پاورپوینت کامل اعتدال‌گرایی فرهنگی ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اعتدال‌گرایی فرهنگی ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اعتدال‌گرایی فرهنگی ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اعتدال‌گرایی فرهنگی ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

با انتخابات ریاست جمهوری اخیر «گفتمان اعتدال» به‌عنوان یکی از مهم‌ترین گفتمان‌های سیاسی در ایران معاصر متولد شد. با توجه به تازگی این گفتمان، گفت‌وگوهای گسترده ای درباره چیستی، چگونگی، چرایی و چالش‌های آن در رسانه‌ها و محافل دانشگاهی و فکری شکل گرفت. عمده گفتارهای تولیدشده در زمینه گفتمان اعتدال حول و حوش جنبه‌های سیاسی تا این لحظه بوده است.

با انتخابات ریاست جمهوری اخیر «گفتمان اعتدال» به‌عنوان یکی از مهم‌ترین گفتمان‌های سیاسی در ایران معاصر متولد شد. با توجه به تازگی این گفتمان، گفت‌وگوهای گسترده ای درباره چیستی، چگونگی، چرایی و چالش‌های آن در رسانه‌ها و محافل دانشگاهی و فکری شکل گرفت. عمده گفتارهای تولیدشده در زمینه گفتمان اعتدال حول و حوش جنبه‌های سیاسی تا این لحظه بوده است.
من در اینجا می‌خواهم از زاویه دیگری به گفتمان اعتدال نگاه کنم که به آن «رویکرد فرهنگی» به گفتمان اعتدال می‌گویم. طبیعتاً گفتمان اعتدال به‌عنوان یکی از گفتمان‌های بزرگ باید بتواند به تمام جنبه‌های اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی جامعه ایده‌هایی ارائه کند. نویسندگان مختلف با توجه به گرایش فکری و دانش تخصصی‌شان به یکی از حوزه‌های مذکور تکیه و توجه می‌کنند. از آنجایی که حوزه‌های اقتصاد و سیاست همواره اهمیت و فوریت دارند، این وجوه برجسته می‌شوند، اما وجوه معطوف به جنبه‌های اجتماعی و فرهنگی بویژه جنبه‌های فرهنگی کمتر توجه را به خود جلب می‌کند.
به‌عنوان کسی که از زاویه دید انسان‌شناسی و مطالعات فرهنگی به جامعه می‌نگرم، می‌خواهم گفتمان اعتدال را از منظر فرهنگی نگاه کنم. ما همه می‌دانیم که یکی از مهم‌ترین چالش‌های ایران معاصر، یعنی ایرانی که از ۱۵۰سال پیش به‌ این‌سو شکل گرفته است، چالش موسوم به تجدد است. در این چالش دوگانه «سنت و تجدد» به‌عنوان دال مرکزی، گفتمانی را شکل می‌دهد که در آن مجموعه نیروهای سیاسی و اجتماعی به مناقشه و نزاع می‌پردازند.
صورت ساده و کلی‌شده این مناقشه این است که طی ۱۵۰سال اخیر ایران در فرایند مواجهه با دنیای جدید؛ دنیایی که به کمک فناوری‌ها، دانش‌ها، تجربه‌ها، شهرنشینی، بوروکراسی، مؤسسات جدید و دیگر نیروها و عوامل دگرگون‌ساز و مدرن‌کننده در حال دگرگونی و ظهور قرار داشته است. در این مواجهه، مجموعه تجارب تاریخی، میراث فرهنگی، شیوه زندگی، ارزش‌ها و نگرش‌ها و به‌طور کلی هر‌آنچه از گذشته تاکنون به ارث رسیده است، با چالش روبه‌رو شده است. این میراث گذشته با مفاهیم مختلف تعریف می‌شود. در این چالش، «سنت» برچسب کلی است که در نتیجه مواجهه ما با دنیای مدرن به میراث گذشته خود اطلاق کرده‌ایم. از همان ابتدای مواجهه میان مدرنیته و سنت دو گفتمان رقیب در ایران ظاهر شد: یکی گفتمان طرفدار دگرگونی و نوخواهی که خود را مشتاق تجدد یا «جدید شدن» می‌دانست و دیگر گفتمان سنت که تلاش می‌کرد تا از پیشروی تجدد جلوگیری کند و مانع نابودی و منسوخ شدن سنت یا تضعیف آن شود.
