توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل احمد (نام پیامبر اسلام) ۱۰۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۰۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل احمد (نام پیامبر اسلام) ۱۰۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل احمد (نام پیامبر اسلام) ۱۰۸ اسلاید در PowerPoint :

احمد

برای دیگر کاربردها، احمد (ابهام‌زدایی) را ببینید.

احمد، از برجسته ‌ترین نامهای پیامبر اسلام که در قرآن مجید نیز آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – واژه احمد از نظر دستوری
۲ – ساختار صرفی واژه احمد
۳ – واژه احمد در قرآن
۴ – نسبی نگری به جنبه علمیت این نام
۵ – علمیت نام احمد بعد از نام محمد
۵.۱ – روایت جبیربن مطعم
۵.۲ – روایات دیگر
۵.۳ – متون شعری
۶ – اولین مسمی به احمد
۷ – عدم تداول نام احمد تا اواخر قرن اول
۷.۱ – علت تأخیر رواج نامگذاری به احمد
۷.۱.۱ – تحقیق در پندارهای نخستین اسلامی
۸ – علمیت نام احمد برای پیامبر
۹ – مفهوم تفضیلی احمد
۹.۱ – روایات
۱۰ – احمد و محمد دو نام اصلی پیامبر
۱۱ – بشارت به احمد در قرآن
۱۲ – نام احمد در نوشته‌های عهد جدید
۱۲.۱ – نقل سهل مریسی
۱۳ – بشارت به احمد در کتابهای آسمانی و تعالیم پیامبران
۱۳.۱ – بشارت به پیامبر در صحف انبیا
۱۳.۲ – بشارت در انجیل یوحنا
۱۳.۳ – پاراکلتوس
۱۴ – فهرست منابع
۱۵ – پانویس
۱۶ – منبع

۱ – واژه احمد از نظر دستوری

از نظر دستوری، با این تلقی غالب که واژه احمد از نظر اشتقاقی صیغه افعل تفضیل از ریشه «ح م د» است، مفهوم صفت تفضیلی ـ عالی از «محمود» به معنی «ستوده ترـ ستوده ترین» یا از « حامد » به معنی «ستاینده تر ـ ستاینده ترین» از آن بر می‌آید.
اگر چه از دیدگاه قواعد مربوط به ساخت افعل تفضیل در صرف عربی، به ویژه از دیدگاه دستوریان بصره، احتمال دوم بر نخستین رجحان دارد، اما همواره در میان عالمانی که به دور از قواعد صرفی بر این مسأله نگریسته‌اند، قول نخست از پذیرش ویژه‌ای برخوردار بوده است،

[۱] محمد ابن قیم جوزیه، زادالمعاد، ج۱، ص۶۹، در حاشیه شرح المواهب.

با این‌همه، برخی از پیشینیان، نه به اعتبار قواعد دستوری، بلکه بر پایه متون روایی مانند این حدیث نبوی که «در روز قیامت برای او پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- ستایشهایی گشوده می‌شود که برای کسی پیش تر گشوده نشده است و او با آن ستایشها پروردگارش را می‌ستاید»، مفهوم ستاینده ‌ترین را بر ستوده‌ترین مرجح شمرده‌اند.

[۲] قاضی عیاض، الشفاء، ج۱، ص۳۱۲ـ۳۱۳، به کوشش علی محمد بجاوی، بیروت، ۱۹۷۷م.

[۳] عبدالرحمان سهیلی، الروض الانف، ج۲، ص۱۵۳، به کوشش عبدالرحمان وکیل، قاهره، ۱۳۸۷ق/۱۹۶۷م.

[۴] ملاعلی قاری، جمع الشمائل، ج۲، ص۱۸۱ـ۱۸۲، قاهره، ۱۳۱۸ق.

۲ – ساختار صرفی واژه احمد

درباره ساختار صرفی واژه «احمد» برخی سخنان نامشهور نیز وجود داشته است:
برخی اشتقاق آن را از مصدر حمد شبیه به اشتقاق احمر از حمره شمرده، بدون لحاظ شرایط دستوریان برای چنین اشتقاقی، در واقع آن را گونه ای از صفت مشبه دانسته اند

[۵] علی اربلی، کشف الغمه، ج۱، ص۷، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

و گویا برخی نیز آن را همچون بعضی از نامهای کهن عربی، علم منقول از فعل مضارع تلقی می‌کرده‌اند،

[۶] محمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۱۸، ص۸۳، بیروت، ۱۹۶۶م.

