پاورپوینت کامل تاثیر دوستی های نامشروع بر تصمیم گیری اخلاقی ۷۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاثیر دوستی های نامشروع بر تصمیم گیری اخلاقی ۷۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاثیر دوستی های نامشروع بر تصمیم گیری اخلاقی ۷۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاثیر دوستی های نامشروع بر تصمیم گیری اخلاقی ۷۳ اسلاید در PowerPoint :

>

چکیده

دوست به معنای یار، همدم، رفیقِ مهربان و ضدّ دشمن میباشد. به آنچه که مطابق شرع باشد و شرع آن را روا و جایز بداند مشروع گفته می شود.

دوستی مشروع این است که فقط با افرادی می توانیم یار و همدم باشیم که شرع مقدس آنرا روا و جایز شمرده باشد. به تصمیمهایی که ناشی از فضائل و یا رذائل میباشد، تصمیم گیری اخلاقی می گویند.

انسان بعد از مدّتی که با هر چیز مصاحبت و خو گرفته باشد،کم کم رنگ آن را به خود می گیرد که در انسان های مختلف به حسب اینکه اعمال و رفتار در وجود آنها ملکه شده باشد یا نه، متفاوت است.

این اثر پذیری زمانی به اوج خود می رسد که محبّت زیاد هم بین آنها نیز برقرار باشد که نه تنها در اتّخاذ تصمیم ها اثر گذاشته، بلکه ظواهر، حالات و گفتار انسان را نیز تحت تأثیر خود قرار میدهد. نقش سن نیز در تأثیر پذیری انسان و اتّخاذ تصمیم های اخلاقی بسیار زیاد است.

مقدمه

تحقیق پیش رو، در مورد تأثیر دوستی های مشروع بر تصمیم گیریهای اخلاقی می باشد. سئوالات این تحقیق عبارتند از: دوستی مشروع چیست؟ تصمیم گیری اخلاقی چیست؟

آیا انسان در جریان تأثیرپذیری میباشد یا خیر؟ آیا عناصری مانند سن، محبّت، عادت ها و خلقیّاتِ انسان، بر این تأثیر پذیری، مؤثّر است و میزان آنها چقدر است؟ تبارشناسی این تحقیق، اخلاقی اجتماعی می باشد.

پیشینه تحقیق

تحقیق یا کتابی با این عنوان یافت نشد. البته حضرت آیت الله جوادی آملی در کتاب «مبادی اخلاق در قرآن» به طور مختصر به اثر پذیری اشاراتی دارند.

هدف اصلی از این تحقیق مشخص کردن این نکته است که انسان در هر درجه از کمالات اخلاقی که باشد، در صورت همنشینیِ مداوم با افراد دارای عادت و اخلاق های مختلف،کم وبیش اثر می پذیرد و از آنها رنگ میپذیرد و بر تصمیم گیری های او موثّر خواهد بود.

مفهوم «دوستی مشروع»

به طورکلّی، کسانی که انسان با آنها رابطه داشته و در کارها و معاش خود با آنان در ارتباط است و از آنان در امور مختلف کمک گرفته و یا آنها از انسان کمک می گیرند و یک رابطه پایدار دارند را «گروه» می گویند.

مرحوم حسن عمید، در«فرهنگ فارسیِ» خود در معنای دوست می گوید:« دوست، به معنای یار، همدم، رفیقِ مهربان و ضدّ دشمن می باشد». در معنای واژه مشروع می گوید: «آنچه که مطابق شرع باشد و شرع آن را روا و جایز بداند مشروع گفته می شود.».

با توجّه به این بیان، تعریف و مفهوم دوستیِ مشروع روشن می شود؛ به اینکه فقط با افرادی میتوانیم یار و همدم باشیم که شرع مقدّس، آن را روا و جایز شمرده باشد و این از آن جهت است که انسان، بیچیز و فقیر است و نمیتواند نفع و ضرر خویش را مشخّص کند و خداوند متعال بر انسان منّت نهاده و راه تعالی را به طور تمام و کمال به او نشان داده است.

