پاورپوینت کامل نردبان تکامل ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نردبان تکامل ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نردبان تکامل ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل نردبان تکامل ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

>

پاورپوینت کامل نردبان تکامل ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint در حج

افراد بشر با توجّه به عمر کوتاه خود، فرصت زیادی برای آزمون و خطا ندارند؛ از این رو باید بهترین و کوتاه ترین راه را برای رسیدن به سعادت و خوشبختی انتخاب کنند. خداوند متعال از چنین راهی به «صراط مستقیم» تعبیر کرده است: «وَ اَنّ هذا صِراطی مُستَقیماً فاتَّبِعُوهُ» (انعام، ۱۵۳)؛

کسانی که در این راه قرار می گیرند، برای آن که به بیراهه نروند و دچار سردرگمی و اضطراب نشوند، باید از پیشوایانی پیروی کنند که به دستور خداوند، هدایت و راهنمایی بشر را برعهده گرفته اند و از کوتاه ترین راه و با بهترین شیوه، مردم را به مطلوب می رسانند.

«وَ جَعَلْناهم اَئِمَّهً یهدون بِاَمرنا» (انبیاء/۷۳)؛ خداوند از مؤمنان خواسته است تا از رهبرانی پیروی کرده و آنان را به پیشوایی خود برگزینند که پاک و پاکیزه اند. «إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیرًا» (احزاب/۳۴).

پیمودن صراط مستقیم نیاز به شناخت مجموعه ی قوانین و مقرّراتی دارد که از آن در قرآن کریم با نام «اسلام» یاد شده است ( ضیاء آبادی، ص۱۱و۱۲).

«اِن الدّین عنداللهِ الاِسلام»؛ همانا دین نزد خداوند اسلام است (آل عمران/۱۹). و اسلام نیز ارکانی دارد که حج یکی از آن ها است: «بُنِی الاسلامُ عَلی خمسِ، عَلی الصلوهِ و الزکوه و الصّومِ و الحج و الولایهِ»؛ اسلام بر پنج پایه بنا شده است، نماز و زکات و روزه و حج و ولایت» (کلینی، ج۲، ص۱۸).

با نگاه به آیات و روایات می توان ادّعا کرد که حج عصاره ی اسلام و معادل شریعت است. چنان که پیامبر گرامی اسلام (صلّی الله علیه وآله) در بیان علل فرایض الهی، حج را معادل همه ی دین و شریعت شمرده است «… الحجّ و هی الشریعهِ»؛ حج و آن شریعت و دین است.

حج نماد کوچکی از اسلام بزرگ است. گویی خداوند متعال اراده کرده است که اسلام را در همه ی ابعادش در یک عبادت جای دهد تا حاجی تمام اسلام را یک باره تجربه کند.

چه این که حج مشتمل است بر توحید، معاد، نبوّت، امامت، اخلاق و معنویت، عبادت بدنی و مالی، تعاون و ایثار، تعامل، وحدت، سیاست، اقتصاد و… (شکریان، میقات حج، شماره ۵۷).

حج گزاران پیش از رفتن به این سفر نورانی از یک سو وظیفه دارند با مناسک حج آشنا شوند تا آن را صحیح و درست انجام دهند و از سوی دیگر نسبت به اسرار و معارف حج شناخت پیدا کنند تا به باطن و روح حج دست یابند (ضیاء آبادی، ص۱۲).

در این راستا امام خمینی (ره) بیان فرموده اند: «مهم آن است که حاجی بداند که کجا می رود و دعوت کی را اجابت می کند و میهمان کیست و آداب این میهمانی چیست و بداند هر خودخواهی و خودبینی با خداخواهی مخالف است و با هجرت الی الله مباین و موجب نقص معنویت حج است» (امام خمینی، ج ۱۹، ص ۴۲).

