پاورپوینت کامل اصلاح گرایی در نهضت عاشورا ۷۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اصلاح گرایی در نهضت عاشورا ۷۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اصلاح گرایی در نهضت عاشورا ۷۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اصلاح گرایی در نهضت عاشورا ۷۹ اسلاید در PowerPoint :

>

دکتر محمدجواد رودگر[۱]

چکیده:

در سالهای اخیر، مسأله اصلاحات و راهکارهای آن یکی از بحث انگیزترین موضوعات در کشور بوده است. ابهام این واژه از نظر محتوا و مفهوم، موجب بروز مشکلات عملی و نظری در عرصه مسائل سیاسی و فرهنگی گردید.

در مقاله حاضر، با توجه به این مشکلات تئوریک، به مسأله اصلاحات از منظر حسین بن علی(ع) پرداخته شده است تا در ماه خون و قیام، ره توشه عاشقان آن امام همام باشد. برای تحقق این هدف، مباحثی همچون مفهوم شناسی اصلاحات، مؤلفه های اصلاح گرایی، علل حدوثی و غایی اصلاحات در نهضت عاشورا و آسیب شناسی اصلاحات مورد بررسی قرار گرفته است.

مقدمه

براصحاب معرفت و ارباب حکمت پوشیده نیست که انسان موجودی کمال گرا و تعالی طلب می باشد و همواره بر رشد و پویایی تکیه و تأکید دارد و از سیر قهقرایی، توقّف و تحجّر بیزاری می جوید و این در ذات و فطرت او نهفته است و تکوین و تکامل و پیدایش و گسترش فرهنگ ها وتمدّن ها در فراز و فرود تاریخ حیات بشری نیز معلول این ویژگی الهی – انسانی اوست و هویت فرهنگی – اجتماعی انسان را همین بینش و گرایش فطری تشکیل می دهد.

در آموزه های دینی و اسلامی تعابیر هدایت و ظلالت، نور و ظلمت، صلاح و فساد، تقوا و فجور، ایمان و کفر، حیات و ممات، احیا و اماته، سعادت و شقاوت، کمال و نقصان، رشد و غی، صعود و سقوط، شفا و بیماری، تذکیه و تدلیس، علم و جهل و… با همه بارهای معرفتی و فرهنگی اش موجود است و پر واضح است که انسان با رشد، فلاح، علم، حیات، هدایت، سعادت، تقوا، ایمان، کمال، تزکیه، صعود و صلاح و اصلاح، ارتباط وجودی و فطری دارد ولی در این میان «اصلاح»، «مصلح» و اصلاح طلبی و احیا گری از یک قداست ویژه ای برخوردارند و هر انسانی دوستار این حقایق طراوت بخش و حیات آفرین و شورانگیز است و پیامبران الهی نیز از بزرگترین احیاگران و اصلاح طلبان به شمار می رفتند.

اگر ما از آیات قرآن و نقش پیامبران الهی بگذریم، در حوزه احادیث و روایات و کارکردهای امامان معصوم علیهم السلام نیز حقایقی چون احیا و اصلاح راخواهیم دید. از القاب امام مهدی علیه السلام«محیی» و «مصلح» می باشد و ثمره مجموعه بعثتها و رسالتها و امامتها و ولایتها در امامت و رهبری آن عزیز تجلّی می یابد.

در این میان، زندگی و قیام جاودانه حسین بن علی علیه السلام، حلقه اتصال جامع و معیار مبارکی برای شناخت و سنجش احیای دین و اصلاح اجتماعی است که اساسا هویت و ماهیت قیام عاشورا احیاگری و اصلاح گرایی بوده است و نهضت حسینی در جهت احیای اندیشه و تفکر اسلام ناب نبوی و مبارزه با همه انحراف ها، تحریف ها، کژاندیشی ها، تحجّر و جمودگرایی ها و فسادهای فردی و اجتماعی بوده است و عنصر احیاگر و اصلاح کننده «امر به معروف و نهی از منکر»، همه حوزه های دینی و انسانی، فردی و اجتماعی را شامل شده است و ما در این مقال بر آنیم تا احیاگری و اصلاح گرایی را در افق اندیشه های نورانی و حرکت الهی و جاودانه حسین بن علی علیه السلامجستجو نماییم.