دوستی با چه کسانی حرام است؟

خداوند متعال در قرآن کریم و اهلبیت (ع) افرادی را که دوستی با آنها مکروه، مستحب و واجب است مشخص نموده اند. در این مقاله فقط افرادی را معرّفی می کنیم، که دوستی با آنها حرام است:

۱. دشمنان خداوند متعال

در این مورد، خداوند متعال در قرآنکریم می فرماید: لَا تَجِدُ قَوْمًا یُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْیَوْمِ الْآخِرِ یُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ کانُوا آبَاءهُمْ أَوْ أَبْنَاءهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِیرَتَهُمْ. (مجادله/ ۲۲).در این آیه شریفه می فرماید: برای مؤمنان فرقی نمیکند که دشمنان خداوند، آباء و اجداد، فرزندان یا برادران و یا اقوام و عشیره آنها باشد؛ آنها با دشمنان خدا دوستی ندارند.

۲. ستمکاران

خداوند متعال میفرماید:وَلاَ تَرْکنُواْ إِلَی الَّذِینَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّکمُ النَّارُ وَمَا لَکم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِیَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ. (هود/ ۱۱۳).

به ستمکاران میل مکنید که آتش، شما را میسوزاند و در برابر خداوند، شما را دوستانی نخواهد بود و آن گاه، یاری نخواهید داشت.

۳. روی گردان از جماعت مسلمانان

رسول خدا(ص) فرمودهاند: «من رغب عن جماعه المسلمین وجب علی المسلمین غیبته و سقطت بینهم عدالَته وجب هجرانه.» (ابن بابویه، ۱۳۶۶: ۳۹/۳). هر که از جماعت مسلمانان رویگردان شود، بر مسلمانان، غیبتش لازم و عدالتش ساقط و دوری از او واجب است.

بر اساس قاعده «تعرف الاشیاء بأضدادها» می توانیم بفهمیم که دوستی با غیر این موارد، یا واجب، یا مستحب، یا مکروه است، که در کلیه این حالات، دوستی مشروع بوده و می توان با آنها دوستی نمود. همانطور که خدای متعال فرموده: قُل لَّا أَسْأَلُکمْ عَلَیْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی (شوری/ ۲۲)؛ دوستی با پیامبر و اهلبیت(ع) از جمله دوستی های واجب است.

اهمیّت دوست خوب

عقل سلیم حکم می کند که دوستی با نیکان و افرادی که دارای صفات حمیده هستند، خوب و پسندیده است و دوستی با افرادی که دارای رذائل و انحراف اخلاقی هستند، ناپسند و مایه سرزنش آدمی می باشد.

امیرالمومنین(ع) فرموده است: «صاحب السوء قطع من النار» (تمیمی آمدی، ۱۳۶۶: ۵۳۱) دوست بد، پارهای از آتش است و یا رسول خدا(ص) می فرمایند: «ألرَّجُل عَلَی دین خَلیلِهِ فَلیَنظُر أحَدُکُم مَن یُخالِلُ.» (پاینده،۱۳۸۲: ۵۰۷) انسان بر دین دوستش است؛ پس هر یک از شما بنگرد که با چه کسی دوستی می کند.

امام علی(ع) می فرماید: «الصاحب کالرقعه فاتخذ مشاکلاً» (تمیمی آمدی، ۱۳۶۶: ۴۲۳)؛ دوست همانند وصله است، پس آن را همانند خود برگزین. بر اساس آنچه که از معصومین(ع) بیان شد، انسان باید در انتخاب دوست و یار و رفیق خود با کمال دقت رفتار نموده و جانب احتیاط را رعایت کند تا در قیامت ندای یَا وَیْلَتَی لَیْتَنِی لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِیلً (فرقان/۲۸) سر ندهد.

