پاورپوینت کامل ادیب ما و نویسنده ما و استاد ما ۲۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ادیب ما و نویسنده ما و استاد ما ۲۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ادیب ما و نویسنده ما و استاد ما ۲۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل ادیب ما و نویسنده ما و استاد ما ۲۷ اسلاید در PowerPoint :

شمیسا ادیب و نویسنده‌ای است که در دانشگاه هم درس داده است و این متفاوت است با کسی که در دانشگاه درس می‌دهد و بنا به قوانین دانشگاهی و اجبارا خود را نویسنده و ادیب می‌نمایاند.

شمیسا ادیب و نویسنده‌ای است که در دانشگاه هم درس داده است و این متفاوت است با کسی که در دانشگاه درس می‌دهد و بنا به قوانین دانشگاهی و اجبارا خود را نویسنده و ادیب می‌نمایاند. به گمانم اگر دانشگاهی در کار نبود، شمیسا باز هم شمیسا بود و این فاصله فراوان دارد با کسانی که دانشگاه را علّت وجودی خود می‌دانند. شمیسا به دانشگاه اعتبار می‌بخشد؛ برخی دانشگاه را مایه اعتبار خود قرار می‌دهند. شمیسا ادبیات را برای حقوق و سیگانی فرا نگرفته است؛ فراوانند آنانی که تمسک‌شان به ادبیات برای مقرّری و مواجب است.

راستش را بخواهید، سخن و کلامی از شمیسا به یاد ندارم که با ادبیات در پیوند نباشد. شاید گزاف‌گونه بنماید، اما باور بفرمایید چنین است. هیچ زمینه‌ای در ادبیات را انکار نمی‌کند؛ با قدیم و جدیدش به یک دید می‌نگرد. به گواهی آثار و کلاس‌هایش، مترجم است و مولف؛ شاعر است و داستان‌نویس ( اگر از داستان‌هایش نخوانده‌اید با «میرزا یونس» شروع کنید)؛ اشارات را می‌شناسد؛ با تلمیحات آشناست؛ موسیقی می‌داند؛ اسطوره‌شناس است؛ نقد و نظریه را به خوبی می‌شناسد؛ بلاغی و عروضی است؛ پهلوی و زبان‌های باستانی می‌داند؛ با روانشناسی پیوند دارد؛ ریشه‌شناس است؛ مصحّح است؛ سبک‌شناس است؛ عرفان اسلامی و پیشااسلامی را می‌داند؛ فیلم و نمایش می‌بیند؛ فراموش نکنید دانشجوی پزشکی هم بوده است (به گمانم در حدّ خاقانی و نظامی طب بداند. یکی را می‌شناسم که برای درمان دردهایش به شمیسا مراجعه می‌کند) . اگر در روزگار گذشته محک ادبیات را با شاعرانی چون خاقانی و نظامی و حافظ و سعدی می‌سنجیم، در روزگار معاصر شمیسا محک مناسبی است. اگر موافق نیستید، چند استاد و ادیب دیگر را می‌شناسید که این‌گونه باشند؟

شمیسا از معدود استادانی است که در تدریس، متد و شیوه خاصی دارد. استادی که نظریه‌مند است؛ در کلاس‌هایش دانشجو با نظراتی آشنا می‌شود که پیش از آن نشنیده است. در میان خیل انبوهِ اطلاعاتی که در اختیار دانشجویانش می‌گذارد، هسته مرکزی درس را نیز فراموش نمی‌کند و خطی مرکزی تمامِ مباحث کلاس را به هم متصل می‌کند و این همان عنصری است که حتی برخی استادان نام‌آور ادبیات نیز از آن غافلند؛ یعنی کلاس‌های‌شان تبدیل به کشکولی از مباحث مختلف ادبی می‌شود به‌گونه‌ای که هیچ پیوندی میان آنها نیست و بعضا هیچ پیوندی هم با عنوان درس ندارند.

من (برای نمونه) در چند ترمِ متوالی در کلاس «تحقیق در متون نثر» ایشان شرکت کرده‌ام (و این سوای دیگر کلاس‌های ایشان است) . در ترم نخست، در کنار تمامی مباحثی که مطرح می‌شد، خط مرکزی بحث‌های استاد، بررسی نظریه‌ها و تکنیک‌های ادبیات داستانی در دو متن مقامات حمیدی و نفثه المصدور بود و نیز به دست دادن خوانشی بر پایه دور شناخت هرمنوتیک از دو متن مذکور.

در ترم بعد، از آنجا که من و برخی دوستان از نو در کلاس استاد شرکت می‌کردیم، ایشان همان درس را با متد دیگری تدریس کردند؛ خط مرکزی بحث‌ها غالبا بر پایه بلاغت در متون نثر فنی می‌چرخید و در ترم‌های آتی همان درس را با تکیه بر نظریه تاریخ‌گرایی نوین و خوانش منتقدانه آن متون از این دید پیش بردند. شمیسا از حرف مکرّر گریزان است. هیچ جلسه‌ای از کلاس‌های او نیست (به قید «هیچ» با دقت بیشتری بنگرید) که نکته‌ای تازه نداشته باشد.

برخی از این نکات و نظریات را می‌توان در کتاب‌های استاد نیز ملاحظه کرد؛ کتاب‌هایی که بحق هر یک از آنها را می‌توان آغازگر مکتبی نوین دانست و بی‌راه نخواهد بود اگر جریانات ادبی را به پیش و پس از آنها تقسیم کنیم؛ برای نمونه خوانشی که استاد از مثنوی مولوی ارایه کرد (در کتاب مولانا و چند داستان مثنوی) یا خوانش ایشان از حافظ (در کتاب یادداشت‌ها حافظ) یا خوانش ایشان از شاهنامه (در کتاب شاهِ نامه‌ها) می‌تواند تاییدی بر این سخن باشد. کتاب‌های استاد در زمینه بلاغت نیز در مرتبه‌ای از شهرت قرار دارند که نیاز به ذکر آنها نیست.

باری، شیوه استاد در تدریس متون پهلوی و فارسی باستان کمتر مورد توجه بوده که بهتر است به آن نیز مختصرا اشاره‌ای بکنم. استاد «فارسی باستان» و «فارسی میانه» و «فارسی نو» را از حیث ویژگی‌های واژگانی و فکری یکی می‌دانستند و بر این باور بودند که لغت محو نمی‌شود (مگر در معدودی از موارد آن هم به دلایلی) بنابراین در