پاورپوینت کامل آژانس بین المللی انرژی اتمی (زمینه ها، ساختارها و عملکردها) ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آژانس بین المللی انرژی اتمی (زمینه ها، ساختارها و عملکردها) ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آژانس بین المللی انرژی اتمی (زمینه ها، ساختارها و عملکردها) ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آژانس بین المللی انرژی اتمی (زمینه ها، ساختارها و عملکردها) ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

>

مرتضی شیرودی[۱]

چکیده:

آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA)[2] محصول دغدغه های بشر از خطرات و نیز حاصل انگیزه های او دراستفاده از فواید شکافتن اتم است؛ یعنی، از یک سو، آژانس را باید ناشی از تمهیداتی دانست که جهان برای پرهیز از مصیبت های کاربرد سلاح های اتمی اتخاذ کرده، و از سوی دیگر، تسهیلات صلح آمیزی که انرژی اتمی در عرصه های فنی و اقتصادی پدید می آورد، بشر را به سوی اتم جلب نموده است.

در نیل به این مقاصد، آژانس انرژی اتمی، با ساختاری مرکب از مجمع عمومی، شورای حکام و دبیرخانه تأسیس شد، بودجه کافی به آن اختصاص یافت، و به تربیت کارشناسان و ارائه آموزش های اتمی و هسته ای دست زد، ولی آژانس، هم در ممانعت از گسترش سلاح های اتمی و هم در توسعه فعالیت های صلح آمیز اتمی و هسته ای، حداقل در مورد بعضی از کشورها چون ایران، بیشتر در جهت جلب نظر قدرت های بزرگ جهانی کوشیده است.

مقدمه

شورای حکام یا داوری آژانس بین المللی انرژی اتمی در اواخر شهریور ۱۳۸۲ با صدور یک قطعنامه سیاسی و نه تخصصی، از ایران خواست تا آبان ۱۳۸۲ / اکتبر ۲۰۰۳ همه فعالیت های غنی سازی اورانیوم خود را به صورت کامل متوقف سازد و بدون شرط و فورا به الحاقیه پروتکل منع تکثیر سلاح های هسته ای ملحق شود، این در حالی است که شورای حکام یا داوری، در ابتدای دور جدید فعالیت خود، از همکاری ایران با آژانس تشکر کرده و نیز البرادعی – مدیر کل آژانس – مجددا و در پایان نشست شورای داوری، استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی را حق ایران دانست. ایران هم با انتقاد از قطعنامه که بدون رأی گیری و بر پایه پیش نویس کشورهای ژاپن، استرالیا و کانادا به تصویب رسید، بر ضرورت تجدیدنظر همکاری خود با این سازمان و استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی تأکیدورزید.

تاریخچه

فکر استقرار نهاد و سازمان جهانی برای استفاده صلح جویانه از انرژی اتمی و مصارف مسالمت آمیز آن، در دهه ۱۹۵۰ پا گرفت. به بیان مفصل تر، در ۱۳۳۲ / ۱۹۵۳ و در پی پیشنهاد آیزنهاور، رئیس جمهور وقت آمریکا، به مجمع عمومی و تأکید مجمع، کار سازمان دهی و ایجاد مرجعی در این مورد شروع و خطوط اساسی آن پی ریزی شد. در ۱۳۳۳ / ۱۹۵۴، مجمع عمومی قطعنامه «اتم برای صلح» را تصویب کرد و در نهایت، در ۱۳۳۵ / ۱۹۵۶، پیش نویس اساس نامه آژانس در یک کنفرانس بین المللی که در سازمان ملل متحد، برگزار شد، مورد تصویب ۸۰ دولت واقع شد، و بدین وسیله، آژانس بین المللی اتمی در ۲۹ ژوئن رسما پا به عرصه وجود گذاشت.

در چهاردهم نوامبر همان سال، مجمع عمومی موافقت نامه ای در مورد نحوه روابط و همکاری آژانس با ملل متحد به امضا رساند. از آن زمان به بعد، آژانس به عنوان یک سازمان بین المللی مستقل که مسؤولیت هدایت استفاده از انرژی اتمی را در راه رفاه بیشتر بر عهده دارد، فعالیت خود را آغاز کرد.