لکن شناخت پیشینه فرهنگ دینی و نهضت حسینی از این منظر و با این رویکرد ضروری تر و مغتنم می باشد و قیام عاشورا الگویی بسیار مهم و کار آمد در احیای اندیشه دینی و اصلاح اجتماعی خواهد بود و با بافت و هویت دینی جامعه اسلامی و انقلابی ما نیز سازگاری بیشتری دارد و در عین حال آیینه زلال و صافی برای نقد جایگاه و منزلت ما قرار گیرد و اگر حرکت احیایی و اصلاحی باید در بستر انقلاب اسلامی متکامل و متزاید که دارای حرکتی اشتدادی و طولی می باشد، واقع شود، چه نیکوست که «واقعه عاشورا» چنان چه سرآغاز و الگوی آفرینش انقلاب اسلامی بود، به همین صورت منشأ خیزش نوین و بازسازی و بازپروری دوران های جدید این انقلاب و نظام الهی و اسلامی نیز قرار گیرد تا نهضت حسینی در حدوث و استمرار و بقای آن نقش محوری و بنیادین داشته باشد. در نیل به هدف نوشتاری خویش، بحث را در چند محور پی می گیریم:

۱ – مفهوم شناسی واژه های اصلاح و احیا؛

۲ – مؤلّفه های اصلاح گرایی و احیاگری؛

۳ – علل حدوثی و غایی اصلاح و احیا؛

۴ – آسیب شناسی و آفات شناسی اصلاحات و احیاگری.

مفهوم شناسی اصلاح و احیا

«اصلاح» به لحاظ لغوی، مصدری عربی و مفرد واژه «اصلاحات» است و دارای معانی متعدّد و متنوّعی است که عبارتند از به سامان آوردن، درست و راست کردن، التیام بخشیدن، سازش و آشتی دادن، دور کردن تباهی، رفع عیب و فساد، به صلاح آوردن، نیک و بهتر و استوار کردن. در زبان عربی، کلمه «اصلاحات» رایج بوده و از واژه «التعدیلات» نیز به جای اصلاحات به کار می رود و اصلاحات در قبال انقلاب «Revolution» و در قیاس با آن نیز به کار می رود و معادل «Reform» می باشد.

البته اصلاحی که معادل رفرم است، اصطلاحی خاص در فرهنگ و اندیشه سیاسی است و به نوعی خاص به تحوّلات و تغییرات اجتماعی نظر دارد. البته روشن است که مقصود از «اصلاح» در واژه «اصلاح طلبی»، اصلاح اجتماعی است و اصلاح اجتماعی؛ یعنی دگرگون ساختن در جهت مطلوب یا رهایی از وضع موجود و رسیدن به وضع مطلوب و این به دو صورت ممکن است: یا نفی وضع موجود به طور کلّی برای نیل به وضع مطلوب و یا بازسازی و تحوّل زایی در وضع موجود با حفظ هویتها و اصول در رسیدن به وضع مطلوب. از نظر استاد شهید مطهّری، «اصلاح» به معنی سامان بخشیدن در مقابل «افساد» است. چنین اصلاح طلبی یک «روحیه اسلامی» است. چنانچه آورده اند:

«اصلاح طلبی یک روحیه اسلامی است. هر مسلمانی به حکم این که مسلمان است، خواه و ناخواه اصلاح طلب و لااقل طرفدار اصلاح طلبی است، زیرا اصلاح طلبی هم به عنوان یک شأن پیامبری در قرآن مطرح است و هم مصداق امر به معروف و نهی از منکر است که از ارکان تعلیمات اجتماعی اسلام است.»[۲]

از نظر علمی نیز بر اساس متدلوژی فقهی و اجتهادی، در حوزه های عملیاتی دین، اساسا «اجتهاد» و تفقّه در دین با همه جوانب آن در جهت احیا، اصلاح، زنده کردن و پویا نگه داشتن اندیشه و تفکر اجتماعی اسلام و سامان بخشی جامعه در جهت رشد، پیشرفت و توسعه همه جانبه می باشد.