لذا برای این که به موازات حجّ بدن، حجّ روح را هم محقّق سازیم و با دقّت بیشتری مواظب حالات باطنی و آثار روحی و شرایط مقبولیت آن باشیم، برآنیم تا با یکدیگر پاورپوینت کامل نردبان تکامل ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint در حج را پله پله بالا رویم و سیر معنوی را به اوج رسانیم تا ره توشه ای از آن برداریم که تمام عمر ما را کفایت نماید. در این راستا اولین پلّه را با نام آداب قبل از سفر بالا می رویم.

«لَبَّیْکَ اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ، لَبَّیْکَ لاشَریکَ لَکَ لَبَّیْکَ، انَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَهَ لَکَ وَ الْمُلْکَ، لا شَریکَ لَکَ».

در حج انسان مخاطب دعوت پروردگار است، اگر گوش دل باز کند می شنود، لبیک گفتن او، پاسخ دادن به این دعوت است و این مرتبه ی عالی دعوت و اجابت است. پس باید برای این پاسخ گویی مهیا شد.

این آمادگی به یک باره رخ نمی دهد. بایستی قبل از این سیر، سیری را آغاز کرد وگرنه لبیک حقیقی حاصل نمی شود. باید قبل از این سفر، مسافر شد. مسافری که منتظر هدیه ای از جانب صاحب خانه است.

او دعوت کرده است تا هدیه ای به فراخور حال میهمانش عطا کند. پس باید سفری کرد تا درک آن سفر میسّر شود. این سفر، سفر دل است. سفر عبودیت است. عبودیت پروردگار سفری است برای رهایی، رهایی از قیود نفسانی، رهایی از قیود شهوانی و… (معاونت آموزش و پ‍ژوهش، پرواز جوان،ص۲و۳).

گام اول: قبل از سفر

مرحله ی اول: اصلاح نیت و اخلاص

از برترین مصادیق فضایل اخلاقی، خصلت والای «اخلاص» است. در اهمیت اخلاص همین بس که معیار و ملاک عبادی بودن افعال بندگان قلمداد گردیده است.

حضرت علی (علیه السّلام) فرموده اند: «اَلاِْخلاصُ مِلاک الْعِبادَه»؛ اخلاص معیار عبادت است (غررالحکم، ح ). پیامبر اکرم (صلّی الله علیه وآله) نیز فرموده اند: «اِذا عَمِلْتَ عَمَلاً فَاعْمَلْ لِلّهِ خالِصاً، لأَِنَّهُ لا یقْبَلُ مِنْ عِبادِهِ الأَعْمالَ اِلاّ ما کانَ خالِصاً»؛ هر گاه کاری کردی، آن را تنها برای خدا انجام ده، زیرا او تنها اعمال خالص بندگانش را می پذیرد (مجلسی،ج۷۴، ص ۱۰۳).

بی تردید فریضه ی ارزشمند حج، از این قاعده مستثنی نیست بلکه می توان گفت وابستگی آن به اخلاص، امری اجتناب ناپذیر است؛ زیرا هدف غایی در این سفر، راه یافتن به محضر پروردگار و مشاهده ی جمال محبوب است(شکریان، میقات حج، ص۳۷و۳۸).

امام صادق (علیه السّلام) می فرمایند: «إذا أرَدْتَ الْحَجَّ فَجَرِّدْ قَلْبَک لِلّهِ تَعالی مِنْ کلِّ شاغِل»؛ چون اراده ی حج کردی، دل از هر چه که از خدایت باز دارد برهنه و عریان ساز (مصباح الشریعه، باب ۲۲).

پس پیش از هر چیزی به آماده ساختن قلب و اصلاح نیت خود بپردازیم و هر چه غیر خداست دور بریزیم و تنها به قصد اطاعت وتقرّب الی الله قدم برداریم؛ چرا که خداوند فرموده است: «من بهترین شریک هستم، هر کس در عمل خود برای من شریک بیاورد، آن را به شریک خود واگذار می کنم و هرگز آن را نمی پذیرم» (میزان الحکمه،ج۱،ص۳۲۰).

