پاورپوینت کامل تدوین مصادر حدیث ۵۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تدوین مصادر حدیث ۵۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تدوین مصادر حدیث ۵۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تدوین مصادر حدیث ۵۰ اسلاید در PowerPoint :

پاورپوینت کامل تدوین مصادر حدیث ۵۰ اسلاید در PowerPoint

کلیدواژه: مصادر حدیث، حدیث، شیعه، صحابه، ائمه.

پرسش: چگونگی پاورپوینت کامل تدوین مصادر حدیث ۵۰ اسلاید در PowerPoint را بیان کنید؟

پاسخ: «حدیث» در لغت در برابر «قدیم» و به معنی نو و تازه است. و در اصطلاح شیعه عبارتست از: «کلامی که از قول یا فعل و یا تقریر معصوم حکایت می‌کند و کاربرد آن برای غیر معصوم، مجازی می‌باشد». اما از نظر اهل سنت حدیث شامل قول، فعل، تقریر، صفت پیامبر و نیز شامل قول، فعل و تقریر صحابه و تابعین و مُخضرم (کسی که جاهلیت و اسلام را درک کرده ولی پیامبر را ملاقات نکرده است) می‌شود. تدوین و حفظ حدیث از اهمیت بسیاری برخوردار بود، اولین و مهمترین مصادر حدیثی توسط حضرت علی (علیه‌السلام) نوشته شده است که بنام «کتاب علی» مشهور می‌باشد و از آن با عناوینی چون: صحیفه علی، جامعه، صحیفه الفرائض و…نیز یاد شده است. این کتاب را حضرت علی (علیه‌السّلام) با املای پیامبر اکرم (صلّی الله علیه و آله) به منظور تدوین قانون اسلامی نوشته است؛ این کتاب در دست ائمه معصوم (علیه‌السّلام) یکی پس از دیگری بوده است و گاهی ایشان آن را به اصحاب خاص خود نشان داده‌اند و در مواردی هم بخشی‌هایی از آن را برای آنان قرائت فرموده‌اند.

فهرست مندرجات

۱ – تعریف حدیث
۲ – اهمیت حدیث و نوشتن آن
۳ – تاریخچه تدوین حدیث
۳.۱ – تدوین حدیث در زمان پیامبر
۳.۲ – منع از تدوین و نقل حدیث
۳.۳ – تدوین کتب حدیثی شیعه
۳.۳.۱ – الکافی
۳.۳.۲ – من لا یحضره الفقیه
۳.۳.۳ – تهذیب و استبصار
۴ – جوامع حدیثی ثانویه
۴.۱ – کتاب الوافی
۴.۲ – تفصیل وسائل الشیعه
۴.۳ – بحار الانوار
۵ – تدوین کتب حدیثی اهل سنت
۵.۱ – الموطا
۵.۲ – مسند احمد
۵.۳ – صحاح سته
۵.۳.۱ – صحیح البخاری
۵.۳.۲ – صحیح مسلم
۵.۳.۳ – سنن ابن ماجه
۵.۳.۴ – سنن ابی داود
۵.۳.۵ – سنن الترمذی
۵.۳.۶ – سنن النسائی
۶ – تذکر
۷ – نتیجه مباحث گذشته
۸ – منابع بیشتر
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

تعریف حدیث

حدیث در لغت در برابر قدیم و به معنی نو و تازه است. و در اصطلاح شیعه عبارتست از: «کلامی که از قول یا فعل و یا تقریر معصوم حکایت می‌کند و کاربرد آن برای غیر معصوم، مجازی می‌باشد». اما از نظر اهل سنت حدیث شامل قول، فعل، تقریر و صفت پیامبر و نیز شامل قول، فعل و تقریر صحابه و تابعین و مُخضرم(کسی که جاهلیت و اسلام را درک کرده ولی پیامبر را ملاقات نکرده است.) می‌شود.

اهمیت حدیث و نوشتن آن

قرآن و احادیث از مهم‌ترین منابع شناخت دین اسلام هستند و احادیث، شارح و مفسر خطوط کلی قرآن می‌باشند و با کنار گذاشتن آنها شناخت درست اسلام میسر نمی‌شود. به همین جهت پیامبر اکرم (صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله) و ائمه اطهار (علیهم‌السّلام) به فراگیری، حفظ، نوشتن و نشر حدیث تاکید می‌ورزیدند؛ برای نمونه ً، پیامبر گرامی (صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله) در مسجد خیف خطبه‌ای خواند و در آن فرمود: «نضر الله عبدا سمع مقالتی فوعاها و حفظها و بلغها من لم یسمعها…» ، خدا شاد و مسور کند بنده‌ای را که سخن مرا بشنود و در گوش گیرد و حفظ کند و به کسانی که نشنیده‌اند برساند» و درباره نوشتن حدیث نیز می‌فرماید: «قیدوا العلم بالکتاب» با نوشتن، علم را در بند (مهار) کنید.»