ناگفته نماند واژه اصلاحات از واژه های پر طرفدار و پر جاذبه می باشد که باید بر اساس جهان بینی و ایدئولوژی که مبنا و پشتوانه فرهنگی و معرفتی آن است، تبیین و تحلیل و سپس پیرامون آن داوری شود. از این رو، مقام معظّم رهبری در این خصوص می فرمایند:

«اصلاحات از آن واژه هایی است که همیشه پرجاذبه بوده است. همه انسانهایی که از هر فساد رنج می برند، دلشان با این شعار می طپد و طرفدار اصلاحاتند.»[۳]

اصلاح در قرآن و احادیث

«اصلاح» در قرآن معنایی اثباتی و ارزشی دارد؛ یعنی، به معنای از میان برداشتن فساد و تباهی در محیط اجتماعی که اصلاح امور جامعه و جهت دهی صحیح و هدفمند و ایجاد صلاح و رشد خواهی در متن جامعه می باشد[۴] و البته به معنای آشتی دادن مردم متخاصم نیز آمده است.[۵] راغب اصفهانی نیز در مفردات، «اصلاح» را در برابر «افساد» قرار داده و این اوصاف را عموما مختصّ اعمال و افعال انسانی دانسته است و اصلاح، گاهی نیز در برابر گناه آمده است.[۶]

در قرآن، اصلاح و افساد و مصلح و مفسد در مقابل هم قرار گرفته اند و اگر به لطایف به کار رفته در آیات توجّه داشته باشیم، تحلیل و تبیین «اصلاح گرایی» برای ما روشن تر و آسان تر خواهد بود و معیارها و ملاک ها را در فکر و فعل و حتّی انگیزه و انگیخته های داعیان اصلاح دریافت خواهیم کرد. چرا که قرآن، گاهی افرادی را که ادّعای اصلاح طلبی دارند، مفسد معرّفی می نماید و گاهی ره آورد انبیا را اصلاحات و هدف از رسالت آنان را «اصلاح» معرّفی می نماید. مثلاً به این آیات بنگرید:

«و اِذا قیل لهم لا تفسدوا فی الارض قالوا اِنّمانحن مصلحون»[۷]

«اِن اُرید اِلّا الاصلاح ما استطعتُ و ما توفیقی اِلّا باللّه علیه توکلتُ و اِلیه اُنیب»[۸]

بنابراین، «اصلاحات» هم مورد پذیرش موحّدان و مؤمنان و هم مورد ادعای کفّار و منافقان می باشد. به راستی چه میزان سنجش و ملاک ارزش و داوری وجود دارد؟ آیا جز این است که باید به مبانی اعتقادی، انسان شناسی، جامعه شناسی، کارکردهای عملی، رفتاری، سیاسی، اجتماعی و صداقت مدّعیان در قول و فعل بنگریم؟

در روایات نیز واژه اصلاح و معیارهای نظری و واقعی آن ذکر شده است که جهت تنویر اذهان به برخی از آنها اشاره ای خواهیم داشت. پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله در این باره می فرمایند:

«لا یصلح آخر هذه الامّه الّا بما صَلُحَ به اولهما.»[۹]

این امّت در فرجام و نهایت خویش، تنها به واسطه آنچه ابتدا به وسیله آن به اصلاح رسیده بود سامان می یابد.

علی علیه السلام د رصدر منشور حکومتی خویش، اصلاح جامعه را از جمله چهار وظیفه اصلی حکومت به شمار آورده است:

«جبایه خراجها و جهاد عدوّها و استصلاح اهلها و عماره بلادها.»[۱۰]

جمع آوری مالیات، جهاد با دشمنان، اصلاح جامعه و آباد نمودن سرزمین.