ای دل اگر عزم دیار یار داری

قصد حجاز و کعبه ی دیدار داری

شوق شهود حضرت دلدار داری

اول زدل نقش سِوَاللَّه پاک گردان

(مهدی الهی قمشه ای)

مرحله ی دوم: توبه

از جمله اعمال صالحی که در آیات و روایات فراوان توصیه و ترغیب به انجام آن شده «توبه و بازگشت از گناه» است. چنان که پیامبر اکرم (صلّی الله علیه وآله) فرمودند: «وَ لیس شیءٌ اَحَبَّ اِلَی اللهِ من مؤمنٍ تائب اَو مُؤمِنَهٍ تائبَهٍ»؛ نزد خداوند چیزی محبوب تر از مرد یا زن مؤمن توبه گر نیست.

پس با آب توبه ی خالص، خود را از گناهان شست و شوی ده (بحار الانوار،ج۶،ص۲۱). شکی نیست که آلودگان و ناپاکان را به جایگاه پاکان راهی نیست، تحصیل طهارت، اوّلین شرط رفتن به خانه ی معبود است.

طهارت با آب توبه ی خالص و کامل از جمیع گناهان که اهم آن ها «مَظالم بندگان» و ضایع کردن حقوق مردم است. حقوق مردم را اگر حقّ مالی است مانند خمس و زکات و مظالم و کفّارات و دیون باید پرداخت و اگر حقّ عِرضی و آبرویی است مانند غیبت و تهمت و هتک حرمت و آزار و اذیت، باید از صاحبانش حلّیت خواست.

زیرا هر حقی که بر گردن طالب حج است، مانند بدهکاری سمج، گریبانش را گرفته و می گوید: کجا می روی، آیا به خانه ی خدا می روی، در حالی که فرمانش را در خانه ات زیر پا می گذاری؟ تو که با بی اعتنایی به امر و نهیش، بی حرمتی ها نسبت به او و اولیایش روا داشته ای، حالا با چه رویی وارد خانه اش می شوی و کنار سفره اش می نشینی؟

تو اگر راست گویی، بنده ی مطیع و فرمان برداری و برای عَرض بندگی می روی از همین جا شروع به اطاعت کن و حقوقی که بر عهده ات نهاده است، ادا کن. والدین و اقارب و ارحام و همسایگان و دیگر ذوی الحقوق را از خود راضی و خشنود گردان.

لغزش هایی را هم که بین خود و خدا داشته ای، به یاد بیاور و از صمیم قلب، اظهار ندامت به گذشته و تصمیم بر ترک آن در آینده داشته باش و استغفار جدّی کن؛ «توبه گر حقیقی» باش تا داخل در زمره ی «متطهرین» گردی و مورد «محبّت» حضرت معبود واقع شوی (نویسنده حج برنامه تکامل، ص۹۱و۹۲) که: «اِن اللهَ یحِبُّ التّوابین و یحِبُّ المتطهّرین»؛ قطعاً خداوند توبه کاران و پاک شدگان را دوست می دارد (بقره،۲۲۲).

پله ی دوم: در آستانه ی سفر

چنان چه امام صادق (علیه السّلام) می فرمایند: چون قصد حج کردی دلت را برای خداوند از هر کاری بازدار و هر پرده ای که حائل و حاجب آن است بردار و کارهایت را به آفریننده ی آن ها واگذار و در همه ی حرکات و سکنات خود بر او توکل کن و در برابر قضا و حکم و قدر او تسلیم محض باش و دنیا و راحتی آن و مردمی که مانع از این حرکت معنوی تو هستند رها کن و خویش را از تمام حقوق خلق که بر تو لازم گشته آزاد نما.