آژانس بین المللی اتمی مطابق اساس نامه خود با سازمان های تخصصی ملل متحد و دیگر سازمان های بین الدول ارتباط داشته و گزارش فعالیت های خود را سالانه به مجمع عمومی ارائه می کند.[۳] به هر روی، در تأسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی، طرح اتم برای صلح، قانون انرژی اتمی، کمیسیون انرژی اتمی و طرح باروک، نقش مؤثر داشته اند، از این رو، به توضیح مختصر هر یک از آن ها می پردازیم:

۱- قانون انرژی اتمی (Atomic Energy Act)

قانون انرژی اتمی، قانونی است که در ۱۳۲۵ / ۱۹۴۶ از تصویب کنگره آمریکا گذشت، و به موجب مفاد آن «کمیسیون انرژی اتمی» تأسیس شد، و انتشار اطلاعات درباره سلاح ها و تکنولوژی هسته ای ممنوع گشت. کنگره در واکنش نسبت به پروژه مانهاتان (تلاش محرمانه دولت برای تهیه سلاح هسته ای و به کارگیری آن در جنگ جهانی دوم) تلاش کرد با این قانون، تجارب هسته ای و تولید سلاح های هسته ای را به نظم درآورد.

البته قانون انرژی اتمی، «کمیسیون انرژی اتمی» را که پنج کمیسر بر آن نظارت دارند، به عنوان یک ارگان نیمه مستقل بنیان گذاشت. وظیفه اِعمال کنترل بر جریان تهیه و تولید بمب اتمی و همچنین اختیار هدایت و یا نظارت بر پژوهش هایی که درباره استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای صورت می گرفت، به این کمیسیون تفویض شد.

در قانون انرژی اتمی، انتشار اطلاعات در باب تکنولوژی اتمی سخت محدود گردید، و صدور تکنولوژی هسته ای به کشورهای دیگر و استفاده مؤسسات تجاری از این تکنولوژی، حتی برای مقاصد صلح آمیز، ممنوع گشت. قانون انرژی اتمی، نمایانگر نخستین تلاشی است که تنها کشور دارنده سلاح های هسته ای در آن زمان، به منظور محدود کردن اشاعه این سلاح ها در سایر کشورهای جهان مبذول داشت، اما بعدها هم اتحاد شوروی و هم بریتانیا، بمب های اتمی شان را آزمایش کردند و آیزنهاور که به تازگی وارد کاخ سفید شد، تردید داشت که این قانون در دستیابی به هدف های خود ناکام مانده است.

در نتیجه دولت ایالات متحده، در دسامبر همان سال ابتکار «اتم برای صلح» را عنوان کرد، ایالات متحده از این طریق پیشنهاد می کرد تکنولوژی هسته ای اش را – تنها برای مقاصد صلح آمیز – در اختیار کشورهای دیگر قرار دهد. کنگره بعدا قانون دیگری به نام «قانون انرژی اتمی ۱۳۳۳ / ۱۹۵۴» را به تصویب رساند که در آن به کمیسیون انرژی اتمی اختیار داده می شد، ساختن نیروگاه های هسته ای تجاری را اجازه دهد.[۴]

۲- کمیسیون انرژی اتمی (Atomic Energy Commission)

کمیسیون انرژی اتمی یک آژانس دولتی ایالات متحده بود که مقررات تهیه و توسعه انرژی هسته ای را از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۵ تنظیم می کرد. کنگره در تلاش برای برقراری کنترل غیرنظامیان بر پروژه مانهاتان، قانون انرژی اتمی و کمیسیون انرژی اتمی را بنیان نهاد. کنگره هم از طریق «کمیته مشترک انرژی اتمی» بر فعالیت های کمیسیون نظارت می کرد.

