پاورپوینت کامل حکیم خرَد ۴۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حکیم خرَد ۴۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حکیم خرَد ۴۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حکیم خرَد ۴۳ اسلاید در PowerPoint :

در نسبت میان شریعت و عقل، به مناسبت بزرگداشت دکتر ابراهیمی دینانی

اشاره: مراسم بزرگداشت دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی ـ فیلسوف و استاد دانشگاه ـ سه‌شنبه پنجم دی ماه در انجمن آثار و مفاخر فرهنگی برگزار می‌شود. به همین مناسبت انجمن آثار کتابی منتشر کرده که متن حاضر پیشگفتار آن است:

در نسبت میان شریعت و عقل، به مناسبت بزرگداشت دکتر ابراهیمی دینانی

اشاره: مراسم بزرگداشت دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی ـ فیلسوف و استاد دانشگاه ـ سه‌شنبه پنجم دی ماه در انجمن آثار و مفاخر فرهنگی برگزار می‌شود. به همین مناسبت انجمن آثار کتابی منتشر کرده که متن حاضر پیشگفتار آن است:

جایگاه عقل در قلمرو شریعت چیست؟

الف)می‌دانیم این سؤال گرچه بسیار مهم، اما به همان اندازه تکراری و تا حدی ملال‌آور است. ملال‌آوری‌اش شاید از این رو باشد که در باب آن بسیار سخن گفته، ‌اما در کُنه آن کمتر اندیشیده‌اند و این بدان معناست که سخن اگر در بستر زمان نو نشود و تازه نگردد، هم بر چهره‌اش غبار می‌نشیند و هم حلاوت خود را از دست می‌دهد. نسبت میان عقل و شریعت نیز از جمل این سخنان است.

از آن ‌زمان که ابویوسف کَندی به عنوان نخستین فیلسوف عرب یا دست‌کم اندیشنده در حوز فلسفه، جمع بین شریعت و فلسفه را باب کرد و خود در این موضوع چنین نگاشت: «فلسفه و دین هر دو علم به حق هستند»، تا به امروز بحث نسبت میان عقل و شریعت به عنوان یکی از مهمترین مباحث حوز اندیشه در تمدن اسلامی مطرح بوده است.

از دیدگاه کندی، غرض فیلسوف رسیدن به حق و عمل به آن است. لکنوی به عنوان نخستین اندیشند فلسفی مسلمان به شریعت نیز توجه کامل داشت. از دیدگاه کندی، فلسفه اولی، اعلی‌مرتبه فلسفه است؛ زیرا شناخت و علم به حق است و اتفاقا از همین‌روست که با آنچه پیامبران آورده‌اند، برابر است. کندی فلسفه را «علم ربوبی»، «علم وحدانی»، «علم فضیلت»، «علم به حقایق اشیا» و تمامیت علومی می‌داند که نافع برای انسان و مانع خطرها و ضرر‌ها در زندگی اوست، و این تمامی آن چیزی است که پیامبران صادق نیز از سوی خداوند آورده‌اند.

کندی فلسفه بعثت انبیا را نیز اقرار انسان به وحدانیت و ربوبیت حق و لزوم انجام فضایل و ترک رذایل می‌داند.۱ علاوه بر این، تألیفات وی در هندسه، نجوم، موسیقی، حساب، اشکال کروی، فلکیات، طب و علوم احداثی، عامل مهمی در تصنیف و تألیف رساله‌های عملی در هندسه، موسیقی، معماری و دیگر علوم عملی گردید. همچنین تعریف وی از فلسفه و مهمتر، رویکرد او در ایجاد نسبت میان فلسفه و شریعت، تعریف و رویکرد واحد فلاسفه مکتب بغداد و حتی پس از آن شد.

اخوان‌الصفا نیز بحث جمع میان عقل و شریعت را بسیار جدی انگاشته و تقریبا در تمامی رسایل خود ضمن گرامیداشت عقل، از آیات قرآن در تبیین مطالب خویش استفاده کردند. آنان در تبیین عالم، قائل به قاعد فیض بودند و مراتب وجود، حضرت حق‌تعالی را عقل، نفس و هیولی دانستند؛ مراتبی که در یک نظام طولی به ظهور هستی می‌انجامد. مبتنی بر این اصل، عقل جامع تمامی صوَر است و نفْس انسان بنا به این نظام طولی، حامل صور الهی متخذ از عقل فعال است که از عقل به نفس کلیه و از آن بر هیولی و از هیولی بر نفس جزئی بشری عطا شده است.