نتیجه فرامین ملکوتی حضرت صادق (علیه السّلام) در ابتدای روایت این است که قبل از شروع سفر به داد قلوب برسید. قبل از حرکت از وطن در مقام کسب معرفت برآیید و دل را به نور حق روشن کنید.

عارف نامدار عین القضاه می گوید: «ای عزیز! بدان که راه خدا نه از جهت راست است و نه از جهت چپ و نه بالا و نه زیر و نه دور و نه نزدیک. راه خدا در دل است و یک قدم است این که نفست را واگذاری «دَعْ نفسَک و تعال».

خود را از همه ی آلودگی ها بری و پاک کن و بالاترین رذیلت که منیت است و آن اساس تمام بدبختی هاست از خود بریزی و آن گاه به جوار قرب حرکت کن؛ مگر از مصطفی (صلّی الله علیه وآله) نشنیده ای که او را پرسیدند: اَین اَلله؟ خدا کجاست؟ پس فرمود: عندالمُنکسِرَهِ قُلُوبِهِمْ: نزد قلب های شکسته ی مؤمنان.

آری! چون دل تصفیه کردی و آن را به نور معرفت آراستی حرمتی مافوق حرمت کعبه برای آن کسب کردی با چنین دل به حج خانه ی حق برو (حج در آینه عرفان ۲۵-۱۹).

امّا در تمام سفر باید متمسّک امیرالحاج امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) باشی تا بتوانی این عروج را داشته باشی تا شیاطین جن و انس در پله های متعدّد تکامل تو را نربایند. اینک سفر را آغاز می کنیم با انجام اعمال قبل از سفر حج.

اعمال قبل از سفر حج

۱- قبل از عزیمت غسل سفر، توبه ما فی الذّمه و همچنین غسل احرام، مکه و طواف زیارت کعبه به جای آر. (چون ممکن است موفق به غسل در میقات نشوی).

۲- خواندن دعای فرج.

۳- صدقه دادن در سفر.

۴- دو رکعت نماز سفر بخوان، در رکعت اول حمد و توحید و در رکعت دوم حمد و قدر و بعد تسبیح حضرت زهرا (سلام الله علیها).

۵- خانواده و اموال خود را به امیرالمؤمنین (علیه السّلام) بسپار با جمله «هذا امانتک یا امیرالمؤمنین».

۶- قبل از حرکت دو رکعت نماز استخاره (مثل نماز صبح) خوانده شود برای طلب خیر در سفر و بعد از نماز ۱۰۰ مرتبه «اَسْتَخِیرُ اللهَ بِرحمَتِه».

۷- از امام صادق (علیه السّلام) منقول است که در وقت رفتن به مسافرت سوره ی مبارکه ی اعلی را سه مرتبه قرائت کنند تا از آن سفر به سلامتی بازآیند.

۸- پشت سر مسافر اذان و اقامه بخوانند.

۹- دعا هنگام سفر: امام صادق (علیه السّلام) به هنگام سفر می فرمودند: «اَللّهُمَّ وَ احْفَظْنی و أحْفَظْ ما مَعِی وَ بَلَغَنِی».

۱۰- امام صادق (علیه السّلام) هنگام خروج از خانه و رفتن برای حج عمره این دعا را می خواندند: «لا اِله اِلّا اللهُ الْحَلیمُ الْکریم، لا اِله اِلّا الله العَلِی الْعَظیم سُبْحانَ اللهِ رَبِّ السَّماواتِ السَّبْعَ وَ رَبِّ الْاَرضِینَ السَّبْع وَ رَبِّ الْعَرشِ الْعَظیم، وَ الْحَمْدُللهِ رَبِّ الْعالَمین» و سپس می فرمودند: «اَللهُمَّ کنْ لِی جاراً مِنْ کلِّ جبّارٍ عَنیدِ وَ مِنْ کلِّ شَیطانٍ مَرید».