ولی هیچ‌یک از این دو نگرش، اعتباری تحصیل نکرده است.

۳ – واژه احمد در قرآن

واژه «احمد» برای نامیدن پیامبر اسلام در یک موضع از قرآن مجید

[۷] صف /سوره۶۱، آیه۶.

به کار رفته است؛ آنجا که از زبان عیسی – علیه‌السلام- بشارتی درباره آمدن پیامبری در روزگاران بعد مطرح شده است.

۴ – نسبی نگری به جنبه علمیت این نام

اینکه «احمد» از نظر دستوری اشتقاق روشنی داشته و می‌توانست در کنار نام اصلی پیامبر- صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- «محمد» علاوه بر جنبه علمیت، از حیث اشتقاق نیز تصویری نیکو از شخصیت روحانی پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- بنمایاند، موجب گردید که علمیت این نامها به گونه‌ای نسبی نگریسته شود، تا آن‌جا که گاه این امر به صورت نظریه‌ای به روشنی بیان گردیده است.
به عنوان نمونه، ابن قیم جوزیه اظهار داشته است که تمامی نامهای پیامبر- صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- نامهایی محض برای مجرد شناسایی مسمی نیستند، بلکه ساخته‌ای وصفی و نام‌هایی مشتق هستند که برای مسمای خود ستایش و کمال را ایجاب می‌کنند.

[۸] محمد قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۱، ص۶۶، بیروت، ۱۹۶۶م.

هر چند در نوشته‌های کهن، نمونه‌ای صریح از چنین نظریه‌هایی به چشم نمی‌خورد، اما در عمل دیدگاه مشابهی در میان مسلمانان در اعصار پیش‌تر نیز وجود داشته است.

۵ – علمیت نام احمد بعد از نام محمد

درباره علمیت نام احمد باید گفت که هر گاه نویسنده‌ای درصدد بر می‌آمد تا بجز محمد، نامهای دیگری را برای پیامبر اسلام بر شمارد، همواره نام احمد در مرتبه نخست یاد می‌شد.

۵.۱ – روایت جبیربن مطعم

مشهورترین متن روایی در این باره حدیث جبیربن مطعم به نقل از پیامبر- صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- است که در آن از ۵ نام پیامبر سخن رفته، و پیش از همه نامهای محمد و احمد به میان آمده است.
نگرشی به اسانید روایت نشان می‌دهد که این حدیث از طریق روایت زهری از محمد بن جبیر از جبیر بن مطعم شهرت یافته است

[۹] محمد بخاری، صحیح، ج۲، ص۲۷۰، همراه با حاشیه سندی، قاهره.

[۱۰] محمد بخاری، صحیح، ج۳، ص۲۰۱، همراه با حاشیه سندی، قاهره.

[۱۱] مسلم بن حجاج، صحیح، ج۱، ص۱۸۲۸، به کوشش محمد فؤاد عبدالباقی، قاهره، ۱۹۵۵ م.

[۱۲] محمد ترمذی، سنن، ج۵، ص۱۳۵، به کوشش احمد محمد شاکر و دیگران، قاهره، ۱۳۵۷ق/۱۹۳۸م به بعد.

۵.۲ – روایات دیگر

اما نظیر همین مضون گاه با تفاوتی اندک در جزئیات از طریق جعفر بن ابی وحشیه و عتبه بن مسلم از نافع فرزند دیگر جبیربن مطعم از پدرش.

[۱۳] محمد ابن سعد، کتاب الطبقات الکبیر، ج۱، ص۶۵، به کوشش زاخا و دیگران، لیدن، ۱۹۰۴ـ۱۹۱۵م.

[۱۴] محمد حاکم نیشابوری، مستدرک الصحیحین، ج۲، ص۶۰۴، حیدرآباد دکن، ۱۳۳۴ق.

