پاورپوینت کامل خاقانی و فرهنگ اساطیری ایران ۲۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل خاقانی و فرهنگ اساطیری ایران ۲۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل خاقانی و فرهنگ اساطیری ایران ۲۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل خاقانی و فرهنگ اساطیری ایران ۲۸ اسلاید در PowerPoint :

برای این جلسه قصیده‌‌ «ایوان مدائن» خاقانی را انتخاب کرده‌ام؛ برای اینکه در حافظه‌‌ مردم هست. همه‌‌ بحث من روی این قصیده است: «هان ای دل عبرت بین از دیده عبر کن هانر ایوان مدائن را آینه‌‌ عبرت دان». از سه منظر به این قصیده نگاه کرده‌ام. یکی وجه ساختاری آن است. شاعر در سفر خود بر کناره‌‌ رود دجله حرکت کرده، چشمش به منظره‌‌ باشکوه، اما مخروبه‌‌ ایوان مدائن افتاده، متأثر شده و این قصیده را گفته است. با اینکه گفته‌اند خاقانی در سرودن قصیده‌‌ «ایوان مدائن» متأثر از قصیده‌ای از «بُحتری» بوده، به ‌نظر می‌آید اینجا بحث تأثیر و تأثر مطرح نیست.

اشاره: شعر خاقانی نقطه‌‌ مرکزی در فرآیند شکل‌گیری سبک عراقی و نقطه‌‌ اوج معرفت‌گرایی و حکمت‌گرایی در شعر فارسی است. اهمیت و جایگاه شعر خاقانی تا بدانجاست که بدون اشعار وی فهم مجموعه‌‌ ادب فارسی ناقص خواهد ماند. تاکنون خوانش‌‌های متعددی از شعر او صورت گرفته و از زوایای مختلف به شعر خاقانی نگاه شده است. ششمین نشست از مجموعه «درس‌گفتارهایی درباره‌‌ خاقانی» به خوانشی تحلیلی از شعر خاقانی اختصاص داشت که با سخنرانی دکتر پارسانسب ـ عضو هیأت علمی دانشگاه خوارزمی‌ ـ در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد.ـ آناهید خزیر.

بررسی قصیده‌ خاقانی از سه منظر
برای این جلسه قصیده‌‌ «ایوان مدائن» خاقانی را انتخاب کرده‌ام؛ برای اینکه در حافظه‌‌ مردم هست. همه‌‌ بحث من روی این قصیده است: «هان ای دل عبرت بین از دیده عبر کن هانر ایوان مدائن را آینه‌‌ عبرت دان». از سه منظر به این قصیده نگاه کرده‌ام. یکی وجه ساختاری آن است. شاعر در سفر خود بر کناره‌‌ رود دجله حرکت کرده، چشمش به منظره‌‌ باشکوه، اما مخروبه‌‌ ایوان مدائن افتاده، متأثر شده و این قصیده را گفته است. با اینکه گفته‌اند خاقانی در سرودن قصیده‌‌ «ایوان مدائن» متأثر از قصیده‌ای از «بُحتری» بوده، به ‌نظر می‌آید اینجا بحث تأثیر و تأثر مطرح نیست. این قصیده به‌ قدر کافی استقلال دارد. به‌ هر حال آنچه از حیث ساختاری می‌شود گفت، این است که قصیده‌‌ «ایوان مدائن» چهار بخش دارد: در بخش نخست که نه بیت است، شاعر به شیوه‌‌ شاعران رمانتیک مویه و گریه می‌کند. این بیتها بازتاب تأثرات درونی خودش است و بیشتر وجه عاطفی دارد و به نیت برانگیختن و آماده کردن مخاطب سروده شده است.
در بخش دوم قصیده، از ابیات ۱۰ تا ۳۰، شاعر بیست بیت می‌آورَد و تاریخ نیمه‌واقعی و نیمه‌اساطیری ایران را مرور می‌کند. این را از تعبیرهایی که آورده و ما را به سمت آن تاریخ می‌بَرد، درمی‌یابیم. تاریخی که خاقانی در این شعر می‌آورد، اصلاً با واقعیت و تاریخ بیرونی همخوان نیست. در حقیقت او در تاریخ و واقعیت دستکاری می‌کند تا مطابق میل خودش از آن بهره‌برداری کند. بخش سوم که پنج بیت است، وجهی فلسفی دارد و شاعر کاری را که فلک بر سر دست‌ساز بشر آورده است، برجسته می‌کند و مرگ و نیستی انسان را فرا یاد می‌آورد. بخش چهارم قصیده هفت بیت است و مفاخره‌‌ پایانی خاقانی است؛ اما این مفاخره‌‌ مثل باقی مفاخرات او نیست.

ترسیم منش و احوالات شخصی
خاقانی قصیده‌‌ خود را یک شعر اخوانیه و «دلی» می‌داند، برای عبرت گرفتن. در واقع او تمام آن فُرم کلیشه‌ای قصیده، از تشبیب و تغزل و مدح و شریطه، همه را آورده و یک قصیده‌‌ کاملاً شخصی آفریده است. با اینکه فرم قصیده مخاطب‌محور است، خاقانی در اینجا منش و احوالات شخصی خود را ترسیم می‌کند.
در وجه ادبی هم چند نکته‌‌ قابل تأمل است. شاعر در آغاز قصیده به اشیای پیرامون شخصیت می‌دهد. او «دل» را خطاب قرار می‌دهد و با آن سخن می‌گوید. تعابیر و تصویرهای رقت‌انگیزی هم در شعر هست که آن را تبدیل به منظومه‌ای توصیفی می‌کند؛ مثلاً «نوحه‌‌ جغد»ی که می‌آورد یا اشاره‌ای که به «زال سپیدمو» می‌کند، از دید تصویری اهمیت دارد. اما برخلاف قصاید فنی، در اینجا از استعاره‌هایی که جزء ویژگی‌های سبکی خاقانی است، اثر کمتری می‌بینیم. استعاره بسیار معدود است و بیشتر مجاز و کنایه به‌کار بُرده است؛ و همچنین استعاره‌های مکنیه.
نکته‌‌ دیگر آن است که قصیده‌‌ «ایوان مدائن» بیشتر حالت روایی دارد و در آن گفتگو هست. تا بدان اندازه که به آن صمیمیت بخشیده است. گاه چنان سؤال و جواب می‌کند که انگار مخاطب روبروی او نشسته است.
این حالت مکالمه و دیالوگی که برقرار می‌کند جزو سنت‌شکنی‌های خاقانی است. زبانی هم که انتخاب