ بود. خلیفه از خانواده ای اهل علم برخاسته بود. جد وی ابوهبیره (د ۱۶۰ق) از رجال ثقه حدیث نزد بخاری و ابن ابی حاتم رازی بود, حتی ابن سعد نیز در طبقات خویش از وی روایتی نقل کرده است.(۷) پدر خلیفه نیز در حدیث حجت بود.

دوره زندگی وی همزمان با اوج حرکت فرقه معتزله در دوران خلافت مإمون و معتصم بود و بنا به روایت وکیع(۸), خلیفه بن خیاط نیز همانند دیگر علمای حدیث از مخالفان معتزله بود و حتی یک بار در دفاع از قاضی احمد بن ریاح (قاضی بصره) به مخالفت علنی با معتزله پرداخت(۹); وی همانند استادش یزید بن زریع دارای گرایشات عثمانی بود.(۱۰)

در تاریخ وفات وی اختلاف است, بیشتر منابع سال ۲۴۰ق را ذکر کرده اند. ابن خلکان آورده است ((وی در رمضان سال ۲۳۰ق فوت کرده است, سال ۲۴۶ق نیز ذکر شده است)). (۱۱) طول عمر وی بنا به گفته ذهبی هشتاد سال بوده است.(۱۲) مشایخ خلیفه

در علوم قرآن و قرإات: ابوعمرو بن علإ(۱۳) از مشهورترین قرا; در حدیث: یزید بن زریع(۱۴), محمد بن جعفر غندر(۱۵), سفیان بن عیینه(۱۶), ابوداود طیالسی(۱۷) و عبدالرحمن بن مهدی(۱۸) از بزرگ ترین محدثان قرن دوم; در تاریخ: علی بن محمد مدائنی(۱۹) و ابوعبیده معمر بن مثنی(۲۰) از برجسته ترین اخباریان عصر وی; در انساب: هشام کلبی(۲۱) و ابوالیقظان سحیم بن حفص(۲۲) مشهور به ((نسابه)) از مشهورترین نسب شناسان و بسیاری دیگر.(۲۳) تإلیفات خلیفه

ابن ندیم پنج کتاب برای وی برشمرده است: کتاب الطبقات; کتاب التاریخ; طبقات القرإ; تاریخ الزمنی و العرجان و المرضی و العمیان; اجزإ القرآن و اعشاره و اسباعه و آیاته.(۲۴) اسماعیل پاشا بغدادی, علاوه بر پنج کتاب فوق, کتاب المسند فی الحدیث را به وی نسبت داده است.(۲۵) از شش کتاب خلیفه تنها دو کتاب طبقات و تاریخ به دست ما رسیده که چندین بار به چاپ رسیده است. جایگاه خلیفه نزد علمای حدیث و تاریخ

اکثر علمای حدیث و تاریخ, خلیفه را فردی درست و ثقه معرفی کرده اند و تنها ابن ابی حاتم رازی و علی بن مدینی از وی به نیکی یاد نکرده اند.(۲۶) علما و نویسندگان از وی با تعابیری چون ((الامام الحافظ))(۲۷), ((احد ائمه التاریخ))(۲۸), ((محدث نسابه اخباری علامه))(۲۹) و ((مثقفا عالما بایام الناس و انسابهم))(۳۰) یاد کرده اند. برای وثاقت وی دو دلیل ذکر کرده اند; اول در پیش گرفتن روش محدثان در گزارش تاریخ (لا ادامه مقاله) و دیگر بصری بودن وی. بصریها به سبب داشتن تمایلات عثمانی نزد علمای رجال و حدیث ثقه می باشند.(۳۱) بخاری در صحیح هفت حدیث از وی نقل کرده است. علاوه بر وی کسانی چون بقی بن مخلد, حرب الکرمانی, عبدالله بن عبدالرحمن دارمی, احمد بن حنبل و بسیاری دیگر از وی حدیث روایت کرده اند.(۳۲) معرفی تاریخ خلیفه بن خیاط

خلیفه کتاب خویش را با تعریف کلمه تاریخ آغاز می کند, وی نیز همانند بسیاری از مورخان کهن, تاریخ را به معنای سال و به طور عمده به معنای تقویم اعم از سال تولد و درگذشت و سال رخ دادن حوادث و مانند اینها به کار می برد. وی در مقدمه کتاب در تعریف تاریخ می نویسد ((این کتاب تاریخ است و مردم امر حج و روزه خویش و نیز عده زنان و زمان دیون خود را با تاریخ تعیین می کنند)) و به آیه ۱۸۹ بقره و ۱۲ اسرإ و ۵ یونس استناد می کند.(۳۳)

خلیفه معتقد است مردم پیوسته واقعه ای مهم را برای تاریخ گذاری انتخاب می کرده اند, وقایعی چون هبوط آدم(ع) از بهشت, بعثت حضرت نوح(ع), طوفان نوح(ع), در آتش شدن ابراهیم(ع) و بنیان کعبه. وی به نقل از ابوعبیده معمر بن مثنی می گوید ایرانیان پیوسته تاریخ کارهایشان را می شناسند و مبدإ تاریخ نزد آنان پادشاهی یزدجرد بن شهریار می باشد.(۳۴) وی در ادامه از مبدإهای تاریخی مختلفی چون بنیان کعبه, مرگ کعب بن لوی و حمله ابرهه, که اعراب پس از هر حادثه برای مدتی آن را حفظ می کردند, سخن به میان میآورد. بعد, از پیدایش تاریخ قمری به دستور عمر بن خطاب بر اساس هجرت حضرت رسول(ص) از مکه به مدینه سخن گفته است. وی معتقد است ابتدا صحابه در مورد این که از سال تولد, بعثت, هجرت یا وفات حضرت رسول(ص) کدام یک را مبدإ قرار دهند اختلاف کردند تا این که به امر عمر بن خطاب هجرت را که جدا کننده دارالشرک از دارالایمان و حق از باطل بود مبدإ تاریخ نهادند.(۳۵)