[۱۵] احمد بیهقی، دلائل النبوه، ج۱، ص۱۵۵، به کوشش عبدالمعطی قلعجی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

همچنین با سلسسله اسناد اعمش و مسعودی از عمر و بن مره از ابوعبیده از ابو موسی اشعری از پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم-

[۱۶] مسلم بن حجاج، صحیح، ج۱، ص۱۸۲۸ـ۱۸۲۹، به کوشش محمد فؤاد عبدالباقی، قاهره، ۱۹۵۵ م.

[۱۷] احمد بن حنبل، مسند، ج۴، ص۳۹۵، قاهره، ۱۳۱۳ق.

[۱۸] احمد بن حنبل، مسند، ج۴، ص۴۰۴، قاهره، ۱۳۱۳ق.

[۱۹] احمد بن حنبل، مسند، ج۴، ص۴۰۷، قاهره، ۱۳۱۳ق.

[۲۰] محمد ابن سعد، کتاب الطبقات الکبیر، ج۱، ص۶۵، به کوشش زاخا و دیگران، لیدن، ۱۹۰۴ـ۱۹۱۵م.

[۲۱] محمد حاکم نیشابوری، مستدرک الصحیحین، ج۲، ص۶۰۴، حیدرآباد دکن، ۱۳۳۴ق.

[۲۲] احمد بیهقی، دلائل النبوه، ج۱، ص۱۵۶ـ۱۵۷، به کوشش عبدالمعطی قلعجی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

و با سلسله اسناد حماد بن سلمه از عاصم از زربن حبیش از حذیفه ، یا سلسله اسناد ابوبکر بن عیاش از عاصم از ابووائل از حذیفه از پیامبر- صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم-

[۲۳] احمد بن حنبل، مسند، ج۵، ص۴۰۵، قاهره، ۱۳۱۳ق.

[۲۴] محمد ترمذی، «الشمائل»، ج۱، ص۲۱۱ـ۲۱۲، همراه با حاشیه با جوری، قاهره، ۱۳۴۴ق.

[۲۵] محمد ابن سعد، کتاب الطبقات الکبیر، ج۱، ص۶۵، به کوشش زاخا و دیگران، لیدن، ۱۹۰۴ـ۱۹۱۵م.

روایت شده است.
برپایه این اسانید می‌توان چنین برداشت کرد که مضمون حدیث یاد شده، در نیمه اول از سده ۱ ق از سوی صحابیان مختلف بازگو می‌شده است، اما تنها از نسلهای آغازین سده ۲ق است که روایت‌ها از حالت نقل فرد از فرد فراتر رفته، در سطح گسترده‌تری انتشار یافته است.

۵.۳ – متون شعری

در کنار این روایات، باید به متون شعری بازمانده از سرایندگان دهه‌های آغازین سده ۱ ق چون حسان بن ثابت ،

[۲۶] دیوان حسان بن ثابت، به کوشش ولید عرفات، ج۱، ص۲۷۰، بیروت، ۱۹۷۴م.

ابن زبعری ،

[۲۷] احمد ابن طیفور، کتاب بغداد، ج۱، ص۵۳، به کوشش محمد زاهد کوثری، قاهره، ۱۳۶۸ق/۱۹۴۹م.

امرؤالقیس کندی

[۲۸] محمد ابن حبیب، المحبر، ج۱، ص۱۸۶، به کوشش لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن، ۱۳۶۱ق/۱۹۴۲م.

و کعب بن مالک

[۲۹] محمد ابن حبیب، المحبر، ج۱، ص۲۷۲، به کوشش لیشتن اشتتر، حیدر آباد دکن، ۱۳۶۱ق/۱۹۴۲م.

اشاره کرد که در آن‌ها پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم-، «احمد» نامیده شده است.

[۳۰] عبدالرحمان سهیلی، الروض الانف، ج۲، ص۱۵۷، به کوشش عبدالرحمان وکیل، قاهره، ۱۳۸۷ق/۱۹۶۷م.

[۳۱] دیوان ابی طالب، روایت ابوهفان مهزمی، ج۱، ص۱۲، نجف، ۱۳۵۶ق.

[۳۲] دیوان ابی طالب، روایت ابوهفان مهزمی، ج۱، ص۱۳، نجف، ۱۳۵۶ق.