۱۱- در هنگام سوار شدن در وسیله نقلیه «سُبْحانَ الَّذِی سَخَّرَ لَنا هذا وَما کنّا لَهُ مُقْرِنِینَ وَ إِنّا إِلی رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ» بخواند.

پله ی سوم: ورود به میقات

هر یک از اعمال متنوّع حج، عامل مستقلی برای بارور ساختن بُعدی از ابعاد شخصیت آدمی است که مجموعاً در چند روز محدود، انسان را به یک موجود الهی تبدیل می کنند (حج در آیینه عرفان، ۷۵). اوّلین حرکت و قدم در حج ورود به میقات است. میقات، محلّی است که در شرع مقدّس، برای احرام عمره و حج معین شده است. مُحرم شدن از میقات واجب است و عبور از آن بدون احرام و در حال اختیار، حرام است.

حج مهمانی خداوند است و تو مهمان او هستی پس ادب مهمانی در این است که از در ورودی بر میزبان وارد شوی و میقات، دری برای وارد شدن به مناسک حج و حرم الهی است (فرهنگ نامه اسرار/۱۰۸).

میقات سرمنزل مقصود و توقّف به انتظار اذن دخول و شست و شوی دادن خود از آلودگی ها و گناهان و آمادگی برای شرفیابی به ساحت رب العالمین است. لذا غسل قبل از احرام از وظایف مستحب انسان در آن مکان است.

بعد از غسل، همه گونه لباس ها و تجملات گوناگون که مردم دنیا بر خود می آویزند و با همان ها برای خود، تشخّصی قائل می شوند و از یکدیگر حریم می گیرند، باید ریخته شود و به جای همه ی آن ها پارچه ی سفید بی رنگ ساده و نادوخته (برای مردها) بر خود بپیچند هم چون مرده های کفن پوش، از دنیا جدا شده و خود را فانی درخواست خداوند کنند.

طبق مضمون روایت از امام سجاد (علیه السّلام) است که در آن هنگام که به میقات رفتی و از لباس های دوخته ی خود درآمدی و غسل کردی، باید در نیت تو باشد که لباس گناه را از خویشتن دورگردانی و جامه اطاعت خداوند را در برکنی و قصد کنی از ریا و نفاق و امور شبهه ناک و خود را از تمام آلودگی ها به نور توبه برهانی و به وقت احرام هر برنامه ای را که حضرت حق نمی پسندد و به خاطر مصلحت بر بندگانش ممنوع نموده، بر خود حرام بدانی (میقات حج، شماره ۶۸،ص ۲۶). آن گاه با خواندن نماز قبل از احرام آماده ی زیارت حق گردی.

تلبیه گویی

«لَبَّیْکَ اللَّهُمَّ لَبَّیْکَ، لَبَّیْکَ لاشَریکَ لَکَ لَبَّیْکَ، انَّ الْحَمْدَ وَ النِّعْمَهَ لَکَ وَ الْمُلْکَ، لا شَریکَ لَکَ»؛ اجابت می کنم دعوت تو را،! خدایا اجابت می کنم دعوت تو را! اجابت می کنم دعوت تو را! شریکی برای تو نیست. اجابت می کنم دعوت تو را! همانا حمد و نعمت و پادشاهی برای توست؛ شریکی برای تو نیست؛ اجابت می کنم دعوت تو را.

حج با تلبیه شروع می شود؛ یعنی هر فردی جواب خدا را می دهد، پس از آن که دعوتی را شنیده است و وقتی با این تأکید، بله، بله جواب می گوید یعنی از میان صداها و دعوت های زیادی که شنیده است دعوت الهی را پاسخ داده، چرا که با توجّه به آیات قرآن کریم دعوت کننده های زیادی وجود دارند؛ خودِ شیطان، داعی (=دعوت کننده) است، نفس داعی است انسان ها داعی هستند و غضب و شهوت و دنیا و زینت ها همه داعی اند.