این کمیسیون وظیفه داشت تهیه و تولید سلاح های هسته ای را سامان دهد و انحصار دولت بر تسهیلات، مواد و پژوهش های هسته ای را حفظ کند. قانون انرژی اتمی، همچنین انتشار اطلاعات درباره تکنولوژی نیروی هسته ای را ممنوع می کرد. البته قانون مک ماهون[۵] در ۱۳۳۲ / ۱۹۵۴ برای پیشبرد طرح «اتم برای صلح»، این بخشقانون ۱۳۲۵ / ۱۹۴۶ را اصلاح کرد. این کمیسیون همچنین موظف بود پیشنهاداتی به منظور مبادله آزادانه اطلاعات علمی و نحوه کنترل بر تکنولوژی هسته ای، به طوری که بتوان تنها در راه های صلح آمیز از آن تکنولوژی استفاده کرد، در باره نابودی سلاح های هسته ای و در باب ایجاد سیستم های نظارتی بین المللی کارآمد به منظور التزام کشورهای دیگر به اجرای این مقررات، تهیه کند. قانون انرژی اتمی ۱۳۳۳ / ۱۹۵۴ به مؤسسات خصوصی اجازه داد با کسب مجوز از کمیسیون انرژی اتمی، نیروگاه های هسته ای ایجاد کنند.

به موجب این قانون، دولت مجاز بود به شرکت های خصوصی که دارای مجوز بودند، مواد هسته ای بفروشد. قانون پرایس – اندرسون[۶] که در ۱۹۵۷ بهتصویب رسید، با محدود کردن مسؤولیت بیمه صنعت نیروگاه هسته ای در صورت بروز یک سانحه، مانعی را که بر سر راه عملیات این نیروگاه ها قرار داشت، از میان برداشت. بعدا کمیسیون انرژی اتمی به دو آژانس تازه تقسیم شد. این اقدام نقش دو گانه کمیسیون؛ یعنی توسعه انرژی اتمی و تنظیم مقررات آن را منعکس می کرد. دو آژانس عبارت بودند از سازمان تهیه و پژوهش انرژی که بعد به وزارت انرژی تبدل شد و کمیسیون تنظیم مقررات هسته ای.

کمیسیون انرژی اتمی را به عنوان وسیله ای برای انتقال و تهیه و توسعه انرژی هسته ای در ایالات متحده، از نظامیان که محرمانه، اولین بمب های اتمی را ساخته بودند به یک ارگان غیرنظامی که از قرار معلوم بی آزار جلوه می کرد، بنیان نهادند. این کمیسیون همچنین موظف بود، انحصار آمریکا بر انرژی هسته ای و تکنولوژی سلاح های هسته ای را حفظ کند و کشورهای دیگر را از ساختن بمب های اتمی باز دارد. واقعیت این است که این آژانس هرگز قادر نشد هم بمب اتمی بسازد، و هم در عین حال از گسترش سلاح اتمی جلوگیری کند، و یا در مسیر افزایش نیروی برق به دست آمده از نیروگاه های هسته ای گام زند و نیز، مقرراتی دست و پاگیر برای صنعت نو پای نیروگاه های هسته ای وضع کند. در قانون ۱۳۳۳ / ۱۹۵۴ به شکست سیاست «تحدید گسترش» در عرصه نیروی اتمی اذعان شده است. در این قانون توجه کمیسیون انرژی اتمی به اموری که بیشتر جنبه داخلی دارند، معطوف گشته است. عجیب آن که در این قانون ۳۱ بار به «بهداشت و ایمنی عام» اشاره شده است، اما نه در قانون و نه در مباحثی که در پیرامون آن در گرفت، حتی یک بار هم گفته نشده است که این تدابیر باید چه مسائلی را در بر گیرند.[۷]

۳- طرح باروک (Baruch Plan)

پیشنهادی برای کنترل و خلع سلاح اتمی که در ۱۳۲۵ / ۱۹۴۶ به وسیله ایالات متحده به کمیسیون انرژی اتمی سازمان ملل متحد تسلیم شد. این طرح که بر اساس توصیه های هیأت مشاوران رئیس جمهور؛ یعنی بر اساس گزارش اچسن[۸] – لیلینتال،[۹] تنظیم شده بود، به وسیله سیاست مدار پیر و کارکشته آمریکایی، برنارد باروک[۱۰]، به عنوان پیشنهاد رسمی آمریکا به کمیسیون انرژی اتمی ارائه گردید، و مضمون آن آمادگی آمریکا برای دست کشیدن از انحصار اتمی اش تحت نظارت یک سیستم امنیت بین المللی بود.