خلیفه بحث تاریخی خویش را از تولد پیامبر آغاز می کند و بدون ذکر رویدادهای دوران مکی, تا سال ۲۳۲ق یعنی هشت سال قبل از وفاتش ادامه می دهد. نکته در خور توجه این که خلیفه بر خلاف بسیاری از مورخان دیگر چون دینوری (د. ۲۸۲ق), یعقوبی (د. ۲۸۴ق) و طبری (د. ۳۱۰ق) که کتاب خویش را با داستان آفرینش, تاریخ انبیا و اقوام و پادشاهان پیش از اسلام شروع می کنند اثر خویش را با ذکر تولد و وفات حضرت رسول(ص) شروع می نماید و با این که خود عالم به انساب قبایل عرب و ایام عرب می باشد هیچ ذکری از آنها به میان نمیآورد. در واقع چارچوب تاریخ نزد خلیفه به تاریخ اسلام محدود می باشد. این نکته از آن جا استنباط می شود که وی حتی به وقایع دوران مکی نمی پردازد و آغاز تاریخ را ورود حضرت رسول(ص) به مدینه می داند.(۳۶) شاید علت نیاوردن تاریخ دوران مکی ناشی از همان نگاه اسلامی وی به تاریخ باشد چون وی از مکه با نام ((ارض شرک)) و از هجرت با عنوان ((فارق حق از باطل)) یاد می کند.

شیوه تدوین مطالب تاریخی نزد خلیفه جامع دو شیوه سالشمارانه و حدیثی ـ خبری است, یعنی تاریخ وقایع وتراجم احوال و سیره و مغازی و فتوح (البته بسیار فشرده و مختصر) را ذیل سال و به روش روایی (ذکر روایات مختلف درباره حوادث و اخبار تاریخی با درج سلسله اسناد به طور کامل یا ناقص) میآورد. در واقع کتاب وی یکی از قدیمی ترین کتب موجود تاریخی به شیوه سالشمارانه است.

اهمیت این کتاب در آن است که حاوی قدیمی ترین شرح وقایع عمده اسلامی است که به ما رسیده, زیرا کتب پیش از آن یا تک نگاریهایی بیش نبود یا چون سیره ابن اسحاق و طبقات ابن سعد علی رغم داشتن مطالب بسیاری در مورد تاریخ اسلام تنها به قسمتی از آن می پرداختند, در ضمن از لحاظ سبک نویسندگی نیز حائز اهمیت است,(۳۷) چنان که روش وی در کتابت تاریخ جامع بین روش علمای حدیث و اخباریان می باشد. وی در بسیاری جاها به روش اول متمایل است و این تمایل از آن جا آشکار می شود که وی بر ذکر اسانید روایات و تراجم و طبقات رجال و وفیات آنها بسیار تکیه می کند, علاوه بر این وی بر مورخین مدینه و راویان آنها بیشتر اعتماد دارد.

در مورد سبک نویسندگی وی دو نکته در خور ذکر است; یکی این که وی در ذکر اسانید روایات هر قدر به زمان خویش نزدیک می شود تساهل بیشتری نشان می دهد یعنی در هنگام کتابت سیره نبوی و اخبار خلفای راشدین سند روایت را به طور کامل ذکر می کند, ولی از آغاز دولت اموی به تدریج در ذکر اسانید اهتمام نمی ورزد و در روایت تاریخ دولت عباسی تقریبا در اکثر مواقع از ذکر اسانید طفره می رود. نکته دیگر تإمل و احتیاط در پذیرش روایات به ویژه روایاتی است که درباره وقایع مهم تاریخ اسلام آمده است. در واقع خلیفه همانند جستجوگری جدی در پی یافتن روایات و اطلاعات صحیحی است که حاوی ذکر تاریخ (روز, ماه و سال) واقعه می باشند, مانند تاریخ زمان تولد حضرت رسول(ص) و مدت اقامت وی در مکه, و تاریخ دقیق برخی از غزوات حضرت رسول(ص) و سرایا و این که اولین سریه در چه تاریخی رخ نموده و فرمانده اش که بوده است. همچنین وی در صدد است که تاریخ دقیق بعضی از فتوحات اسلامی و وفیات خلفا و کارگزاران آنها را عرضه کند.

خلیفه در سیره به طور عمده بر ابن اسحاق تکیه دارد و اخبار را مستقیما یا با یک واسطه از طریق بکر بن سلیمان یا وهب بن جریر بن حازم از وی نقل می کند. وی علاوه بر این از کتاب تاریخ الخلفإ ابن اسحاق نیز بهره برده و روایات متعددی درباره دوره خلفای راشدین از وی نقل کرده است. بیش از صد بار نام ابن اسحاق در کتاب تاریخ خلیفه آمده است.(۳۸) البته وی اکثر روایات ابن اسحاق را به صورت مختصر و فشرده ذکر می کند و از تشریح وقایع می پرهیزد.(۳۹)

راوی یا نویسنده دیگری که خلیفه از او بهره برده است وهب بن جریر بن خازم ازدی (د. ۲۰۶ق) است. خلیفه در موضوع جنگ جمل و وقایع رده و اخبار خوارج بصره, مواردی از او نقل کرده است.(۴۰)

ابوالحسن علی بن محمد مدائنی (د. ۲۲۵ق) اخباری نامدار عراقی, یکی دیگر از منابع خلیفه است.(۴۱) در بخش فتوحات و اخبار خلفای راشدین, پنجاه درصد نقل ها از مدائنی و به احتمال از کتاب جمل و کتاب