پاورپوینت کامل بررسی تاریخی برگزاری تجمعات دینی در بیماری‌های فراگیر ۳۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی تاریخی برگزاری تجمعات دینی در بیماری‌های فراگیر ۳۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی تاریخی برگزاری تجمعات دینی در بیماری‌های فراگیر ۳۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی تاریخی برگزاری تجمعات دینی در بیماری‌های فراگیر ۳۱ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل بررسی تاریخی برگزاری تجمعات دینی در بیماری‌های فراگیر ۳۱ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: بیماری، کرونا، تجمعات مذهبی، نماز جمعه.

پرسش: آیا در گذشته در هنگام فراگیری بیماری‌های مسری تجمعات مذهبی مانند نماز جمعه و جماعت و زیارت مراقد اهل بیت و قبور مؤمنین تعطیل می‌شد؟

پاسخ اجمالی: علی رغم این که بیماری‌های مُسری بارها به جان بشر افتاده، دربار جزئیات واکنش‌ها به این حوادث، اطلاعات دقیقی نداریم و تنها اشارات کوتاهی به تعطیل شدن یا نشدن مساجد و تجمعات مشابه داریم. با‌این‌حال، شایان توجّه است که تعطیل نشدن این‌گونه تجمعات، متاثّر از نگاه پیشینیان به علّت و اسباب این‌گونه بیماری‌ها بوده است.

فهرست مندرجات

۱ – ثبت تعطیلی در موارد نادر
۱.۱ – خاطره‌ای از طاعون در شام
۲ – دوری از مسجد در برخی شرایط
۳ – نتیجه
۴ – پانویس
۵ – منبع

ثبت تعطیلی در موارد نادر

در تاریخ، موارد متعدّدی از بلاها و بیماری‌های فراگیر به ثبت رسیده و حتّی برخی دست به تالیف کتاب مستقل دراین باره زده‌اند، مانند هشام بن محمد بن سائب کلبی که کتاب «ا لطاعون فی العرب» را نوشت. مطمئناً این‌گونه بلاها واکنش‌ها و تاثیرات فراوانی بر جای می‌گذاشته؛ امّا جزئیات این‌گونه مسائل، در منابع تاریخی ثبت نشده است. این مسئله، ناشی از غلب نگاه سیاسی به تاریخ‌نگاری است که باعث می‌شد تاریخ‌نگاران، بیش‌تر به ثبت حوادثی بپردازند که به زندگی حاکمان و روابط قدرت معطوف بوده و از توجّه به مسائل اجتماعی و فرهنگی و مانند آن، غفلت کنند. با این حال، از لابه لای گزارش‌های تاریخی و منابع پزشکی و مانند آن، می‌توان اطلاعاتی دراین باره به دست آورد.
تا جایی که بررسی کردیم، به سندی دست نیافتیم که تصریح کند در دوران حضور ائمه (علیهم‌السّلام) بر اثر بیماری‌های مسری، تجمعاتی مانند نماز جمعه و جماعت مساجد و مراقد تعطیل شده باشند. پس با صرف نظر از برخی اشارات‌اندک (که در ادامه خواهیم گفت)، به نظر می‌رسد که منع مردم از حضور در مساجد و مراقد برای مقابله با یک بیماری واگیر، پدید نادری بوده و این شاید، ریشه در نوع نگاه مردم به این‌گونه بیماری‌ها داشته باشد که گاه با پندارهای خرافی آمیخته بوده است. دراین باره، توجّه به تاریخ پزشکی بیماری‌های فراگیری مانند وبا و طاعون، سودمند است. برای نمونه، در منابع طبّ سنّتی، موقعیت ستارگان و سیارات، وضعیت جوّی منطقه از جهت غلظت و رطوبت هوا، تعفّن هوا و استعداد بدنی افراد، در پیدایش بیماری طاعون مؤثر دانسته شده و حتّی ترس و وهم و خوف را نیز از اسباب سرایت آن می‌دانستند. طبیعی است که چنین نگرش‌هایی، در شیو مقابله با بیماری نیز تاثیر داشته است؛ و حتّی با اعتقاد به اثرگذاری ترس و وهم، نه تنها انگیزه‌ای برای تعطیلی مساجد و مراقد ایجاد نمی‌شود، بلکه میل به حضور در این‌گونه اماکن افزایش نیز می‌یابد.
مطالعات متعدّد صورت گرفته دراین باره نشان می‌دهد که پزشکان مسلمان از دیرباز، به مُسری بودن این بیماری‌ها اذعان داشته‌اند؛ ولی در روش‌های درمانی که در منابع طبّ سنّتی ثبت شده است، اشاره‌ای به قطع ارتباط با افراد مبتلا از طریق تعطیلی مساجد و مانند آن به چشم نمی‌خورد. البتّه ترک سرزمینی که دچار طاعون شده، در منابع طبّی قدیم سفارش شده و در روایات اسلامی نیز توصیه به ترک مناطق آلوده وجود دارد ولی این غیر از تعطیلی مساجد و مراکز مذهبی است.

خاطره‌ای از طاعون در شام

دراین باره، ذکر خاطره‌ای از ابن‌بطوطه خالی از لطف نیست. وی در سفرنام خود، داستانی دربار طاعون بزرگ دمشق نقل می‌کند که خود شاهد آن بوده و نشان می‌دهد که مردم نه تنها از اجتماع در مسجد منع نشدند، بلکه برای دعا و اناب دسته جمعی، به مسجد نیز فراخوانده شدند. وی می‌گوید:
«در اواخر ربیع الثانی سال ۷۴۹ هنگام شیوع طاعون بزرگ، من در دمشق بودم و داستانی شگفت از احترام و اعتقاد دمشقیان دربار این مسجد (مسجد الاقدام در دو میلی جنوب دمشق) دیدم. بدین تفصیل که نایب سلطان ملک الامرا ارغون شاه، منادی در شهر فرستاد که مردم سه روز روزه بدارند و تمام خوراک فروشی‌های بازار روزها تعطیل باشند. اتفاقاً بیش‌تر مردم در دمشق از بازار خوراک می‌خورند. مردم سه روز متوالی روزه گرفتند و آخرین روز که مصادف با پنجشنبه بود، امرا و سادات و قضات و فقها و دیگر طبقات، در مسجد جامع گرد آمدند، چندان که مسجد گنجایش جمعیت را نداشت. این مردم شب جمعه را به نماز و ذکر و دعا به سر بردند و پس از نماز صبح، به اتّفاق امرا که پابرهنه بودند، مصحف‌ها بر سردست، از مسجد بیرون آمدند. تمام اهل شهر نیز از صغیر و کبیر به دنبال آنان راه افتادند. یهود و نصاری، زن و مرد، تورات و انجیل برداشته، به حال گریه و تضرّع بیرون آمدند و رو به سوی مسجد الاقدام نهادند و در آنجا تا نیم