از موی سر گرفته تا ساق پا، از بچّه ها و متاع های دنیا همه دعوت می کنند «اِلی، اِلی»: بیا به سوی من؛ امّا وقتی که ما به دعوت خدا جواب می دهیم یعنی به دعوت های دیگر پشت کرده ایم؛ چرا که حمد و نعمت و مُلک را از او می دانیم و معتقدیم سپاس ها همه از آن خداست.

نتیجه ی این لبّیک، احرام است؛ یعنی دعوت های دیگر و درهای دیگر باید بسته شود. از نفس و همسر و دنیا و جلوه های آن تا بوی خوش و فسوق و جدال و… آری این احرام است که بعد از این شخص محرم وارد در حریم قداست گشته و واجد موقعیت خاصّی می شود که جدّاً باید قدر خود را بشناسد و رعایت حرمت کند و احترام بارگاه حضرت حق را نگه دارد.

که طبق مضمون روایت، امام سجاد (علیه السّلام) می فرمایند: «این نماز و احرام و تلبیه ات مقدّمات لقای پرورگار است. باید در نیت داشته باشی که در تمام جوانب حیات از فرمانش پیروی کنی و از هر معصیت و خطایی روی بگردانی و بهترین برنامه ها و بزرگ ترین حسنات و بهترین اعمال را برای قرب الهی داشته باشی».

پله ی چهارم: آداب داخل شدن به حرم

چون داخل حرم شوی باید حالت، حال امید و رجا و امنیت باشد از غضب الهی، مثل حال مقصّری که به بن بست رسیده باشد و این حقیقت را از مفاد آیه ی «وَ منْ دَخَلهُ کان آمناً»؛ و هر که وارد آن شود در امان است (آل عمران/۹۷)، بیابد.

و اکنون مهمانی میسّر شده؛ حاشا و کلاً از کرم او که هر چه تو از او خواهش داشته باشی او از جواب مضایقه کند! این چنین گمان را به بعضی از افراد سخی نباید برد چه رسد به بخشنده ی مطلق (حج در آیینه عرفان) پس قبل از ورود به مکه این دعا را بخوان: «رَبِّ اَنْزِلنی مُنْزَلاً مبارکاً وَ اَنتَ خیرَ المُنزلین»؛ خدایا مرا فرود بیاور فرودی مبارک که تو بهترین فرود آورندگانی.

پله ی پنجم: طواف

نخستین عمل واجب پس از احرام و ورود به حرم الهی «طواف» است. زائر باید پس از رسیدن به مکه به مسجدالحرام رفته و هفت مرتبه کعبه را طواف کند. عدد هفت رمز و رازی دارد؛ هفت آسمان (بقره/۲۹). طواف کننده با هر دور طواف، گویا از یک طبقه ی آسمان صعود کرده و به طبقه ی بالاتر رفته است تا این که در دور هفتم بر گرد عرش الهی طواف می کند «وَتَرَی الْمَلَائِکَهَ حَافِّینَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ یُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ»؛ و فرشتگان را می بینی که اطراف عرش را احاطه کرده اند و به ستایش پروردگارشان تسبیح گویند (زمر/۷۵).

و نیز طواف کننده با هر دور طواف، گویا یکی از درهای دوزخ را بر خود می بندد چون تعداد درهای جهنم نیز هفت تاست (فرهنگ نامه اسرار و معارف حج/۱۷۲).

طواف، گرد کعبه چرخیدن است و این عمل، علامت کمال علاقه و نشانه منت های محبّت است تا آن جا که شخص خود را فدای محبوب می سازد و بلاگردان او می شود آن چنان که پروانه ی عاشق شمع را. شخص حاجی سر و پا برهنه و کفش بر دوش کشیده با حرکت دایره ای بر گرد خانه ی حق نشان می دهد که جز حق چیزی نمی خواهد و جز حق چیزی نمی جوید.

