پاورپوینت کامل تشیع در بنگلادش ۷۲ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تشیع در بنگلادش ۷۲ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تشیع در بنگلادش ۷۲ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تشیع در بنگلادش ۷۲ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ مشخصات
۲ مسلمانان

۲.۱ گروه‌های شیعه

۳ آشنایی با اهل بیت

۳.۱ داستان جنگ‌های علی(ع)
۳.۲ داستان واقعه کربلا
۳.۳ شبیه‌خوانی و نمایشنامه
۳.۴ عزاداری و مرثیه‌خوانی

۴ پراکندگی شیعیان
۵ مراکز تبلیغی شیعیان
۶ حسینیه دالان
۷ حسینیه و مسجد محمدپور
۸ مسجد و حسینیه میرپور (کربلا میرپور)
۹ رویکرد نامناسب مسلمانان به تشیع
۱۰ مراکز، مؤسسه ها، و تشکیلات آموزشی و تبلیغی شیعیان

۱۰.۱ مراکز آموزشی و تبلیغی
۱۰.۲ انجمن‌ها و گروهای شیعی

۱۱ پیوند به بیرون
۱۲ پانویس
۱۳ منابع

مشخصات

بنگلادش با مساحت ۱۴۷.۵۷۰ در جنوب شرق آسیا قرار دارد.
بر اساس نظر سنجی سال۲۰۲۱ میلادی جمعیت بنگلادش برابر با ۱۶۴,۰۹۸,۸۱۸ نفر بوده است.

۸۸.۳ درصد بنگلادشی‌ها مسلمان و ۱۰.۵ درصد آنان هندو هستند.[۱]

قانون اساسی این کشور آزادی کامل مذاهب و فعالیت‌های فرهنگی را برای همه اقلیت‌ها تضمین نموده است. در ۲۲ آوریل ۱۹۸۸ عبارت بسم الله الرحمن الرحیم در ابتدای قانون اساسی این کشور قرار گرفت و در ژوئن ۱۹۸۸ میلادی در اصلاحیه قانون اساسی، اسلام دین رسمی کشور معرفی شد. از نکات قابل توجه و متمایز بنگلادش با سایر کشورهای شبه قاره، همزیستی مسالمت آمیز مسلمانان و پیروان سایر ادیان اصیل و ریشه‌دار با یکدیگر است.[نیازمند منبع]

مسلمانان

اولین مسلمانانی که با مردم بنگلادش ـ جزیی از هند ـ ارتباط گرفتند، بازرگانان، مبلّغان مذهبی و سپس صوفیان بودند. برخی معتقدند اسلام از بندر چیتاگنگ و از طریق اقیانوس هند وارد این منطقه شده است. عده‌ای کشور هند و شهر کلکته را مسیر حرکت اسلام و تشیع می‌دانند و گروهی هم خراسان در دوران امام رضا(ع) را دروازه ورود اسلام و تشیع به شبه قاره هند و این کشور دانسته‌اند. برخی زمینه‌های اجتماعی و اقتصادی مانند نظام طبقاتی هندوها سبب گرایش مردم این سرزمین به اسلام شد. پس از فتح بنگال توسط مسلمانان در پایان قرن دوازدهم میلادی و در زمان حکومت سلاطین مغول (گورکانیان هند)، مسلمانان در این سرزمین جایگاه مهمی را به دست آوردند.

گروه‌های شیعه

شیعیان از نظر تیره و نژادی، خود را به دو گروه بیهاری و بنگالی تقسیم می‌نمایند. بیهاری به شیعیان مهاجر پاکستانی و هندی و اردو زبان گفته می‌شود. گروه بنگالی، بومیان بنگلادش و با زبان بنگالی هستند. هم‌چنین شیعیان به دو گروه شیعیان قدیمی و تازه‌شیعیان (مستبصر) تقسیم می شوند. [یادداشت ۱][یادداشت ۲]

آشنایی با اهل بیت

گفته شده صوفیانی که در این سرزمین تبلیغ اسلام می‌کردند از محبان اهل بیت(ع) بودند و نیز از ابتدای قرن سیزده میلادی زبان فارسی برای مدت شش قرن به عنوان زبان رسمی بنگلادش رواج داشته است.[نیازمند منبع]داستان‌هایی به صورت منظوم که به زبان بنگالی پونتی نامیده می‌شود، بین مردم مسلمان، اعم از شهرنشین و روستایی و با سواد و بی‌سواد محبوبیت فراوانی داشت. پونتی‌ها با آهنگ و وزن خاصی در مراکز اسلامی، مساجد و منازل شخصیت‌های مهم خوانده می‌شد. مهم‌ترین عنوان پونتی‌ها را واقعه کربلا تشکیل می‌داد.

خطبه‌های نماز جمعه مساجد اهل سنت در کشور بنگلادش با سلام و درود بر پیامبر اکرم(ص) و خاندان مطهرش شروع می‌شود. آنها از پنج تن آل عبا به نیکی یاد کرده و به آنها سلام و درود می‌فرستند. ائمه جمعه در خلال بیان خطبه ها، کرامت‌ها و حسن خلق‌های اهل بیت(ع) را تبیین کرده و مستعمان را به پیروی از سیره آنان تشویق می‌نمایند. آنان در ایام عاشورا خطبه‌های خود را به واقعه کربلا معطوف می‌دارند.

سنی مذهب‌های بنگلادش اغلب از اسامی ائمه اطهار(ع)، پیشوندهای میر، میرزا، سید، بی‌بی و بیگم برای نام گذاری فرزندانشان استفاده می‌کنند. اسامی و القابی نظیر کنیز فاطمه، کنیز بتول، و اسامی ائمه(ع) نیز یافت می‌شود. خیابان‌ها و محله‌هایی به‌نام میرپور، سیدپور و کربلا عنوان دارند.[نیازمند منبع]
مسلمانان بنگلادش شب نیمه شعبان را به عنوان شب برات می‌شناسند و در آن شب به راز ونیاز مشغولند. بیشتر مسلمانان روز نیمه شعبان را روزه می‌گیرند. شورای روِیت هلال ماه، که یک تشکیلات رسمی و دولتی است، شروع دقیق ماه شعبان و به دنبال آن تعیین رسمی و دقیق روز نیمه شعبان را گواهی داده و آن را تأیید می‌کند. این روز در کشور بنگلادش تعطیلی رسمی می‌باشد.[نیازمند منبع]

داستان جنگ‌های علی(ع)

در مورد جنگ‌های حضرت علی(ع) نیز داستان‌های عامیانه فراوانی در افواه مردم وجود دارد که بیشتر آنها ساختگی است. مثلاً، گفته‌اند: آن حضرت با کالی، یکی از خدایان هندو که زن است جنگید و او را شکست داد. این داستان‌ها که به صورت نثر نوشته شده، هرچند ساختگی است، اما ناشی از محبت آنان به حضرت علی(ع) می‌باشد.

داستان واقعه کربلا

در ادبیات نو بنگلادش، اولین بار فردی که به واقعه کربلا چهره ادبی داد، میر مشرف حسین بود که در اواخر سده نوزدهم می‌زیست. او واقعه کربلا را ـ با جزییات معتبر و نامعتبر ـ به صورت یک داستان بلند به رشته تحریر درآورد که محبوبیت بسیاری بین مسلمانان دارد. به‌عنوان مثال در داستان او آمده محمد حنفیه، برادر امام حسین(ع) به دمشق رفت و در جنگ با مروان، وی ا کشت و امام سجاد و خانواده سیدالشهدا(ع) را از قید اسارت نجات داد.[نیازمند منبع]

کتاب دیگری به نام بیشاد شیندو (دریای غم) وجود دارد، که در مراکز و منازل و جلسات مهم در روستاها و شهرها خوانده می‌شود. به این ترتیب که یک نفر آن را می‌خواند و ده‌ها نفر گوش داده و اشک می‌ریزند. این وضعیت تا اواسط دهه شصت قرن بیستم ادامه داشت.[نیازمند منبع]

شبیه‌خوانی و نمایشنامه

نمایش و شبیه‌خوانی در خصوص واقعه کربلا در بنگلادش رواج دارد که در فرهنگ بنگالی با نام زاتر (عزیمت) از آن یاد می‌شود. اجرای نمایشنامه زاتر تا پایان دهه هفتاد قرن بیستم در روستاهای بنگلادش رایج بود. البته از اوایل دهه شصت این گونه نمایشنامه‌ها در سطح شهر از رونق افتاد. به هر حال، زاتر در مورد واقعه کربلا دارای دو قسمت است. قسمت اول، مربوط به ماه محرم است که با شهادت امام حسین(ع) پایان می‌یابد و قسمت دوم آن، مربوط به پس از واقعه عاشورا و سرنوشت خانواده امام حسین(ع) و امام زین العابدین(ع) است. مردم با دیدن این نمایش نامه و درک مظلومیت امام حسین(ع) سوگوار می‌شوند.

در مورد واقعه کربلا سروده‌ای خاصی به نام زاری، که کلمه‌ای فارسی است، نیز نوشته‌اند، که طلاب مدارس دینی در مراسم مختلف بدون استفاده از موزیک آن را می‌خواندند. زاری جزء سرودهای بومی محسوب می‌شود.

عزاداری و مرثیه‌خوانی

سنت سوگواری و مرثیه خوانی در زمان حکومت گورکانیان هند (۹۳۲ ـ ۱۲۷۴ق) وارد این سرزمین شد و گسترش یافت و رفته رفته به یک فرهنگ سنتی در میان مردم تبدیل شد، به گونه‌ای که سنی‌ها تحت تأثیر شیعیان نیز در گرامی‌داشت چنین مراسمی سهیم شدند. سوگواری، مرثیه خوانی و خواندن مقتل کربلا در ادبیات بنگالی ریشه دوانیده و حتی در دوره معاصر نیز نذر الاسلام، شاعر ملی بنگلادش، در زمینه محرم، عاشورا و شهید کربلا شعرهای مشهوری سروده است.[نیازمند منبع]

مراسم عاشورای حسینی در بنگلادش

شهادت امام حسین(ع) در اعتقادات و باورهای دینی مردم بنگلادش جای دارد. شهروندان این کشور، اعم از سنی مذهب و هندو مسلک و شیعیان، در این مراسم شرکت می‌کنند؛ علامت‌ها، سیاه کوبی‌ها و نشانه‌های عزاداری امام حسین(ع) را می‌بوسند و برای خود و فرزندانشان از آن حضرت حاجت می‌گیرند. نفوذ این اعتقادات به حدی است که دولت بنگلادش روز دهم محرم را تعطیل عمومی اعلام کرده و در شهر داکا مکانی را به نام سرزمین کربل مشخص نموده است تا در روز عاشورا دستجات عزادار در آنجا گرد هم آیند. در این کشور هیأت روِیت ماه به منظور تعیین زمان دقیق روز شهادت امام حسین (همانند تعیین زمان عید فطر) حساسیت زیادی به خرج می‌دهد.

شیعیان در کشور بنگلادش در نقاط مختلف پراکنده هستند. سه تا پنج هزار نفر از این جمعیت در داکا (پایتخت) زندگی می‌کنند[یادداشت ۳] آنها در قالب چند حسینیه، امام باره و هیأت عزاداری فعالیت مذهبی خویش را انجام می‌دهند.