نکات مهم طرح باروک عبارتند از: ۱- تأسیس یک مرجع بین المللی توسعه اتمی[۱۱] برای کنترل تمام مراحل ایجاد و توسعه و کاربرد انرژی اتمی؛ ۲- تفویض قدرت بازرسینامحدود به این مرجع به منظور جلوگیری از تخلفات و تأمین امنیت؛ ۳- اِعمال مجازات های سخت در مورد تخلفات استفاده از مواد هسته ای به منظور تولید سلاح های اتمی؛ ۴- پایان دادن به ساخت سلاح های اتمی و نابود کردن تمام ذخایر موجود سلاح ها پس از آن که این مرجع کنترل امور را در دست گرفت؛ ۵- تغییر شیوه رأی گیری در شورای امنیت به طوری که نتوان از حق وتو برای جلوگیری از مجازات متخلفان استفاده کرد.

طرح باروک برای خلع سلاح اتمی و کنترل آن اگر چه به وسیله اتحاد شوروی، در همان سال یعنی ۱۳۲۵ / ۱۹۴۶ رد شد، اما بسیاری از جنبه های اصلی قید شده در پیشنهادهای بعدی آمریکا برای خلع سلاح هسته ای از این منبع اخذ شده است.

ردّ این طرح از طرف شوروی بر اساس این تصور و ادراک صورت گرفت که پس از به اجرا در آمدن طرح، فقط آمریکا توانایی ساختن سلاح های اتمی را خواهد داشت و ایالات متحده بر روند تصمیم گیری ها در سازمان ملل تأثیر جدی خواهد گذاشت، و نیز، احتمالاً نهاد بین المللی توسعه اتمی را هم زیر کنترل خود درخواهد آورد. به علاوه، در آن زمان شوروی برای کسب توانایی ساخت سلاح های هسته ای، در حال اجرای برنامه شکستن اتم بود که این برنامه سرانجام به نتیجه رسید و منجر به اولین آزمایش بمب اتمی شوروی در ۱۳۲۸ / ۱۹۴۹ گردید.

ایالات متحده و اتحاد شوروی بر سر شرایط و مفاد این طرح، از جمله در مورد تعیین زمان اجرای بازرسی و کنترل، توسعه ملی یا بین المللی انرژی اتمی، و میزان قدرت های اعمال شده به وسیله مأموران بازرسی و کنترل، مشاجره داشتند. به هر روی، طی گذشت سال ها، معلوم شده است که توافق در مورد خلع سلاح مسأله ای فرّار و تقریبا دست نیافتنی است. در هر حال، این حوادث زمینه های پدیدآوری آژانس بین المللی انرژی اتمی را فراهم آورد.[۱۲]

۴ – طرح اتم برای صلح (Atoms for Peace Plan)

پیشنهاد ارائه شده توسط آیزنهاور به هشتمین مجمع عمومی سازمان ملل در ۱۳۳۲ / ۱۹۵۳، همکاری میان کشورهای هسته ای و دیگر کشورها برای توسعه و کاربرد صلح آمیز انرژی اتمی را مطرح می کرد. این پیشنهاد یا طرح، خواستار تأسیس یک آژانس بین المللی بود تا زیر نظارت سازمان ملل متحد همکاری کشورها در زمینه انرژی اتمی را افزایش دهد، و نیز مصرا خواستار این بود که کشورهای هسته ای، مواد قابل تبدیل به مواد هسته ای را که در انبارهای تسلیحات ذخیره کرده اند، در راه کمک به تحقیقات صلح آمیز و پروژه های توسعه به کار اندازند.

بنابراین، پیشنهاد «اتم برای صلح» به وسیله ایالات متحده مطرح شد تا بلکه بتواند به عنوان یک برنامه کارساز جدید به محدود کردن مسابقه تسلیحاتی هسته ای و شکستن بن بست خلع سلاح کمک کند. اگر چه این اهداف تحقق نیافت، اما با تأسیس آژانس بین المللی انرژی اتمی، هدف این پیشنهاد که تشویق توسعه صلح آمیز انرژی اتمی بود تا حدودی برآورده شد.

