پاورپوینت کامل در سهایی سعادتبخش از قیام امام حسین(علیه السلام) برای زائران اربعین ۷۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل در سهایی سعادتبخش از قیام امام حسین(علیه السلام) برای زائران اربعین ۷۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل در سهایی سعادتبخش از قیام امام حسین(علیه السلام) برای زائران اربعین ۷۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل در سهایی سعادتبخش از قیام امام حسین(علیه السلام) برای زائران اربعین ۷۴ اسلاید در PowerPoint :

یکی از عبادات بزرگ که ائمه: در روایات بسیاری به آن سفارش کرده اند، زیارت اربعین امام حسین علیه السلام است. یکی از مهم ترین احادیث در این زمینه، فرمایشی از امام حسن عسکری علیه السلام است که فرمود:

عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ صَلَاهُ الْإِحْدَی وَ الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَهُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ فِی الْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِ«بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» (مفید، ۱۴۱۳ق، ص۵۳).

نشانه های انسان مؤمن پنج چیز است: پنجاه رکعت نماز روزانه (نمازهای واجب و نافله)؛ زیارت اربعین؛ انگشتر به دست راست کردن؛ پیشانی بر خاک نهادن؛ و «بسم الله الرحمن الرحیم» را بلند گفتن.

ازاین رو بسیاری از شیعیان اهل بیت: همه ساله در ایام اربعین خود را از دورترین نقاط به مرقد مطهر اباعبدالله الحسین علیه السلام می رسانند و آن حضرت را زیارت می کنند. آشنایی با قیام و شهادت امام حسین علیه السلام و مصائبی که آن حضرت و اصحاب و خاندانش در این راه متحمل شدند، دل افراد را به درد می آورد و بی اختیار اشک را بر دیدگان آنان جاری می سازد. این امر را می توان ناشی از دو چیز دانست: عظمت مصیبت آن حضرت، و قرار داشتن محبت امام حسین علیه السلام در عمق وجود مؤمنان به گونه ای که دل آنان با یاد و نام آن حضرت به لرزه می افتد و اشکشان سرازیر می شود. در حدیثی از امام صادق علیه السلام می خوانیم:

رسول خدا(ص) امام حسین علیه السلام را دید که به سوی او می آید؛ پس او را در دامان خود نشاند و فرمود: «إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرَارَهً فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً»؛ «همانا برای کشته شدن حسین علیه السلام شور و حرارتی در دل های مؤمنان است که هیچ گاه سرد و خاموش نمی شود». امام صادق علیه السلام سپس فرمود: پدرم فدای کشته هر اشکی. کسی پرسید: «کشته هر اشکی» یعنی چه؟ فرمود: هیچ مؤمنی آن حضرت را یاد نمی کند مگر آنکه [در غم مصیبت او] می گرید (نوری، ۱۴۰۸ق، ج۱۰، ص۳۱۸).

به علاوه، امام حسین علیه السلام الگویی بسیار والاست که همگان را به سوی خود جذب می کند. حرکت امام حسین علیه السلام در قیام علیه دستگاه ظلم بنی امیه و جهاد و شهادت در راه خدا، برای همه انسان های آزاده جهان، بسیار تأثیرگذار و درس آموز است. در قیام امام حسین علیه السلام درس ها و عبرت های بسیاری برای اهل فکر و اندیشه وجود دارد که لازم است مورد توجه قرار گیرد تا برای تکامل مادی و معنوی افراد و جوامع، ثمربخش باشد. زیارت اربعین آن حضرت، متضمن درس هایی است که عمل به آنها می تواند سعادت دنیا و آخرت جوامع اسلامی و انسانی را تأمین کند. در ادامه به بیان برخی از مهم ترین درس های قیام عاشورا برای زائران اربعین امام حسین علیه السلام می پردازیم.

۱- حرکت در مسیر قرب خداوند و سعادت واقعی

حضور انسان در این دنیا برای تکامل و نیل به سعادت ابدی است؛ به این صورت که با رفتارهای اختیاری خود در مسیر کمال قدم بردارد و به قرب الهی نائل گردد. بدون حرکت در این مسیر، زندگی انسان پوچ و بی معنا خواهد بود و ارزشی نخواهد داشت. ازاین روست که در دعاهای بسیار می خوانیم که ائمه اطهار: از خداوند می خواهند که وصول به خدای متعال و انقطاع از هر آنچه غیر اوست، نصیب ایشان گرداند؛ مثلاً در دعای عرفه می خوانیم:

إِلَهِی هَبْ لِی کَمَالَ الِانْقِطَاعِ إِلَیْکَ وَ أَنِرْ أَبْصَارَ قُلُوبِنَا بِضِیَاءِ نَظَرِهَا إِلَیْکَ حَتَّی تَخِرَقَ أَبْصَارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ إِلَی مَعْدِنِ الْعَظَمَهِ وَ تَصِیرَ أَرْوَاحُنَا مُعَلَّقَهً بِعِزِّ قُدْسِک (ابن طاوس، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۶۸۷).