امام حسین علیه السلام نیز در این باره می فرمایند:«اللّهمّ! انّک تعلم أنّه لم یکن ما کان منّا منافسه فی سلطان و لا التماسا من فضول الحطام و لکن لنری المعالم من دینک و نظهر الاصلاح فی بلادک و یأمن المظلومون من عبادک.»[۱۱]

خدایا تو می دانی که قصد ما رقابت برای رسیدن و دست یافتن به قدرت و زیاده خواهی مال دنیا نبود. بلکه برای آن بود که نشانه های دین تو را به دیگران بنمایانیم و با قدرت، دست به اصلاح سرزمین ها زنیم تا بندگان ستمدیده ات امنیت یابند.

بنابراین، در نگاه احادیث و روایات، مبانی و اهداف و حتّی روشهای اصلاح گری به صورت دلالت مطابقی و یا تّضمّنی آمده است که عبارتند از:

۱ – راه اصلاح گری باز گشت به اسلام نخستین، اسلام ناب محمّدی است.

۲ – اصلاح طلبان باید خود به مقام صالح رسیده باشند و اصلاح درونی کرده باشند.

۳ – حکومت اسلامی هدفی جز اصلاحات در ابعاد مختلف ندارد.

۴ – اصلاح جامعه، زمینه تحقّق اهداف بعثتها و رسالتها در ابعاد فردی و اجتماعی است.

۵ – اصلاحات واقعی در ذات و جوهره اسلام اصیل قرار دارد و یک امر درونی است نه برونی و زاید بر ذات آن.

در نتیجه کسانی که در صددند اندیشه اصلاح طلبی را اندیشه ای برون دینی و بیگانه از آموزه های اسلامی و یا حتّی در مقابل تفکر و معرفت و فرهنگ اسلامی جلوه دهند و خواستگاه غربی برای آن پیدا کنند نه اسلام را درست شناخته اند و نه اصلاحات را، زیرا در درون اسلام و انقلاب اسلامی، «اصلاح گرایی» نهفته است و به تعبیر مقام معظّم رهبری:

«اصلاحات یک حقیقت ضروری و لازم است و باید در کشور ما انجام بگیرد. اصلاحات در کشور ما از سر اضطرار نیست، جزء ذات و هویت انقلاب و دین ما است.اصلاحات یک فریضه است.»[۱۲]

احیا «احیا» نیز به معنای زنده کردن، با طراوت نگه داشتن و جان بخشیدن است و نیز به معنای ثمربخش و فایده رسان نمودن است. در قرآن و روایات نیز «احیا» در موارد متعدّد از جمله احیای جان انسانها، احیای زمین های مرده، احیای عقل و دل و… به کار رفته است. از این رو، معلوم می شود احیا بیشتر از آن که جنبه های اجتماعی داشته باشد، جنبه فرهنگی و روحی و درونی دارد.

احیا دو جنبه دارد:

الف) احیای ایجابی یا آرایشی که محجورها و متروک های دینی را زنده می کند.

ب) احیای سلبی و پیرایشی که آنچه در دین نبود و وارد دین شده است را می زداید و گرد و غبارهای کاذب را از سیمای اندیشه ناب دینی بر می دارد و آدمیان را به سرچشمه های اصیل و زلال دین بازگشت می دهد تا دین خاصیت اصیل و اوّلی خویش که احیای مردم و هدایت و رهبری انسانها در عرصه حوزه های مختلف است را به دست آورد.

پس احیای دین بازشناسی و بازسازی فرهنگ و تفکر دینی خواهد بود و قیام عاشورای حسینی نیز از مصادیق بارز احیای دین در دو جنبه فرهنگی و اجتماعی آن بوده است، آنجا که امام حسین علیه السلام از زنده کردن سنّت ها و میراندن بدعت ها در مقابل بدعت آفرینی های چندین ساله و از اصلاح امّت اسلام و از عنصر امر به معروف و نهی از منکر و حاکم کردن حقّ و عدل و اقامه دین خدا، داد سخن می دهد، حکایت از جنبه های احیاگرانه و اصلاح گرایانه نهضت کربلا دارد و به جرأت می توان گفت «قیام کربلا» قیامی احیایی و اصلاحی در حوزه های علمی و عملی