[۳۳] دیوان ابی طالب، روایت ابوهفان مهزمی، ج۱، ص۱۹، نجف، ۱۳۵۶ق.

برپایه مجموع آنچه ذکر شد، ظاهراً باید پذیرفت که تلقی وجود بیش از یک نام برای پیامبر- صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- و به‌ویژه نام احمد، از همان نیم سده نخستین هجری وجود داشته است و این امر با توجه به مفهوم ظاهر از عبارت قرآنی «اسمه احمد» دور از انتظار نبوده، کاملاً قابل درک است.

۶ – اولین مسمی به احمد

اگرچه در میان برخی از عالمان سده‌های میانه اسلامی، این تلقی با تأکید ویژه‌ای دیده می‌شود که هرگز کسی پیش از پیامبر اسلام به احمد نامیده نشده است و این امر نشانه‌ای از حکمت خداوند دانسته شده، تا کسی با احمد بشارت داده شده از سوی حضرت مسیح مشتبه نگردد،

[۳۴] قاضی عیاض، الشفاء، ج۱، ص۳۱۳، به کوشش علی محمد بجاوی، بیروت، ۱۹۷۷م.

اما نمونه‌هایی پراکنده از تداول این نام در میان عرب پیش از اسلام به دست آمده است.
این نمونه‌ها که روایات آن‌ها از نظر صحت ودقت ضبط، باید به درجات مختلفی طبقه‌بندی شوند، عبارتند از: ابوعمرو احمد بن حفص بن مغیره مخزومی

[۳۵] علی ابن اثیر، اسدالغابه ، ج۱، ص۵۳ ، قاهره،۱۲۸۰ق .

[۳۶] احمد ابن حجر، الاصابه، ج۴، ص۱۳۹، قاهره ۱۳۲۸ق.

احمد بن غجیان ، احمد بن ثمامه طایی ، احمد بن دومان و احمد بن زید

[۳۷] محمد زرقانی، شرح المواهب اللدنیه، ج۳، ص۱۵۸، قاهره، ۱۳۲۹ق.

[۳۸] احمد ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۲۲، قاهره ۱۳۲۸ق.

همچنین تیره‌های مسمی به «بنواحمد» در میان قبایل همدان ، طیئ و غیر آن

[۳۹] محمد زرقانی، شرح المواهب اللدنیه، ج۳، ص۱۵۸، قاهره، ۱۳۲۹ق.

و به صورت کنیه در مورد ابواحمد عبد ابن جحش

[۴۰] محمد ابن سعد، کتاب الطبقات الکبیر، ج۳، ص۶۲، به کوشش زاخا و دیگران، لیدن، ۱۹۰۴ـ۱۹۱۵م.

[۴۱] علی ابن اثیر، اسدالغاب ، ج۵، ص۱۳۳ ، قاهره،۱۲۸۰ق .

گفتنی است که درسنگ نبشته‌های یافته شده در صفاه واقع در شمال شبه جزیره عربستان نیز نامهایی نزدیک به احمد دیده می‌شود که به عقیده پژوهشگران، صورتی اختصار یافته از نامهایی بوده است که با نام خداوند ترکیب گردیده‌اند.

۷ – عدم تداول نام احمد تا اواخر قرن اول

با وجود این پیشینه و به رغم کاربرد احمد به عنوان نام پیامبر-صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- تا دهه‌های پایانی سده ۱ ق، نام احمد برخلاف نامهای هم ریشه آن محمد و محمود و حمید (یا حمید) تداول نیافته بود.
نمونه‌ای از نامگذاری به احمد در نیمه نخست سده ۱ ق از سوی واقدی گزارش شده که به شدت مورد تردید است؛،

[۴۲] دیوان ابی طالب، روایت ابوهفان مهزمی، نجف، ۱۳۵۶ق.

[۴۳] احمد ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۹۷، قاهره ۱۳۲۸ق.

[۴۴] احمد ابن حجر، لسان المیزان، ج۴، ص۱۲۲، حیدرآباد دکن، ۱۳۲۹ق.