خانه ی حق هسته ی مرکزی او و هدف اصلی زندگی اوست (حج برنامه تکامل/۱۱۱). گردش پروانه وار بر گرد کعبه، نفی انواع شرک و اقرار و اعتراف به احدیت خداوند است.

طواف کننده ی عزیز! باید بدانی آن گاه که به طواف کعبه مشغول هستی به فرشتگانی می مانی که گرد عرش خدا حلقه زده اند و بر آن طواف می کنند و بدانی که هدف از طواف جسم به گرد کعبه آن است که قلبت به ذکر خدا بپردازد و همان طور که طواف را از کعبه شروع کرده و در کعبه به پایان می برد انجام و آغاز هر کاری نیز باید با یاد خدا باشد (میقات ۶۸/۳۳).

و در هنگام استلام حجرالاسود معتقد باشی که با خدا بیعت می کنی تا او را فرمانبردار باشی؛ و بدانی آن جایگاهی است که جبرئیل بر حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) فرود می آید و با آن حضرت بیعت می کند و همین مقام است که حضرت به آن تکیه می دهد و ندای «اَنا المَهدی» سرمی دهد.

آن که با پا به سوی کعبه راهی شد به گرد کعبه طواف کند و آن که با دل به کعبه روی آورد کعبه به گردش طواف کند.

پله ی ششم: نماز طواف

وجوب نماز پس از طواف واجب، پشت مقام ابراهیم (علیه السّلام)، نکات مهمی را گوشزد می کند؛ از جمله جایگاه و اهمیت نماز در بین عبادات.

دیگر این که نماز پشت مقام ابراهیم (علیه السّلام) نماز با تعهّد به ولایت است؛ چرا که این ابراهیم بود که با قلبی سرشار از ایمان، خدایان دروغین را شکست، بت ها را فرو ریخت و با اراده ی پولادین از آزمون های سخت سربلند بیرون آمد. او برای توحید، جان خویش را تقدیم نمود. ابراهیم در کنار مقام نبوّت به درجه ی رفیع امامت نایل آمد (درسنامه ۱۴۱و۱۴۰).

و سوم این که فرو رفتنِ پای ابراهیم در این سنگ سخت، این نکته را تداعی می کند که باید زیر بار مسئولیت این گونه ایستاد و متزلزل نشد و این مقام ابراهیم است که به ما می گوید: «فاتّخِذوا مِن مقامِ ابراهیمَ مُصَّلی»؛ (بقره/۱۲۵) یعنی که از جای پای ابراهیم برای خودتان مکان نمازی برگزینید که به انسان توجّه داده می شود که زیر بار مسئولیت های سنگین از پای نیفتی و استوار و مقاوم باشی (علی صفایی حائری، حقیقت حج).

پله ی هفتم: سعی

صفا و مروه دو کوه کوچک در کنار مسجدالحرام است که حاجی و عمره گذار بعد از طواف و نماز آن به سوی این دو کوه می آید و هفت بار بین آن دو رفت و آمد می کند.

با این رفت و آمد توأم با اضطراب و نگرانی، به یاد آن مضطّر مهربانی می افتد که قریب چهارهزار سال پیش در همین مکان به جستجوی آب برای کودک عطشانش، هفت بار از این کوه به آن کوه می رفت و می آمد و با دلی سوزان به درگاه خدا می نالید تا بالأخره آن حالت انقطاع از غیر خدا و اخلاص در دعا کار خود را کرد و به حکم آیه ی «اَمَّنْ یجِیبُ المُضْطَرَّ اذا دعاهُ وَ یکشِفُ السّوء» شرایط اجابت مضطر فراهم آمد و آب زلال از زمین خشک و بیابان سوزان جوشید.

پس سعی تو آن گاه که رو به جانب صفا داری این است خود را تصفیه کنی، از صفای الهی برخودار شوی و وقتی به سوی مروه می روی، سعی می کن