سیمای دوست

دوستی که انسان انتخاب می کند، باید آنچه را که برای خود خوب یا بد می داند، برای دوست خود نیز رعایت کند. یعنی سود و ضرر او را، سود و ضرر خود بداند. البتّه این کمترین چیزی است که یک دوست باید داشته باشد؛ ولی درجه بالاتر این است که رسول خدا(ص) فرموده اند: « قَالَ رَسُولُ اللهِ (ص): قَالَتِ الْحَوَارِیُّونَ لِعِیسَی یَا رُوحَ الله مَنْ نُجَالِسُ قَالَ مَنْ یُذَکِّرُکُمُ الله رُوْیَتُهُ وَ یَزِیدُ فِی عِلْمِکُمْ مَنْطِقُهُ وَ یُرَغِّبُکُمْ فِی الآْخِرَهِ عَمَله» (کلینی، ۱۴۲۹: ۹۵/۱)

حواریون به حضرت عیسی(ع) گفتند: با چه کسی مجالست کنیم؟ حضرت عیسی(ع) فرمودند: کسی که دیدنش شما را به یاد خدا بیاندازد و محبّت کردنش، علم شما را زیاد کند و عمل او، شما را به آخرت ترغیب کند و یا امیر المومنین(ع) فرموده باشند: «الصدیق من وقاک بنفسه و آثرک علی ماله و ولده و عرسه»(تمیمی آمدی، ۱۳۶۶:۴۱۶)؛

دوست، کسی است که تو را به جان نگه دارد و بر مال و اولاد و خانوادهاش تو را برگزیند. پیدا کردن دوست با این ویژگی ها کار بسیار سختی است؛ شاید به این دلیل بوده که رسول خدا(ص) فرمودند: « أَلتَّوَدُّدُ إِلَی النّاسِ نِصْفُ الْعَقْلِ » دوستی با مردم، نیمی از عقل است (مازندرانی، ۱۳۸۲: ۹۱/۱۱).

تعریف اخلاق

اخلاق، جمع خُلق، به معنای شکل باطنی و درونی انسان است. ابن منظور در لسان العرب می گوید: «الخُلق بضم اللام و سکونها: هو الدین و الطبع و السجیه و الحقیق انه لصور للانسان الباطنه و هی نفسه و اوصافها و معانیها المختصُ بها بمنزله الخلق لصورته الظاهر و اوصافها و معانیها و لها اوصاف حسنه و قبیحه.» (ابن منظور، ۲۰۰۸: ۱۴۰/۵).

خُلق به (ضم خاء) عبارتاست از دین و رفتار و سجایای انسان که مربوط به باطن اوست و همانا اختصاص به اوصاف نفس دارد و در مقابلِ آن، خَلق به (فتح خاء) قرار دارد که مربوط به اوصاف و معانی ظاهری انسان است.

علمای اخلاق، در تعریف اصطلاحی خُلق، میفرمایند: «اعلم اِنَّ الخلق عبار عن هیئه راسخ فی النفس تصدر عنها الافعال بسهول ویسر من غیر حاجه الی فکر و رویه»(فیض کاشانی، ۱۴۰۹: ۵۹)، بدان که خُلق، عبارت از حالتی پایدار در نفس است که اَعمال، به راحتی و بدون احتیاج به فکر و نظر از آن صادر می شود.

تبیین مفهوم تصمیمگیری اخلاقی

با توجّه به معنای لغوی اخلاق، اعمال و گفتار صادره از انسان را میتوان در دو بُعد بررسی کرد: بُعد ظاهری، بُعد باطنی و درونی. بُعد ظاهری آن، در علم فقه به حرمت، استحباب،کراهت، واجب یا مباح بودنِ آن، حکم می شود و اعمال باطنی، در علم اخلاق، مورد بررسی قرار گرفته و به ریشه و اساسِ عمل، توجّه دارد؛

بطور مثال: اگر شخصی دروغ گفت،ریشه آن عمل را باید بررسی کرد که به چه دلیل این سخن از او صادر شده و به درمان آن می پردازند. پس اخلاق، علمی است که: «یبحث فیه عن اسس اکتساب هذه الصفات الحسنه و طرق محارب الصفات السیئه و آثارها و جذورها» (مکارم شیرازی، ۱۴۲۶: ۱۵/۱) و به عبارت دیگر، می توان گفت: علم اخلاق با اساس و بنیان افعال آدمی کار دارد که اگر سخن یا فعلی سیّئه بود، به قطع ریشه آن و اگر خیر بود به تقویت آن میپردازد.

