پاورپوینت کامل نقش عزاداری و تربیت نسل منتظر ۳۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نقش عزاداری و تربیت نسل منتظر ۳۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نقش عزاداری و تربیت نسل منتظر ۳۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نقش عزاداری و تربیت نسل منتظر ۳۳ اسلاید در PowerPoint :

>

مجالس عزاداری فرصتی را برای منتظر به وجود می آورد تا خود را محاسبه کند که جزء کدام گروه است: خوی و منش اموی دارد و یا در حزب حسین است.

امام حسین(علیه السلام) با قیام جاویدان خود مکتبی در جهان ایجاد نمود که تمام دروس عالی الهی را به امّت زمان خود و همه ی نسل های بشر تعلیم می دهد. امام حسین(علیه السلام) کلّیات اسلام را در کربلا به مرحله ی عمل در آورد و مجسّم نمود.

آن چه از حسین بن علی (علیه السلام) در روز عاشورا و در آن ابتلا و مصیبت دیده شد جلوه هایی از توحید، خداشناسی، ایمان کامل و خدمت به انسان ها بود و از آن جا که محبّت، انسان را به سوی مشابهت و مشاکلت می راند و قدرت آن سبب می شود که محب به شکل محبوب درآید، محبّت به سیّدالشّهدا که یک انسان کامل است بهترین راه تربیت نسل منتظر خواهد بود.

از طرف دیگر یاران اباعبدالله(علیه السلام) نمونه های عملی برای یاران حضرت مهدی اند و تجزیه و تحلیل مجموعه ی رفتارها، روابط، گفتارها و عملکردهای تربیت یافتگان مکتب اسلام و اسوه های اخلاق در مراسم عزاداری توسّط خطیبان و عالمان در تربیت نسل منتظر بسیار تأثیرگذار است.

از این رو عاشورا آغاز راهی است که به جاده ی انتظار حضرت مهدی(عج) منتهی می شود. در حقیقت، عاشوراییان، همان منتظرانند و اهل انتظار، تربیت شده و درس گرفته از عاشورایند.

حبّ سیّدالشّهدا عامل رشد و هدایت، اصلاح و تربیت

نهضت امام حسین(علیه السلام) نقطه ی عطفی در تاریخ جهان است. سیّدالشّهدا (علیه السلام) با قیام خود مشعلی فروزان فرا راه رهروان حق و عدل روشن کرد. امام حسین(علیه السلام) تجسّم زنده و جاندار حقیقی و واقعی اسلام است نه تجسّم بی روح (مطهّری، ص۳۵۹).

در همین راستا اگر انسان، فردی را ایده آل و انسان کامل تلقّی کند و بعد شیفته ی اخلاق و روحیات او بشود، فوق العاده تحت تأثیر او قرار می گیرد و هر چه این محبّت و ارتباط قلبی با محبوب بیشتر باشد، تبعیت و همرنگی و همدلی افزایش می یابد (ر.ک: مطهّری، ص۲۶۲).

سرّ این که ائمّه ی اطهار(علیهم السلام) نگذاشته اند حادثه ی کربلا فراموش شود و اصرار بر برپایی مجالس عزا برای سیّدالشّهدا (علیه السلام) داشته اند، این است که این گریه ها و توسّلات بی هدف و معنا نیست.

فلسفه ی گریه این است که گریه کننده آرزوی راه و مقام آن ها را بنماید. امام رضا(علیه السلام) به ریان بن شبیت فرمود: اگر می خواهی در ثواب شهادت امام حسین(علیه السلام) و یارانش سهیم باشی، هرگاه یاد آنان افتادی بگو: «یا لَیتَنِی کنْتُ مَعَکمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِیما» (احمدی، ص۳۲۱).

ترتیب مجالس عزا برای زنده نگه داشتن یاد و نام و راه امام حسین(علیه السلام) است. برای این است که اشک بر شهید، اشتیاق به شهادت را به همراه دارد. خوی حماسه را در انسان زنده و طعم شهادت را در جان او گوارا می گرداند.

چون اشک، رنگ کسی را می گیرد که برای او ریخته می شود و همین رنگ را به صاحب اشک نیز می دهد. از این رو انسان حسینی منش نه ستم می کند نه ستم می پذیرد (جوادی آملی، ص۳۱۱).

عزاداری برای سیّدالشّهدا (علیه السلام) به معنای آن است که ما از این خط دفاع می کنیم و از خطّ مخالفش بیزاری می جوییم. عزاداری صرف و بی توجّه به این جریان، عزاداری ناقص است که نمی تواند جریان مبارز و تأثیرگذار باشد و مقدّمات ظهور را فراهم کند.

عزاداری تنها زمانی می تواند تأثیرگذار باشد که خطّ فکری صحیح را زنده نگه دارد و بستری برای تحقّق وعده ی الهی فراهم کند (استنادی، ص۱۵).

بنابراین بیان واقعه ی عاشورا فقط بیان یک خاطره نیست. بلکه بیان حادثه ای است که دارای ابعاد بی شمار است. پس یادآوری این حادثه، در حقیقت مقوله ای است که می تواند به برکات فراوانی منتهی شود. از جمله عناصر تربیتی که در عزاداری ها وجود دارد و می تواند در تربیت نسل منتظر راه گشا باشد بحث الگوبرداری و عبرت آموزی از این واقعه ی عظیم است.

الگوبرداری

انسان در مسیر زندگی خود نیاز به الگوی عملی دارد تا با اقتدای به او حرکت کند. الگوهای بشری غالباً محدود به تاریخ و جغرافیای معیّنی هستند و در امتداد زمان و گستره ی زمین، الگو بودن خود را از دست می دهند. افزون بر این که الگو بودن آن ها همه جانبه و فراگیر نیست و به یک یا چند خصلت محدود می شود (جوادی آملی، ص۱۰۹).

از آن جا که هدف دین، تربیت انسان است، الگوهایی از جنس بشر عرضه می کند تا انسان های دیگر آن را سرمشق خود قرار دهند.

در این میان پیامبران الهی و امامان معصوم(علیهم السلام) جایگاه ویژه ای دارند. تا آن جا که قرآن پیامبر اسلام را الگو معرّفی می کند و امام حسین(علیه السلام) نیز در سخنانی برای اصحاب خویش و یاران حر که در منزل البیضه انجام گرفت خویشتن را اسوه و الگو معرّفی می فرماید: «فَإِنَّ فِیهِ أُسْوَهً لِمَنْ تَأَسَّی وَ عَزَاءً لِمَنْ تَعَزَّی» (رضایی اصفهانی، ص۶۷).

یکی از نیازهای اساسی منتظران در عصر غیبت نیز برخورداری از الگوهای عملی در مسیر خودسازی و همراهی و مساعدت امام معصوم است؛ کسانی که توانسته باشند در عرصه ی عمل برای تحقّق اهداف و آرمان های امام خود جان فشانی کنند و نمونه های روشنی در طریق اطاعت و سرسپرد