در حالی که غالب منابع تنها به ۳ فرزند از آن دو، با نامهای عبدالله، عون و محمد اشاره کرده‌اند

[۴۵] محمد ابن سعد، کتاب الطبقات الکبیر، ج۴، ص۲۲ـ۲۳، به کوشش زاخا و دیگران، لیدن، ۱۹۰۴ـ۱۹۱۵م.

[۴۶] علی ابن اثیر، اسدالغاب ، ج۵، ص۳۹۵ ه، قاهره،۱۲۸۰ق .

[۴۷] احمد ابن عنبه، عمده الطالب، ج۱، ص۳۶، نجف ۱۳۸۰ق/۱۹۶۱م.

====احمد بن عمرو بن تمیم====
آنچه به قطع می‌توان گفت، این است که در موالید اسلامی احمد بن عمرو بن تمیم ، پدر خلیل ادیب مشهور مکتب بصره (د ۱۷۰ق/۷۸۶م) نخستین کسی است که نام احمد یافت و با احتساب این‌که خلیل خود در ۷۴ سالگی وفات یافته است

[۴۸] ابن ندیم، الفهرست، ج۱، ص۴۸.

[۴۹] یحیی نووی، تهذیب الاسماء و اللغات، ج۱، ص۱۷۸، قاهره، ۱۹۲۷ م.

و تولد او بر این پایه در حدود سال ۹۶ق/۷۱۵م رخ داده است، نامگذاری پدرش تخمیناً می‌بایست مربوط به ربع سوم از سده ۱ق بوده باشد.
فردی به نام « احمد ابن حمویه » را ـ که از اصحاب امام علی بن حسین – علیه‌السلام- (د۹۵ق/۷۱۴م) شمرده شده

[۵۰] محمد طوسی، رجال، ج۱، ص۸۴، نجف، ۱۳۸۰ق/۱۹۶۱م.

ـ نیز، در صورت اعتماد بر گزارش، باید به عنوان نمونه‌ای در کنار احمد پدر خلیل جای داد و با اندکی تأخر، از فردی دیگر به نام « احمد بن محمد حضرمی » می‌توان یاد کرد که در زمره اصحاب امام باقر – علیه‌السلام- (د۱۱۴ق/۷۳۲م) به‌شمار آمده است.

[۵۱] احمد برقی، رجال، ج۱، ص۱۰، به کوشش جلال الدین محدث ارموی، همراه رجال ابن داوود حلی، تهران، ۱۳۴۲ش.

تأکید بر شخصیت پدر خلیل به عنوان نخستین کسی که در دوره اسلامی احمد نامیده شده است، در منابع کهن اسلامی دیده می‌شود

[۵۲] ابن ندیم، الفهرست، ج۱، ص۴۸.

و گاه در این‌باره دعوی اتفاق نظر نیز به چشم می‌خورد

[۵۳] احمد ابن حجر، لسان المیزان، ج۴، ص۱۲۲، حیدرآباد دکن، ۱۳۲۹ق.

و این یادکردها خود تأییدی بر این نکته تاریخی است که حتی در اعصار کهن، نویسندگان اسلامی مدارکی دال بر این‌که در نیمه نخست سده ۱ ق، مسلمان زادگان را احمد نامیده باشند، در دست نداشته‌اند.

۷.۱ – علت تأخیر رواج نامگذاری به احمد

شماری از پژوهشگران معاصر، با توجه به تأخیر رواج نامگذاری به احمد در میان مسلمانان و برخی استدلالات دیگر، چنین پنداشته‌اند که واژه «احمد» در قرآن مجید نباید به سان یک علم، بلکه باید به عنوان یک صفت تلقی گردد و برداشت علمیت از این واژه، از هنگامی آغاز شده است که پیامبر اکرم را با «فارقلیط» موعود انجیل یکی دانسته‌اند.