هدف اصلی آژانس بین المللی انرژی اتمی جلوگیری از گسترش سلاح های هسته ای است و برای تحقق این هدف بایستی که به بازرسی بپردازد و تبدیل مواد به انرژی هسته ای صلح آمیز را زیر نظارت و کنترل داشته باشد و مانع تبدیل آنها به سلاح های جنگی هسته ای شود.[۱۳]

معرفی آژانس بین المللی انرژی اتمی

الف) هدف های آژانس

در اساس نامه آژانس هدف های آژانس این گونه بیان شده است: ۱- تشویق و مساعدت به تحقیق و گسترش مطالعات علمی در مورد انرژی اتمی برای استفاده صلح آمیز در سراسر جهان، ایجاد تسهیلاتی برای کشورهای عضو، فراهم کردن امکانات و خدمات برای تحقیق یا گسترش توصیه های علمی برای استفاده از انرژی اتمی در امور غیرنظامی؛ ۲- ارائه پیشنهادها و تسهیلات مورد نیاز برای تحقیق و توصیه های ضروری در کاربرد انرژی اتمی در راه صلاح و رفاه بشر؛ ۳- فراهم کردن اطلاعات مربوط به تغییرات علمی و فنی مورد استفاده صلح آمیز از اتم؛ ۴- ارتقا و تربیت کارشناسان مجرب و متخصص برای استفاده صلح آمیز از انرژی اتمی؛ ۵- ایجاد موارد ایمنی برای اطمینان از کاربرد مواد، خدمات، تسهیلات و اطلاعات در مورد انرژی اتمی در مصارف صلح جویانه؛ ۶- فراهم کردن امکانات، مشاوره و ایجاد ارتباط با ارگان های سازمان ملل متحد و آژانس های تخصصی مربوط به آن در مورد استانداردهای ایمنی برای حفاظت از سلامت بشر در مقابل عوامل تهدیدکننده حیات و ارائه توصیه هایی در این باره و تقاضا از کلیه کشورهای عضو مبنی بر هماهنگ کردن فعالیت های خود در موارد مذکور به آژانس بین المللی انرژی اتمی؛ ۷- فراهم آوردن تسهیلات و امکانات لازم برای استفاده صحیح از اتم در زندگی انسان، گیاه و غیره.

در مجموع، می توان گفت هدف آژانس بر دو محور کلی نهاده شده است: یکی استفاده صلح جویانه از انرژی اتمی و ترویج و توسعه آن در راه صلح، بهداشت، ترقی و رفاه در سراسر جهان، و دیگری اطمینان از این موضوع که کمک ها و اطلاعات ارائه شده از سوی آژانس در زمینه انرژی اتمی صرف مقاصد و هدف های نظامی نخواهد شد.[۱۴]

ب) ساختار و تشکیلات

آژانس بین المللی انرژی اتمی که مقر آن در وین است دارای ارکان زیر می باشد:

۱- کنفرانس عمومی: کنفرانس عمومی بالاترین رکن آژانس است که سالی یک بار در مقر آژانس تشکیل جلسه می دهد. بنا به تقاضای هیأت حکام یا اکثریت اعضا، اجلاس های ویژه نیز برگزار می کند. کنفرانس متشکل از نمایندگان کلیه دول عضو است، و هر عضو در کنفرانس دارای یک رأی است و تصمیمات با اکثریت آرا اتخاذ می شود، اما در مورد تصمیمات مالی، تغییرات و اصلاح اساس نامه و ترک عضویت، آرای دو سوم دول متعاهد ضروری است. طبق اساس نامه، کنفرانس عمومی دارای اختیارات وسیعی در زمینه خط مشی و امور مالی و اداری آژانس است.

انتخاب اعضای شورای حکام، بررسی گزارش سالانه این شورا از وظایف کنفرانس است. کنفرانس بودجه پیشنهاد شده شورای حکام و دبیر کل را مورد تصویب قرار می دهد. تصمیم گیری درباره هر گونه تغییر یا اصلاح اساس نامه و پذیرش عضو جدید بر عهده کنفرانس است. مسؤولیت انتخاب دبیر کل آژانس به مدت ۴ سال و نیز تأیید و تصویب گزارش های نحوه فعالیت آژانس به سازمان ملل متحد نیز از وظایف دیگر کنفرانس است.

۲- شورای حکام: اعضای هیأت یا شورای حکام از دو گروه انتصابی و انتخابی تشکیل شده که در آغاز تشکیل آژانس تعداد آنها بالغ بر ۲۵ عضو بوده است.