خدایا نهایت انقطاع به سوی خودت را به من عطا کن و چشم های قلوب ما را با روشنایی نظرشان به تو، نورانی ساز تا چشم های قلوبمان پرده های نور را بدَرند و به معدن عظمت دست یابند و روح های ما به عزت ساحت مقدس تو بیاویزند.

امامان معصوم: در رأس حرکت کنندگان در مسیر کمال و قرب خداوند قرار دارند. آنان انسان های بزرگی هستند که در کنار طی طریق الهی، با دلسوزی برای بندگان خدا آنان را نیز به این مسیر فرامی خوانند و به بندگی و اطاعت از دستورهای خداوند توصیه می کنند. افزون بر این، ائمه اطهار: الگوهای بشریت اند و عمل آنان می تواند و باید سرمشق انسان ها قرار گیرد.

عمل امام حسین علیه السلام در قیام و جهاد در راه خدا و شهادت در این مسیر، بدون تردید عبادتی بزرگ بود که ایشان را تا بالاترین درجات کمال نزد خداوند بالا برد و جایگاه آن حضرت را در ملأ أعلی قرار داد. آن حضرت با توجه به این مطلب حتی در ساعات سخت روز عاشورا نیز خدا را فراموش نکرده، با او سخن می گوید و چنین دعا می کند:

صَبْراً عَلی قَضائِکَ یا رَبِّ لا إِلهَ سِواکَ، یا غِیاثَ الْمُسْتَغیثینَ، مالِی رَبٌّ سِواکَ، وَ لا مَعْبُودٌ غَیْرُکَ، صَبْراً عَلی حُکْمِکَ یا غِیاثَ مَنْ لا غِیاثَ لَهُ، یا دائِماً لا نَفادَ لَهُ، یا مُحْیِی الْمَوْتی، یا قائِماً عَلی کُلِّ نَفْسٍ بِما کَسَبَتْ، احْکُمْ بَیْنی وَ بَیْنَهُمْ وَ أَنْتَ خَیْرُ الْحاکِمینَ (مقرّم، ۱۳۹۹ق/ ۱۹۷۹م، ص۲۹۷).

پروردگارا، بر قضا و قدرتت شکیبایی می ورزم، معبودی جز تو نیست. ای فریادرس دادخواهان، پروردگاری جز تو، و معبودی غیر از تو برای من نیست. بر حکم تو صبر می کنم. ای فریادرس کسی که فریادرسی ندارد، ای همیشه ای که پایان ناپذیر است، ای زنده کننده مردگان، ای برپا دارنده هر کس با آنچه به دست آورده، میان ما و اینان داوری کن که تو بهترینِ داورانی.

رفتار امام حسین علیه السلام در این زمینه، الگویی است برای همه شیعیان از جمله زائران اربعین تا زندگی خود را در مسیر حرکت به سوی خداوند قرار دهند و مسائل دنیوی و لذت های زودگذر، آنان را از پیمودن راه وصول به خداوند باز ندارد.

۲- عمل برای آخرت

می دانیم که زندگی انسان در دنیا خلاصه نمی شود؛ بلکه همه انسان ها پس از پایان حیات خود در این دنیا، وارد دنیایی دیگر می شوند و در آنجا نتیجه اعمال خوب و بدی را که در این دنیا انجام داده اند، دریافت می کنند. ازاین رو نمی توان انتظار داشت که انسان ها نتیجه کارهای نیک خود را به طور کامل در همین دنیا دریافت کنند و هر چند در قرآن کریم می خوانیم: {لِلَّذینَ أَحْسَنُوا فی هذِهِ الدُّنْیا حَسَنَهٌ} (نحل: ۳۰)؛ «برای کسانی که نیکی کردند، در این دنیا نیکی است»، با این حال می دانیم که دریافت نتیجه کامل آنها در همین دنیا امکان پذیر نیست. بنابراین یکی از حکمت های وجود سرای آخرت این است که انسان ها پاداش کارهای نیک یا کیفر کارهای بد خود را، که دریافت آنها در این دنیا ممکن نیست، دریافت دارند. ازاین رو همواره انسان ها باید به وظیفه الهی خود عمل کنند؛ هر چند امکان بهره مندی از نتیجه آن در زمان حیاتشان در این دنیا وجود نداشته باشد. عمل برای آخرت است که به کار ارزش می دهد و بر تقوای آدمی می افزاید. به همین دلیل در ادامه آیه مذکور می خوانیم: {. . . وَ لَدارُ الْآخِرَهِ خَیْرٌ وَ لَنِعْمَ دارُ الْمُتَّقین} (نحل: ۳۰)؛ «و همانا خانه آخرت بهتر است و چه نیکوست خانه پرهیزگاران».