نفس انسان در این نظام از یک‌سو حامل صور است و از سوی دیگر قادر به تقلید از طبیعت که خود مؤیّد به صور کلی نفس کلیه و آن نیز مستند به واهب‌الصّور یا عقل فعال است: «آنانی که تصور می‌کنند علوم و صنایع را با قدرت عقل و عمق فکر و شهود خویش استخراج می‌کنند، چنانچه مصنوعات ساخته‌شده در طبیعت را مشاهده نمایند از آن بهره‌ها برده و به آن تأسّی می‌کنند و این برای آنها همچون تعلیم‌گرفتن از طبیعت است تا آنان را به امری رهنمون گردد. طبیعت نیز [همچون نفس انسانی که مؤید به صور طبیعی است] مؤید به نفس کلی و نفس کلی نیز مؤید به عقل کلیی ‌است که اوّل موجود صادره از حضرت حق‌تعالی است و عقل کلی نیز مؤید به صانع‌الاسباب و مؤید به لبّ صاحبان خرد است.»۲

عقل در مکتب تشیع

ب) شرح عقل و جایگاه بلند آن در تاریخ فلسفه و اندیش اسلامی بسیار پر دامنه و وسیع است؛ اما مهمتر و بلندمرتبه‌تر، نقش و جایگاهی است که عقل در مذهب شیعه دارد. مذهبی که عقل را پس از کتاب و سنت و اجماع از ادل اربعه خود برشمرد. از آن هنگام که امام اول شیعیان، علی(ع) آن را رسول حق دانست: «العقل رسول ‌الحق» (غررالحکم)، و امامان دیگر آن را در اقوال متعدد بسیار گرامی داشتند، تا ظهور کم‌نظیر آن در دستگاه اصولی و فقهی شیعه؛ از فقها و اصولینی که عقل را در استخدام شریعت دیدند و آنانی که همسنگ شریعت و کسانی که درک شریعت را بدون عقل، ممکن ندانستند. از شیخ مفید که برای عقل کارکرد ابزاری و غیر استقلالی یا استنطاقی و تفسیری قائل شد و آن را به عنوان وسیل فهم شریعت پذیرفت تا شیخ طوسی که فقه استدلالی شیعه را تأسیس و عقل را در متن آن بر جایگاه شایسته و بایسته‌ای نهاد؛ و تا ابن‌ادریس که معتقد بود در حالت فقدان دلیل نقلی، می‌توان به عقل در مقام دلیل و منبع مستقل تمسک کرد و نیز محقق حلی که عقل را در عرض کتاب و سنت و البته متأخر از آنها قرار داد و محقق اردبیلی که نقش عقل را در فقه بسیار برجسته نمود.

در آستان قرآن

ج) سخن در شرح و بیان این آرای متفاوت و متعدد در باب عقل و البته نسبت آن با شریعت نیست، بلکه سپردن تمامی این داوری‌ها و احکام به حضرت قرآن و استمداد از این کتاب شریف در تبیین نسبت میان عقل و شریعت است. تأمل قرآن در باب عقل و فکر بسیار وسیع است. کاربرد ۶۷ باره این دو واژه، آن هم در گشودن مهمترین رازهای عالم به واسط عقل، خود&#۵۹۴۲۶; نشان بارز تأکید قرآن بر عقل است؛ به‌ویژه آنگاه که با «قلب» پیوند می‌خورد در آیاتی چون:

ـ أفلم یسیروا فی الأرض فتکون لهُم قلوبٌ یعقلون بها أو آذانٌ یسمعون بها فإنّها لا تعمى الأبصارُ و لکن تعمى القلوبُ التی فی الصُّدور: آیا در زمین گردش نکرده‌‌اند تا دلى داشته باشند که با آن بیندیشند یا گوشى که با آن بشنوند؟ در حقیقت چشمها کور نیست، لیکن دلهایى که در سینه‌هاست، کور است! (حج، ۴۶)

اما تأکید قرآن بر عقل، صرفا به معنای بیان موازن میان عقل و نقل یا عقل و شریعت نیست؛ زیرا به همان اندازه بلکه بسیار بیشتر، بر ضرورت و وجوب شریعت تکیه و تأکید دارد؛ بنابراین باید نسبت دقیق این دو را در جای دیگر قرآن (و نه الزاما تعدد کاربرد عقل در قرآن) جستجو کرد.

یکی از آیات بسیار صریح و بیّن قرآن در شرح نسبت میان عقل و شریعت در سور «مُلک» است. در این سوره سخن از سرنوشت دردناک دوزخیان می‌رود: