پاورپوینت کامل برهان حدوث ۲۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل برهان حدوث ۲۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل برهان حدوث ۲۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل برهان حدوث ۲۶ اسلاید در PowerPoint :

محتویات

۱ مفهوم‌شناسی
۲ قالب برهان

۲.۱ اثبات اصل نخست (حدوث عالم)

۲.۱.۱ استدلال اول: باهلی
۲.۱.۲ استدلال دوم: اشعری

۲.۲ اثبات اصل دوم (نیازمندی حادث به خالق)

۲.۲.۱ استدلال اول: باقلانی
۲.۲.۲ استدلال دوم: جوینی

۳ برهان حدوث در روایات
۴ دیدگاه فلاسفه

۴.۱ ایرادهای فلاسفه بر برهان حدوث

۴.۱.۱ ایراد اول: تناقض درونی
۴.۱.۲ ایراد دوم: ناتوان بودن در اثبات خدای ادیان

۵ لوازم و نتایج برهان
۶ جستارهای وابسته
۷ پانویس
۸ منابع
۹ پیوند به بیرون

مفهوم‌شناسی

حدوث به معنای این است که یک پدیده قبل از اینکه به وجود بیاید، نبوده است و توسط علتش ایجاد شده است.
این مفهوم قبل از آنکه در بیان فلاسفه مسلمان آورده شود و بر دو گونه حدوث ذاتی و حدوث زمانی تقسیم شود، در اندیشه و زبان متکلمان جای گرفته است.
در ادبیات رایج متکلمان، حدوث تنها به معنای حدوث زمانی به کار رفته است. به این ترتیب، جهان حادث، زمانی وجود نداشته و سپس در مقطعی از زمان پدید آمده است.[۱]

قالب برهان

ساختار کلی اغلب دلیل‌هایی که متکلمان بر اثبات وجود خداوند آورده‌اند، وابسته به پذیرش دو اصل است:

اصل نخست: وجود چیزی که از زمانی شروع می‌شود و ثابت نیست. از این شروع و تغییر به حدوث زمانی یاد می‌شود.
اصل دوم: نیاز هر امر حادث، به عاملی که عاری از حدوث است و به او هستی و تَعیُّن ببخشد.

اثبات اصل نخست (حدوث عالم)

استدلال اول: باهلی

استدلالی که شهرستانی آن را به ابوالحسن باهلی نسبت داده است، [۲] نوعی تشبیه و مقایسه میان وضع موجودات و کل جهان است.

مطابق این استدلال موجودی مانند انسان نمی‌تواند خود به خود یا بوسیله خودش، از مرحله آغازین پیدایش به مراحل رشد و کمال رسیده باشد، همچنان که ساختمان به خودی خود از خاک پدید نمی‌آید. پس انتقال موجودات از حالی به حال دیگر، وابسته به کنش و فعل فاعلی مدبر و باهوش است.

بنابراین وجود تکامل در مراحل زندگیِ یک موجود، نشانه وجود فاعل و علتی مدبر و آگاه است. [۳]

این استدلال ساده، از برخی آیات قرآنی گرفته شده است. آیاتی که آفرینش الهی را به بندگان یادآوری می‌کند.[۴]

استدلال دوم: اشعری

این استدلال که به اشعری نسبت داده شده است و بر اساس نظریه ذره غیر قابل تجزیه شکل گرفته است.

بر اساس این نگرش که نگاه عمومی متکلمان قدیم بوده است، جهان طبیعت از ذرات ریزی تشکیل شده که تجزیه نمی‌شوند و اجسام و پدیده‌های طبیعی به وسیله اجتماع آنها با یکدیگر و جدا شدنشان از یکدیگر به وجود آمده‌اند.

این ذرات اگرچه از ابتدای زمان پیدایش عالم بوده‌اند و به اصطلاح ازلی هستند، ولی تا زمانی که با یکدیگر رابطه نداشته باشند و گسست و پیوستی با هم نداشته باشند، برای پیدایش عالم کافی نیستند.

بنابراین، آفریدگار جهان با ترکیب و جدا کردن این ذرات، جهان را به وجود آورده است و این ویژگی ترکیبی است که می‌توان آنها را حادث نامید؛ زیرا این ترکیب و جدایی از ازل نبوده و بوسیله خالقی پدید آمده است. [۵]

اثبات اصل دوم (نیازمندی حادث به خالق)

بر اساس اصل دوم که در مقدمه دوم این استدلال به کار رفته است، جهان طبیعت که حادث است، به خالق و آفریدگاری نیاز دارد که خودش حادث نیست.

متکلمان اشعری این مقدمه و اصل را با چند روش اثبات کرد:

استدلال اول: باقلانی

باقلانی (متولد ۴۰۳ق /۱۰۱۳م) برای اثبات این مسئله می‌نویسد:

همچنان که یک نوشته نمی‌تواند بدون وجود نویسنده و یک ساختمان بدون وجود سازنده ایجاد شود، نقش‌های جهان مستلزم وجود فاعل و آفریدگاری نقش آفرین است. [۶]

استدلال دوم: جوینی

جوینی (متولد ۴۷۹ق /۱۰۸۶م) برای اثبات این مسئله می‌نویسد:

نخست اینکه جهان و هر چه در آن است، می‌تواند و می‌توانست یکسره به گونه‌ای دیگر باشد.
دوم اینکه آنچه احتمال و امکان بودن به صورت دیگر در آن راه دارد، حادث است و نیازمند فاعلی است که یکی از صورت‌ها و گونه‌ها را در میان احتمال‌های ممکن برایش ایجاد کند و آن موجود را به آن صورت بیافریند. &#۹۱