از اینجا به ارزش و جایگاه اقدام امام حسین علیه السلام در قیام و جهاد در راه خدا و شهادت در این راه بیشتر آگاه می شویم. آن حضرت، در فضایی قیام و جهاد کرد که هیچ امیدی به نتیجه گیری فوری از قیام خود را نداشت. او می دانست که خود و بهترین نزدیکانش در این راه به شهادت می رسند و امکان پیروزی و به دست گرفتن حکومت برای او وجود ندارد. از سوی دیگر، آن حضرت می دانست که قیام و شهادت او پایه های حکومت ظالم بنی امیه را متزلزل خواهد کرد و اسلام را از نابودی نجات خواهد داد. ازاین رو امام حسین علیه السلام برای ادای وظیفه ای که خداوند بر عهده او گذاشته بود، حاضر شد سخت ترین مصائب را به جان بخرد، خون خود و عزیزانش بر زمین ریخته شود و خاندانش به اسارت برده شوند.

۳- ما مأمور به ادای تکلیفیم نه مأمور به نتیجه

شیوه زندگی مؤمنان چنان است که به دنبال ادای تکلیف خود هستند. آنان بر ادای تکلیف و اجرای وظیفه ای که خداوند بر عهده آنان گذاشته است، پای می فشارند و خود را موظف به نتیجه عمل خود نمی دانند. ازاین رو مهم، شناخت تکلیف با دقت و بصیرت کافی، و سپس عمل به آن است. اینکه در آیات بسیاری از قرآن کریم بر انجام دادن عمل صالح تأکید شده و پاداش های بزرگ اخروی به عمل کنندگان وعده داده شده است، نشان دهنده آن است که خود انجام دادن عمل صالح، مهم است؛ هرچند در ظاهر به نتیجه مورد نظر دنیوی نرسد؛ مثلاً در قرآن کریم می خوانیم:

(وَ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لا نُکَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها أُولئِکَ أَصْحابُ الْجَنَّهِ هُمْ فیها خالِدُون) (اعراف: ۴۲)

و کسانی که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده اند- البته هیچ کس را جز

به اندازه توانایی اش تکلیف نمی کنیم- آنها اهل بهشت اند و جاودانه در آن خواهند ماند.

امام خمینی= به عنوان پرچمدار اسلام در عصر حاضر، فرمود: «همه ما مأمور به ادای تکلیف و وظیفه ایم نه مأمور به نتیجه» (خمینی، ۱۳۷۹ش، ج۲۱، ص۲۸۴). ایشان در پایان

جنگ در خصوص پذیرش قطعنامه ۵۹۸ و ترک مخاصمه با رژیم بعث عراق در پیام خود چنین نوشت:

ما، در جنگ برای یک لحظه هم نادم و پشیمان از عملکرد خود نیستیم. راستی مگر فراموش کرده ایم که ما برای ادای تکلیف جنگیده ایم و نتیجه، فرع آن بوده است. ملت ما تا آن روز که احساس کرد که توان و تکلیف جنگ دارد، به وظیفه خود عمل نمود و خوشا به حال آنان که تا لحظه آخر هم تردید ننمودند؛ آن ساعتی هم که مصلحت بقای انقلاب را در قبول قطعنامه دید و گردن نهاد، باز به وظیفه خود عمل کرده است (همانجا).

زیارت اربعین اباعبدالله الحسین علیه السلام یادآور این درس بزرگ آن حضرت به همه انسان هاست تا عمل به وظیفه را سرلوحه کارهای خود قرار دهند و نتیجه را به خدا واگذار کنند. آنچه مهم است عمل و اخلاص در آن است. خداوند خود بر اعمال نیک و خالصانه بندگان خود آگاه است و به آنها توجه می کند.

۴- بی اعتنا نبودن به وضعیت جامعه

هر جامعه ای از انسان هایی متشکل است که در آن زندگی می کنند. وضعیت جامعه می تواند رو به درستی و صلاح باشد یا رو به فساد و تباهی، و این از عملکرد افراد جامعه یا حاکمان آن نشئت می گیرد. اسلام علاوه بر وضعیت ایمانی و اخلاقی تک تک افراد جامعه، برای وضعیت کل جامعه نیز اهمیت قائل است؛ برای مثال، تشریع امر به معروف و نهی از منکر، در عین حال که اسباب هدایت افراد را ایجاد می کند، زمینه سعادت جامعه را نیز فراهم می آورد. پیامبران الهی و ائمه اطهار: مصلحان بزرگ اجتماعی بوده اند که برای اصلاح جامعه تلاش کرده اند. امام حسین علیه السلام نیز آن گاه که دید با روی کار آمدن یزید بن معاویه، جامعه اسلامی به سمت فساد و تباهی روی نهاده است، آرام ننشست و برای اصلاح جامعه اقدام کرد. آن حضرت در تبیین علت قیام خود می فرماید:

أَ لَا تَرَوْنَ أَنَّ الْحَقَّ لَا یُعْمَلُ بِهِ وَ أَنَّ الْبَاطِلَ لَا یُتَنَاهَی عَنْهُ لِیَرْغَبَ الْمُؤْمِنُ فِی لِقَاءِ اللَّهِ مُحِقّاً فَإِنِّی لَا أَرَی الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادَهً وَ لَا الْحَیَاهَ مَعَ الظَّالِمِینَ إِلَّا بَرَماً (ابن شعبه، ۱۴۰۴ق، ص۲۴۵).

آیا نمی نگرید که به حق عمل نمی شود و از باطل جلوگیری نمی گردد؟ با این وضع، مؤ