تاریخچه تدوین حدیث

با توجه به سفارشات رسول خدا (صلّی‌الله‌علیه‌وآله) گروهی از مسلمانان در زمان حیات آن حضرت احادیث ایشان را می‌نوشتند، و این کار با فراز و نشیب‌هایی ادامه یافت و آثار گوناگون و متنوع حدیثی پدیدار شد؛ که در این مختصر فشرده‌ای از تاریخچه تدوین حدیث ذکر می‌گردد:

تدوین حدیث در زمان پیامبر

مهم‌ترین آثار حدیثی این دوره توسط علی (علیه‌السّلام) نوشته شده است: یکی از آن‌ها معروف به «کتاب علی» است که از آن با عناوینی چون: صحیفه علی، جامعه، صحیفه الفرائض و…نیز یاد شده است. این کتاب را حضرت علی (علیه‌السّلام) با املای پیامبر اکرم (صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله) به منظور تدوین قانون اسلامی نوشته است؛ این کتاب در دست ائمه معصوم (علیه‌السّلام) یکی پس از دیگری بوده است و گاهی ایشان آن را به اصحاب خاص خود نشان داده‌اند و در مواردی هم بخشی‌هایی از آن را برای آنان قرائت فرموده‌اند. کتاب دیگر حضرت، «کتاب جفر» بوده است که در آن خبر از همه حوادثی داده شده است که اتفاق خواهد افتاد. این کتاب نیز در دست ائمه اطهار(علیهم‌السّلام) می‌باشد و آن حضرات از این کتاب نیز در روایات متعددی سخن به میان آورده‌اند.

منع از تدوین و نقل حدیث

با وجود تاکید حضرت محمد (صلّی‌الله‌علیه‌و‌آله) بر اهمیت دادن به نوشتن و نقل حدیث برخی از صحابه با این کار حتی در زمانی که حضرت در قید حیات بودند مخالفت کردند چنان که عبدالله بن عمرو گوید: «من هر چه را از رسول خدا (صلّی الله علیه و آله) می‌شنیدم می‌نوشتم تا آنها را حفظ کنم ولی قریش مرا از این کار باز داشتند و گفتند: «هر چه را از پیامبر خدا می‌شنوی می‌نویسی در حالی که او بشری است که در حال خشنودی و غضب سخن می‌گوید» من (عبدالله بن عمرو) از این کار دست کشیدم و سخن قریش را به پیامبر (صلّی الله علیه و آله) گزارش دادم، حضرت فرمود: «قسم به کسی که جانم در دست اوست چیزی جز حق از آن (دهانم) بیرون نمی‌آید.» منع تدوین حدیث به گونه بدتری نیز رخ داد و آن زمانی بود که حضرت در بستر احتضار به سر می‌برد و درخواست قلم و کاغذ می‌کرد تا چیزی بنویسد که بعد از او امت با عمل به آن هرگز گمراه نشود، ولی عمر مخالفت کرد و گفت: «درد بر پیامبر غلبه کرده (که چنین می‌گوید) قرآن نزد شماست پس کتاب خدا ما را بس است.» و بر طبق روایت دیگری گفت: «پیامبر هذیان می‌گوید». منع از تدوین حدیث پس از رحلت پیامبر گرامی (صلّی الله علیه و آله)، شدت بیش‌تری یافت تا آنجا که ابوبکر و عمر به بهانه‌های واهی احادیث نبوی را سوزاندند. و این ممانعت ادامه یافت تا اینکه عمر بن عبد العزیز اموی، ممنوعیت تدوین حدیث را لغو کرد و دستور داد تا احادیث پیامبر (صلّی الله علیه و آله) گردآوری و نوشته شود. ولی او در سال ۱۰۱ مرد و این دستور اجرا نشد تا اینکه سال‌ها پس از مرگ او در سال (۱۴۳) تدوین حدیث توسط علمای سنی رسماً شروع شد. و اما علمای شیعه به رهبری امامان معصوم (علیه‌السّلام) به ممنوعیت تدوین حدیث بهایی نداده و هیچ گاه دست از تدوین حدیث بر نکشیدند.

تدوین کتب حدیثی شیعه

چنان که گذشت علی (علیه‌السّلام) اولین گرداورنده حدیث می‌باشد؛ شیعیان آن حضرت هم به پیروی از ایشان اقدام به نوشتن حدیث کردند و کتاب‌هایی تدوین کردند از جمله: سلمان، ابوذر غفاری و بعدها علی بن ابی رافع، برادرش عبدالله (از کاتبان امام علی (علیه‌السّلام)) و سلیم بن قیس و… این کار در زمان امامان دیگر نیز ادامه یافت و اوج آن در دوران امام باقر و امام صادق(علیهما‌السّلام) بود که در این زمان کتب و آثار روایی به دست شاگردان آنها تدوین شد که به اصول اربعماه معروف گردید. و بعدها عالمان شیعی این کتب را جمع آوری، مرتب و باب‌بندی کردند و به صورتی روشمند کتاب‌های بسیاری را به جهان علم عرضه داشتند. ما در اینجا به یادکرد از مهم‌ترین کتاب‌های روایی شیعی به گونه اجمالی می‌پردازیم: کتب اربعه: این چهار کتاب بعد از قرآن، نهج البلاغه و صحیفه سجادیه مهم‌ترین کتاب‌های شیعه هستند و عبارتند از:

الکافی

کتاب «الکافی» تالیف شیخ ابو جعفر محمد بن یعقوب کلینی رازی (متوفی ۳۲۸ یا ۳۲۹)، ایشان معاصر نواب خاص امام زمان (عجّل‌الله‌تعالی‌فرجه‌الشریف) در عصر غیبت صغری است و همه علمای رجال او را توثیق کرده‌اند. این عالم بزرگ کتاب الکافی را ظرف ۲۰ سال نوشته است. این کتاب دارای ۲ جلد اصول، ۵ جلد فروع و یک جلد روضه است و مجموع روایات آن ۱۶۱۹۹ روایت می‌باشد.

من لا یحضره الفقیه

کتاب «من لا یحضره الفقیه» تالیف شیخ ابو جعفر محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق) (متوفی ۳۸۱) و مشتمل بر ۹۰۴۴ حدیث است.

تهذیب و استبصار