۷.۱.۱ – تحقیق در پندارهای نخستین اسلامی

اگر چه در برخی از مبانی استدلال برای پردازش این نظریه جای گفت و گوست، اما فراسوی این گفت وگوها، حقیقتی انکار ناپذیر وجود دارد، مبنی بر آن‌که صرف کاربرد واژه «احمد» برای پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- در قرآن مجید، حتی در حد یک صفت، و نیز سابقه این نام در میان عرب می‌توانست انگیزه‌ای کافی در نامگذاری به احمد برای مسلمانان فراهم آورد؛ از این رو اگر تاریخ، فترتی در نامگذاری به احمد را در میان عرب ـ درست در همان زمان انتقال از آیین کهن به اسلام ـ نشان می‌دهد، علت آن را باید در پندارهای نخستین اسلامی جست و جو کرد.
بدون این‌که گزارش بخصوصی در میان باشد، این احتمال را می‌توان مطرح ساخت که مسلمانان صدر اسلام همچنانکه از تکنی به ابوالقاسم، کنیه پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم-

[۵۴] محمد بخاری، صحیح، ج۲، ص۱۴، همراه با حاشیه سندی، قاهره.

[۵۵] مسلم بن حجاج، صحیح، ج۱، ص۱۶۸۲- ۱۶۸۴، به کوشش محمد فؤاد عبدالباقی، قاهره، ۱۹۵۵ م.

یا دست کم از جمع بین نام محمد و کنیه ابوالقاسم پرهیز داشته‌اند.

[۵۶] سلیمان ابوداوود سجستانی، سنن، ج۴، ص۲۹۲ ، به کوشش محمد محیی الدین عبدالحمید، قاهره ، داراحیاء السنه النبویه .

[۵۷] محمد ترمذی، سنن، ج۵، ص۱۳۶ ـ ۱۳۷، به کوشش احمد محمد شاکر و دیگران، قاهره، ۱۳۵۷ق/۱۹۳۸م به بعد.

[۵۸] محمد کلینی، الکافی، ج۶، ص۲۱، به کوشش علی اکبر غفاری، تهران، ۱۳۹۱ق.

از نامگذاری فرزندان خود به احمد نیز اجتناب می‌کرده‌اند.
شکستن این پرهیز و رواج نامگذاری به احمد، حتی مطرح شدن استحباب این نام

[۵۹] محمد کلینی، الکافی، ج۶، ص۱۹، به کوشش علی اکبر غفاری، تهران، ۱۳۹۱ق.

[۶۰] محمد زرقانی، شرح المواهب اللدنیه، ج۵، ص۳۰۱، قاهره، ۱۳۲۹ق.

نیز غریب‌تر از آن نیست که پرهیز از جمع بین نام و کنیه محمد و ابوالقاسم در همان عصر صحابه گاه به گاه شکسته می‌شده است.

[۶۱] احمد ابن حجر، الاصابه، ج۳، ص۵۰۹، قاهره ۱۳۲۸ق.

۸ – علمیت نام احمد برای پیامبر

درباره علمیت نام احمد برای پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- باید از روایاتی یاد کرد که از نامگذاری پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- به وسیله یکی از بزرگان خاندان نبوی در اوان ولادت سخن به میان آورده‌اند.
برپایه روایتی از امام باقر – علیه‌السلام- در دوره حمل، به آمنه مادر پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- ندا در رسید که نام فرزند خود را احمد گذارد

[۶۲] محمد ابن سعد، کتاب الطبقات الکبیر، ج۱، ص۶۱، به کوشش زاخا و دیگران، لیدن، ۱۹۰۴ـ۱۹۱۵م.

[۶۳] محمد ابن سعد، کتاب الطبقات الکبیر، ج۱، ص۶۴، به کوشش زاخا و دیگران، لیدن، ۱۹۰۴ـ۱۹۱۵م.

[۶۴] عبدالملک ابن هشام، السیره النبویه، ج۱، ص۱۴۵، به کوشش طه عبدالرئوف سعد، بیروت، ۱۹۷۵م.

همچنین در روایتی شیعی آمده است که نام احمد را ابوطالب عموی پیامبر – صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم- در روز نهم ولادت بر وی گذارد و حضرت را به سبب ستایش اهل آسمان و زمین احمد نام نهاد.

[۶۵] محمد کلینی، الکافی، ج۶، ص۳۴، به کوشش علی اکبر غفاری، تهران، ۱۳۹۱ق.

به هر حال در مقایسه بین دو نام احمد و محمد از نظر تقدم زمانی، برخی از سیره نویسان، تسمیه پیامبر – صلی