الف) اعضای انتخابی: کنفرانس عمومی ۱۵ عضو انتخابی را از بین کشورهای عضو آژانس انتخاب می کند که به هیأت حکام راه می یابند. با اصلاحیه ای که کنفرانس عمومی در مورد ماده ۶ اساس نامه به تصویب رساند و در ۱۳۵۲ / ۱۹۷۳ لازم الاجرا شد، تعداد اعضای حکام به ۳۵ عضو افزایش یافت. ترکیب اعضای آن بدین ترتیب شد که هیأت حکام، ۱۳ عضو از میان پیشرفته ترین کشورها را برای یک سال خدمت در این هیأت منصوب می کند.

۲۱ عضو دیگر را نیز کنفرانس عمومی از میان دول عضو برای خدمت دو ساله در هیأت حکام انتخاب می کند. اعضای انتخابی هیأت حکام از مناطق زیر هستند. ۵ عضو از آمریکای لاتین، ۴ عضو از اروپای غربی، ۳ عضو از اروپای شرقی، ۴ عضو از آفریقا، ۲ عضو از خاورمیانه و جنوب آسیا، ۱ عضو از آسیای جنوب شرقی و پاسفیک و ۱ عضو از خاور دور، به علاوه، ۱ عضو از خاورمیانه و جنوب آسیا یا آسیای جنوب شرقی و پاسفیک یا خاور دور و عضو دیگر از آفریقا یا خاورمیانه و جنوب آسیا یا آسیای جنوب شرقی و پاسفیک انتخاب می شوند. بار دیگر در سال ۱۹۸۴، ماده ۶ اساس نامه اصلاح شد و تعداد کرسی های هیأت یا شورای حکام افزایش یافت. این تغییر مربوط به عضویت دولت چین در آژانس می شد، نظر به پیشرفت قابل توجه در زمینه هسته ای، این کشور نیز به عنوان عضو انتصابی در هیأت حکام حضور یافت.

هیأت حکام در سال چندین بار تشکیل جلسه داده، امور محوله را زیر نظر کنفرانس عمومی انجام می دهد. هر یک از کشورهای عضو در هیأت حکام دارای یک رأی اند. بجز موارد مالی که به دو سوم آرای اعضا نیاز دارد، کلیه تصمیمات با اکثریت نسبی اتخاذ می شود. هیأت حکام برای انجام وظایف خود می تواند بر حسب ضرورت مبادرت به تشکیل کمیته هایی کند.

ب) اعضای انتصابی: طبق مفاد اساس نامه، هیأت حکام ۱۰ عضو از میان پیشرفته ترین دول عضو آژانس یا سازمان را از نظر تکنولوژی هسته ای در هر منطقه[۱۵] انتخاب می کند که از اعضای دائمی شورای حکام محسوب می شوند.

۳- دبیرخانه: دبیرخانه آژانس بین المللی از تعدادی کارمند و یک دبیر کل که در رأس آن قرار دارد، تشکیل شده است. دبیر کل بنا به پیشنهاد هیأت حکام و با تأیید کنفرانس برای یک دوره چهار ساله انتخاب می شود. دبیر کل مسؤولیت اداره امور جاری آژانس را زیر نظر هیأت بر عهده دارد و وظایفش را طبق مقرراتی که این هیأت تعیین می کند، انجام می دهد. دبیر کل فعلی آژانس بین المللی انرژی اتمی محمد البرادعی مصری است که دارای دکترای حقوق بین الملل از دانشگاه نیویورک است که تجربه دو دهه کار در این آژانس را دارد. همچنین ریاست بازرسان این آژانس در عراق که زیر نظر دبیر کل آژانس انجام وظیفه می کند، بر عهده هانس بلیکس سوئدی بوده که دارای دو درجه دکترا در حقوق بین الملل و روابط بین الملل و ضمنا سال ها قبل از البرادعی، عهده دار پست ریاست این سازمان بوده است. او به علت دقت و صداقت در بازرسی های خود در عراق مورد بی مهری آمریکا قرار گرفت و چندی پیش با صراحت اعلام کرد که عراق در مقابله با سربازان غربی از تسلیحات کشتار جمعی استفاده نکرده بلکه سربازان آمریکایی از اورانیوم ضعیف شده در عراق استفاده کرده اند.[۱۶]

ج) فعالیت های آژانس

با توجه به هدف ها، آژانس باید فعالیت های خود را بر اساس اصولی که به صلح و امنیت جهانی کمک می کند، استوار سازد، بدین منظور، برای اطمینان از کاربرد مواد