پاورپوینت کامل اصول اخلاق علوی ۳۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اصول اخلاق علوی ۳۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اصول اخلاق علوی ۳۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اصول اخلاق علوی ۳۴ اسلاید در PowerPoint :

جایگاه اخلاق در سیره سیاسی امیرالمؤمنین(ع)

نقل شده است که چهل سال پیش از بعثت پیامبر اکرم(ص) در خانه کعبه سنگى یافتند که در آن نوشته بود:«هر که نیکى کارد هر آینه خرمى بدرود و هر که بدى کارد هر آینه پشیمانى بدرود. کارهاى زشت انجام مى‌دهید و پاداش نیک مى‌خواهید؟ آرى، هرگز از بوته خار، انگور نچینند.» (ابن هشام، سیره النبی، ج ۱، ص ۲۱۳)نمى‌توان زشتى و نادرستى کاشت و زیبایى و درستى برداشت؛ نمى‌توان ستمگرى کرد و دادگرى نتیجه گرفت؛ نمى‌توان دروغ گفت و ریا ورزید و به راستى و پاکى دست یازید.

جایگاه اخلاق در سیره سیاسی امیرالمؤمنین(ع)

نقل شده است که چهل سال پیش از بعثت پیامبر اکرم(ص) در خانه کعبه سنگى یافتند که در آن نوشته بود:«هر که نیکى کارد هر آینه خرمى بدرود و هر که بدى کارد هر آینه پشیمانى بدرود. کارهاى زشت انجام مى‌دهید و پاداش نیک مى‌خواهید؟ آرى، هرگز از بوته خار، انگور نچینند.» (ابن هشام، سیره النبی، ج ۱، ص ۲۱۳)نمى‌توان زشتى و نادرستى کاشت و زیبایى و درستى برداشت؛ نمى‌توان ستمگرى کرد و دادگرى نتیجه گرفت؛ نمى‌توان دروغ گفت و ریا ورزید و به راستى و پاکى دست یازید. هر راه و هر ابزارى، به نتیجه متناسب آن مى‌کشاند. اینجا است که پایبندى به «کیفیت استخدام وسیله» خود را مى‌نمایاند و اجازه نمى‌دهد که براى پیشبرد امور و دستیابى به مقاصد از وسایل نادرست استفاده شود و این اصلى اساسى در منطق دین و تربیت‌یافتگان آن است؛ چنانکه امیرمؤمنان على(ع) در سخت‌ترین و بحرانى‌ترین شرایط نیز حاضر نشد از این اصل دورى کند. او تربیت شده مدرسه قرآن کریم و پیامبرى است که پایبندى به «کیفیت استخدام وسیله» را در هر شرایطى لازم دانسته‌اند، که حق جز بدین پایبندى، برپا نمى‌شود.

حضرت على(ع) در این مدرسه آموخته است که حق را جز به وسیله حق نمى‌توان برپا داشت و آنچه به وسیله ناحق پیش رود، بى‌بهره از حقیقتِ حق است؛ و پیروزى به وسیله ناپاکى، عین شکست و نابودى است؛ به بیان امام على(ع): «کسى که به وسیله گناه پیروز شود، پیروز نیست و کسى که با شر و ستم چیره گردد، در واقع شکست خورده است.» (نهج البلاغه، حکمت ۳۲۷)

امام على(ع) با دریافتى عمیق از واقعیت راه یافتن به‌کارگیرى وسایل نادرست در زندگى انسان، با همه وجود خویش از این امر پرهیز کرده و هرگز وسیله‌اى نادرست را به کار نگرفته است؛ نه دروغى، نه خیانتى، نه زیر پا گذاشتن حقى و نه تجاوز از مرزى. او حاضر نبود همه جهان را به پایش بریزند و در ازاى آن، پاسداشت «کیفیت استخدام وسیله» را نادیده گیرد. او حاضر بود جانش را بدهد ولى به کار گرفتن وسیله نادرست در زندگى‌ و سیاست و حکومتش راه نیابد.

سیاست نزد امیرمؤمنان على(ع) از سنخ «راهبرى» و پیرو «اخلاق» است و با وجود آنکه با قدرت سروکار دارد، اسیر آن نیست و در این راه جز بر امور اخلاقى سامان نمى‌گیرد و به هیچ روى براى پیشبرد سیاست و دستیابى به اهداف آن نمى‌توان وسایل نادرست و غیراخلاقى را به استخدام گرفت.

امام علی(ع) تفاوت اصلى سیاستى را که خود شناخته و بدان پایبند بوده را در تبعیت از «اخلاق» معرفى کرده است، چنان که فرموده است: «به خدا سوگند معاویه زیرک‌تر (سیاستمدارتر) از من نیست، لیکن شیوه او پیمان‌شکنى و پرده‌درى است[و براى رسیدن به هدف خویش مرتکب انواع گناه و خیانت مى‌شود]؛ و اگر خیانت و پیمان‌شکنى ممنوع نبود، زیرک‌تر از من کسى نبود (من در این میدان نیز سیاستمدارترین مردمان بودم).» (نهج‌البلاغه، کلام ۲۰۰)از این‌رو پایبندى به «کیفیت استخدام وسیله» در حکومت‌ها جایگاهى ویژه دارد؛ و سیره امام على(ع) در این عرصه نمونه‌اى ممتاز است.

امیرمؤمنان على(ع) حکومت را جز وسیله‌اى براى برپاداشتن حق و عدالت نمى‌دید و از این‌رو جز به حق و عدالت در حکومت عمل نکرد. اگر «حکومت» هدف گرفته شود و اصالت یابد، براى پیشبرد و حفظ آن هر کارى مجاز مى‌گردد. اما امام على(ع) حکومت را بى‌ارزش‌ترین چیزها مى‌داند، مگر اینکه به وسیله آن حقى برپا شود یا ستمى زدوده گردد. شریف رضى آورده است که عبدالله بن عباس گوید درذى‌قار[پیش از جنگ جمل]نزد امیرمؤمنان(ع) رفتم. آن حضرت مشغول پینه‌زدن کفش خود بود. چون مرا دید، فرمود: «به خدا سوگند، این کفش بى‌ارزش نزد من محبوب‌تر است از حکومت بر شما، مگر آنکه به وسیله آن حقى را برپا سازم یا باطلى را براندازم.» (همان، خطبه ۳)

امیرمؤمنان على(ع) حکومت را وسیله قدرت‌طلبى و مُکنت‌جویى نیز نمى‌دانست تا در راه آن به خلافى دست یازد و ناروایى پیش آرد: «خدایا! تو خوب مى‌دانى که آنچه از ما رفت، نه به خاطر رغبت در قدرت بود و نه به خاطر رسیدن به چیزى از بهره‌هاى ناچیز دنیا.» (همان، کلام ۱۳۱)

در دیدگاه پیشواى عدالتخواهان، امیرمؤمنان على(ع)، حکومت تنها زمانى اعتبار دارد که وسیله‌اى در جهت تحقق اهداف انسانى و الهى و ابزار برپایى عدالت و رفاه همگانى و حفظ حرمت و حقوق انسانى و بستر تعالى آدمى باشد.

امام على(ع) با چنین مبنایى، بر پایبندى به «کیفیت استخدام وسیله» در حکومت پافشرد و حتى یک گام در مسیر خلاف آن پیش نبرد. مواضع و سخنان آن حضرت در تمام