علمای اخلاق، خلقّیات و صفات درونی انسان را به دو نوع تقسیم میکنند: یکی صفاتی که فطری است و در همه اشخاص وجود دارد؛ مانند: حبّ ذات و حبّ بقاء، خدا جویی، توحید، حُسن آزادگی، سربلندی، رفعت و… امّا دیگری صفاتی که اکتسابی هستند و خود انسان آنها را کسب می کند.

در این دسته، صفات و کمالاتِ خوب،«فضائل اخلاقی»، صفات و کمالات بد، «رذائل اخلاقی» نامیده می شوند. با توجه به آنچه که گفته شد، به تصمیمهایی که ناشی از فضائل و یا رذائل می باشد، تصمیم گیری اخلاقی می گویند. به عبارت دیگر آن اعمالی که مربوط به نفس وملکات نفسانی میشود را تصمیم گیری اخلاقی میگویند؛ مانند این که انسان تصمیم می گیرد، صبر در مقابل گناهان داشته باشد، یا تصمیم می گیرد حسادت را، در وجود خود از بین ببرد.

تأثیر گذاری و تأثیر پذیری

قبل از ورود به بحث باید به این نکته توجّه داشت که موجودات بر یکدیگر اثر گذاشته و از یکدیگر اثر می پذیرند؛ به همین دلیل ابتدا درباره تأثیر و تأثّر، توضیحاتی بیان می گردد.

تأثیر و تأثّر، به چهار قسم تقسیم می شود:

در فرض فقدان یکی از آنها

پدر و مادر اصلی ترین عناصر تربیتی کودک هستند. ازاینرو این مسئله مورد اتّفاق فقهاست که با مرگ یکی از آن دو، نگهداری و سرپرستی کودک به دیگری منتقل می شود، حتی اگر مادر ازدواج کرده باشد و یا برای کودک وصی و قیم معین کرده باشند (طوسی، ۱۳۶۱: ص ۴۳؛ شیخ صدوق، ۱۳۷۴: ص ۸۵، ابنفهدحلی، ۱۳۶۳: ص ۴۲۶؛ شهید ثانی، ۱۳۷۵: ص ۴۵۹؛ بحرانی، ۱۳۶۱: ص ۹۵، نجفی، ۱۳۶۶: ص ۳۲۹۳).

در میان فقهای اهل سنّت اتّفاق نظر است که پس از مادر، مادرِ مادر و پس از او، اقارب اناث مادری مانند خاله و عمه به حضانت از طفل سزاوارترند و به طور کلّی باوجود یکی از زنان وابسته به مادر، نوبت به پدر نمی رسد (جزیری، ۱۹۸۸: ص ۴۹۹؛ زحیلی، ۱۴۱۸: ص ۷۲۲).

۱. تأثیر و تأثّر مادّی: جسمی در جسم دیگر اثر جذب یا دفع می گذارد؛ مانند: آهنربا که آهن را جذب می کند و یا چیزی که چیز دیگر را طرد می کند. در این حالت، موثر و متأثر، هر دو مادّی اند.

۲. تأثیر و تأثّر در امر مجرّد: موجودی مجرّد در موجود مجرّد دیگری اثر میگذارد؛ مثل تأثیر روح معلّم در روح متعلّم، که هر دو، امری غیر مادی هستند. و نیز تأثیر روح واعظی که در زمینه اخلاق، صحبت میکند، در روح متعظ؛ تا شنون