در آستانه روز عاشورا معمولاً رئیس جمهور، نخست وزیر و رهبران احزاب با صدور اطلاعیه‌های گوناگون از مسلمانان می‌خواهند تا اعمال خود را با روح ایثار، گذشت و فداکاری عجین نمایند. گروه‌های مذهبی و سیاسی گوناگون در این روز برنامه‌های متفاوتی از قبیل عزاداری و تعزیه خوانی در پایتخت و دیگر شهرهای بنگلادش برگزار می‌کنند.

در روز عاشورا تلویزیون رسمی بنگلادش و سایر کانال‌های تلویزیون‌های خصوصی، برنامه‌هایی ویژه عاشورا پخش می‌کنند و از پخش برنامه‌های شاد و مفرّح خودداری می‌نمایند. روزنامه‌ها هم مقالات ویژه‌ای در بیان اهمیت این روز منتشر می‌نمایند. خالده ضیاء، نخست وزیر سابق بنگلادش، در پیام خود به این نکته اشاره کرده بود که عاشورا نقطه عطفی در تاریخ اسلام است. خبرگزاری بنگلادش از قول خانم خالده ضیاء خبری را مبنی بر ضرورت آموزش عاشورا در متون دروس اجتماعی مدارس و دانشگاه‌ها نقل کرده بود.

منطقه‌ای به نام مانیک گنج در ۶۵ کیلومتری داکا، روز عاشورا میزبان چند هزار نفر عزادار است. حسینیه غارپور، یکی از حسینیه‌های مشهور کشور بنگلادش که زیر نظر صوفیان اداره می‌شود و از قدمتی زیاد برخوردار است، در این منطقه قرار دارد. مراسم دهه اول ماه محرم در این حسینیه با جمعیت فراوان برگزار می‌گردد.

در این مراسم معمولاً چند تن از فعالان دینی سخنرانی می‌کنند و به دنبال آن نوحه خوانی و عزاداری به سبک و روش خاص بومیان و با فریاد وای حسین، وای امام ادامه می‌یابد. گفته می‌شود صوفیان دارای ۲۶ مرکز و مقرّ تبلیغی و ارشادی در بنگلادش هستند.

پراکندگی شیعیان

حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد شیعیان در داکا زندگی می‌کنند. آنها اکثراً در منطقه داکای قدیمی و در محله حسینیه دالان زندگی می‌کنند و مناطق محمدپور و میرپور داکا در رتبه‌های بعدی قرار دارند. پس از داکا، شیعیان در غرب و جنوب غربی این کشور و در اطراف شهر کولنا، مرز هند و در مسیر کلکته زندگی می‌کنند. بیشتر تازه‌شیعیان در مناطق جیسور، سات خیرا، شارشا، کولنا، نورائیل، غازی پور، بوگرا، راجشاهی، داکا (مناطق میرپور، محمدپور و تنگی) ساکن‌اند و شیعیان قدیمی در مناطق کولنا، رنگپور، سیدپور، راجشاهی، چیتاگنگ، داکا (مناطق داکای قدیم، میرپور، محمدپور، پلتن، مگ بازار) سکونت دارند.[نیازمند منبع]

مراکز تبلیغی شیعیان

مهم‌ترین مراکز تبلیغی و مذهبی شیعیان در بنگلادش را حسینیه‌ها تشکیل می‌دهند. یکی از خدمات بزرگی که علمای مهاجر ایرانی به شبه قاره هند در طول تاریخ ارائه کردند، نهضت تأسیس حسینیه‌هایی بود که مرکز فعالیت شیعیان قرار گرفته و در تمام ایام سال و بخصوص از ابتدای محرم تا هشتم ربیع الاول، مراسم مختلفی در آنها برگزار می‌گردد.

در کشور بنگلادش عموماً حسینیه‌ها نقش مساجد را هم ایفا می‌کنند. دلیل آن این است که چون برگزاری مراسم سینه زنی و عزاداری در مساجد