در دنیای واقعیت اجتماعی، مردم ایران به دور از مناقشات نظری میان روشنفکران و کنشگران فکری و سیاسی طرفدار سنت یا تجدد، اقدام به گزینش مؤلفه‌های خاصی از مجموعه فرهنگ مدرن و دستاوردهای آن از یک سو و از سوی دیگر گزینش مؤلفه‌ها و عناصری از فرهنگ سنتی یا سنت ایرانی می‌کردند. این فرایند یعنی «گزینش فرهنگی» از مجموعه فرهنگ مدرن و فرهنگ سنتی در زندگی واقعی مردم، بدون درنظرگرفتن انسجام یا یکپارچگی منطقی یا نظری آن انجام می‌شد. مردم در واقعیت برای پاسخگویی به نیازهای زیستی و اجتماعی‌شان و برپایه محاسبات عقل سلیم، «راهبردهایی فرهنگی» برای گزینش مؤلفه‌های مفید از هر دو فرهنگ مدرن یا سنتی ابداع می‌کردند؛ فرهنگ غذایی یا شیوه تغذیه، فرهنگ پوشش، معماری و مسکن، آموزش و تعلیم‌وتربیت، مناسبات اجتماعی، خانواده و شیوه همسرگزینی و ازدواج و دیگر ابعاد زندگی و زندگی روزمره ایرانی در این فرایند گزینش‌گری فرهنگی توسط سوژه ایرانی به نحو خلاقانه و عمل‌گرایانه و متناسب با مجموعه فرصت‌ها و امکاناتی که سوژه ایرانی در اختیار داشت، انجام می‌گرفت.
من مایلم این‌گونه بیندیشم که انسان ایرانی بعد از ۱۵۰سال پویش‌ها و تلاش‌ها، اکنون نوعی تجدد که می‌توان آن را «تجدد ایرانی» نامید، ابداع کرده است. اما اکنون اجازه دهید این تجربه ۱۵۰سال کوشش‌ها و پویش‌های انسان ایرانی را از زاویه همان گفتمان سنت و تجدد نگاه کنیم.
نیروهای سیاسی در ایران معاصر برای به‌دست‌گرفتن قدرت و حاکمیت در ایران، همواره تلاش داشتند با برجسته سازی و تکیه و تأکید بر یکی از گفتمان‌های سنت یا تجدد به مبارزه خود «مشروعیت فرهنگی» دهند؛ و از این طریق نیروهای سیاسی و اجتماعی موردنیاز خود را جذب کنند. واقعیت این است که در این تلاش برای کسب مشروعیت فرهنگی، نیروهای سیاسی به‌ندرت به نحو واقع‌گرایانه‌ای به واقعیت تجدد ایرانی توجه داشته‌اند. هریک از گفتمان‌های سنتی یا تجددگرا بستگی به اقتضائات سیاسی خاص خود تلاش کرده تا به‌جای «واقع‌نگری فرهنگی» و پذیرش و احترام به گزینش‌های فرهنگی انسان ایرانی و به‌رسمیت شناختن راهبرد او برای شکل‌دادن یک فرهنگ متجدد ایرانی‌شده، به انکار این پویش‌ها و خلاقیت‌ها بپردازد و با تکیه بر یک ایدئولوژی سیاسی و نوعی آرمان گرایی فرهنگی یکی از دوسویه های سنت یا تجدد را انکار کند. درنتیجه چنین جهت‌گیری و به‌رسمیت نشناختن واقعیت فرهنگ جامعه ایرانی، طبیعتاً نوعی واقعیت‌گریزی و «افراط‌گرایی فرهنگی» شکل گرفته است. در این افراط‌گرایی فرهنگی که من آن را بنیان فرهنگی افراط‌گرایی‌های سیاسی می‌دانم، سوژه ایرانی و خواست‌ها و ابداعات و دستاوردهایش قربانی خواسته‌های ایدئولوژیک گروه‌های سنت‌گرا یا نوگرا شده است. زیگموند باومن در کتاب «اشارت های پست مدرن» به درستی استدلال می کند که در دوره مدرن دو گروه شامل دولت ها و روشنفکران ایده «ایدئولوژی فرهنگ» را دنبال می کنند. بر اساس این ایده، فرهنگ به امری قابل دستکاری و مهندسی بدل می شود و هر یک از دو گروه سعی می کنند تا فرهنگ موجود را به اشکال مختلف، خوار و خفیف کنند و برای تغییر آن چاره بیندیشند.